#punt uit

[peterpauldoodkorte]

En daarmee basta!

Punt Uit – Schluss Aus – Full Stop

Documentairemaakster Rosemarie Blank legt in haar aangrijpende film Punt Uit – Schluss Aus – Full Stop de laatste dagen van haar levenspartner Michael Hellgardt vast.

Samen laten zij de vergankelijkheid en eindigheid van het leven zien: het krom gegroeide lichaam, het continue oorsuizen en de frustratie van het niet meer kunnen verrichten van alledaagse…

View On WordPress

[vervlogen]

Weerbericht van vanavond: Opstandig met een grote kans op wat neerslachtigheid

Bij dezen wil ik me even goed richten aan de complete mentaliteit van de tegenwoordige maatschappij. Het begon een paar maanden geleden, toen ik mijn kniekousen niet naar school aan mocht (waar ik overigens gewoon compleet mee door ben gegaan. Jong en een tikkeltje rebels, dat zeker). Want sokken die tot boven je knieën komen zijn ‘aanstootgevend’. Ten eerste, ik weet niet, maar volgens mij is diegene die het idee in zijn hoofd haalt om een jong meisje, die een bloemetjesjurk en toevallig kniekousen draagt, direct als een seksueel object met een bordje ‘vrij met mij’ te zien, hier de enige persoon die fout bezig is.

Wanneer leren mensen dat zodra ik niet hardop tegen je zeg ‘ik wil seks’, ik er verdomme niet om vraag? And let’s clear that up first: dat heb ik nog nooit gevraagd, en zal het voorlopig ook niet doen. Ik vraag er dus niet om. Kniekousen als een fetisj voor mannen? Oké, best, daar laat ik je dan ook vrij in. Betekent dat voor mij dat ik geen kniekousen mag dragen, gewoon met de reden dat ik dat gewoon leuk of mooi vind, of graag mijn knieën warm houd? Nee. Wat is dit voor omgekeerde wereld waarin ik me aan moet passen aan allerlei mogelijke seksuele driften van mijn mannelijke medemens?

Goed, na mijn kniekousen (die overigens nu, een paar maanden later, een rol spelen in een zeer groot aandeel van mijn outfits: “Jong en een tikkeltje rebels”, ik heb het je al gezegd) drama van zo’n twee maanden geleden, was er twee weken geleden weer een nieuw voorval. Ik had rode lippenstift bij de Hema gekocht. Ja, ik hoor het je al denken ‘SCHANDALIG!’. (Zij die vertrouwd zijn met mijn schrijfsels, kennen mijn buitensporig gebruik van sarcasme. Zij die dit nog niet waren, bij dezen.) Maar goed, ja, ik beken volledig, ik heb me dus schuldig gemaakt aan een zeer ernstig delict: Ik, als zeventienjarig meisje, heb zomaar donkerrode lippenstift gedragen. Of nou ja, voor zolang dat duurde dan. Na 2 minuten beneden werd ik door mijn ouders gedwongen het er direct weer vanaf te gaan halen. Rode lippenstift is tegenwoordig dus, net als kniekousen, zeer gevoelig voor de seksuele stimulering in de breinen van de mannelijke helft van onze wereldbevolking. (Afijn, lippenstift heeft niet voor niets de perfecte maat om in je tas mee te reizen, de mogelijkheid creëerend om deze alsnog op te doen zodra je buiten zicht van je ouders bent.)

Nu zijn we gekomen tot deze avond in Maart, en heb ik me zo waarlijk opnieuw ten prooi moeten laten vallen aan de mentaliteit van onze samenleving. Ik had namelijk een foto met ontblote schouders, omdat mijn topje geen schouderbedekkende werking betrof. Nou, dat was toch wel écht het toppunt. Een paar ouders die direct de trap op vlogen, recht mijn kamer in, me hevig duidelijk makend dat dit toch echt niet kon. En niet al te figuurlijk werd me bevolen de foto van mijn sociale media af te halen, en wel per direct. Maar ach ja, nee natuurlijk snap ik dat (*wijst je op mijn eerdere kanttekening bij mijn schrijfsels*). Want een foto van een meisje met een bloemenkroontje, ontblote schouders, en zelfs rode lippenstift, moet natuurlijk wel gemaakt zijn te dienen als beeldmateriaal voor de oude vieze mannen die zich graag aftrekken op foto’s van minderjarige meisjes het internet.  Alsjeblieft, zeg. Zal ik me maar meteen in mijn kamer hermetisch afsluiten van de buitenwereld? Want oh jeetje, wie weet wat voor aanstootgevend gedrag en onzedelijke kledingstijl ik morgen weer zal vertonen.

Enfin, ik hoop dat ik tussen mijn frustraties door -(nee, verdomme, geen seksuele frustraties, moet ik dit woordgebruik ook maar meteen nader toelichten, voor het door een ander weer zo opgevat zal worden?)- u ook nog iets duidelijk heb kunnen maken. Iemand verkrachten en het volledig rechtvaardigen omdat ‘ze er om vroeg’ met haar o zo seksueel intrigerende, lange, loshangende haar, terwijl ze ook nog eens shorts droeg, met zélfs kniekousen (toe maar)? Nee, dat is pas iets wat we moeten zien als afkeurenswaardig. Iemand die gewoon kniekousen draagt? Ze vraagt er niet om. Iemand met rode lippenstift? Ze vraagt er niet om. Wat mij betreft lopen vrouwen met ontbloot bovenlijf door de stad: zolang ze er niet verbaal om vragen, vragen ze er niet om. Punt. 

Geachte maatschappij, ik probeer het nog een laatste keer: stop met het zien van (jonge) vrouwen als puur seksueel object voor het andere geslacht. (Niet bewerend dat dit omgekeerd (jongens als seksueel object) wel moet gelden overigens, nee, helemaal niet, maar ik richt me hier in het specifiek even tot mijn voorval). Maatschappij, ik spreek je dringend aan: het is weer tijd voor verandering.  De revolutionaire spirit van de 18e eeuwse Parijzenaren die ik voor afgelopen geschiedenis proefwerk moest leren, heeft zo ook mij aangestoken. En voor hen  die zich wellicht herkent in mijn ideeën hierover, voel je vrij je hierbij aan te sluiten. Of je nu zelf ook fervent liefhebber bent van de warmte van kniekousen en rode lippenstift, of liever toch gewoon in een spijkerbroek gekleed gaat. Of je nu Patrick Stump door je luidsprekers: “PUT ON YOUR WAR PAINT” laat schreeuwen, of misschien eerder “Do you hear the people sing, singing the song of angry men?” uit Les Miserables door je oortjes laat klinken. Het maakt niet uit, voor iedereen die staat vóór vrijheid, en zich wil aansluiten bij mijn partij (het is weer de verkiezingsperiode, after all), voel je vooral vrij samen met mij de hedendaagse bastille, in de abstracte vorm van de mentaliteit van de maatschappij, te bestormen. En beste maatschappij, nog één ding: wuif het niet opnieuw weg, zoals je doet met al de ideeën van anderen die naar je roepen dat je moet veranderen. Roepen doe ik zeker ook, graag zelfs, als dat helpt. Velen met mij, daar ben ik zeker van. Maar ik wil niet meer gehoord worden, ik wil naar worden geluisterd.

Morgen zal ik naar school gaan met ontblote hals, kniekousen en rode lippenstift, en de eerste de beste die mij er ook maar iets erover durft te zeggen, bereid uzelf goed voor, en verwacht inderdaad een uitgebreide redevoering. Honey, you’ve got a big storm coming.