#puszkin

[madkakerlaken]

A little postcard I did for a friend's birthday a week ago! That's @rousetta 's Norwegian forest cat 😻

[adanethel]

good ol’ times 

2017

[mysloteka]

”Artysta-wandal pędzlem sennym

Powleka arcytwór czernidłem,

Potem, bezmyślnie, skarb bezcenny

Pokrywa własnym malowidłem.

Z czasem się obce farby kruszą,

Odpada obraz ów bezprawny

I znów stoimy przed geniuszem,

Przed jego arcydziełem dawnym.

Tak z duszy mojej umęczonej

Znikają błędy i wahania,

A wstają zjawy upragnione

Niewinnych, czystych dni zarania.”

A. Puszkin ”Odrodzenie"

[woodlandxbrown]

Gdy czasem wraca przypomnienie I gryzie serce moje w ciszy, Kiedy odległe już cierpienie Jak cień mi znowu towarzyszy, Kiedy w pobliżu widząc ludzi W samotnym chcę się skryć milczeniu, Ich słaby głoś nienawiść budzi - Wtedy uciekam w zapomnieniu Nie w kraj słoneczny, gdzie lazurów Blask świeci niewypowiedziany, gdzie ciepłe morskich wód bałwany Biją w pożółkłych biel marmurów, Gdzie laur i ciemny cyprys rosną, Pysznie żywione wieczną wiosną, Gdzie pieśń Torkwata pełna sławy, Gdzie jeszcze dzisiaj w mgle miesięcznej Powtarza echo skały dźwięcznej Wioślarza w nocną dal oktawy - Biegnę marzeniem już gotowym Na brzeg północny, zamrożony, Widzę na morzu śnieżnogłowym Wyspę otwartą na wsze strony, Posępny ostrów - brzeg wyklęty, Brusznicą zimną porośnięty, Tundrą zawiędłych traw pokryty I śniegiem mroźnych pian podmyty. Tu czasem w łódce swej dociera Odważny rybak, tutaj blisko Zmoczony niewód rozpościera I tu roznieca swe ognisko, I tu, gdy biją fale głuche, Płynie czółenko moje kruche .   .   .   .   .   .

“Gdy czasem wraca przypomnienie”, Aleksander Puszkin przełożył Mieczysław Jastrun

[beautyhangoverr]

Wytworzyły się pomiędzy nimi jakieś nieokreślone stosunki

A.S.Puszkin “Dama Pikowa”

[mysloteka]

[mysloteka]

„Kwiat zasuszony i bezwonny 

Znalazłem w książce z dawnych lat, 

I głos marzenia nieuchronny 

Już się do mej duszy wkradł. 

Gdzie kwitnął? Jakiej wiosny zaznał? 

Czy długo kwitnął? Kto go rwał ? 

Czy go zerwała dłoń przyjazna ? 

I po co w książce leżeć miał ? 

Czy na pamiątkę czułej schadzki, 

Czy znaczyć miał rozłąki ból, 

Czy był to tylko ślad przechadzki 

W cienistym lesie, w ciszy pól ? 

Czy żyje ów ? Czy żyje owa ? 

Gdzie mają swój zaciszny kąt ? 

A może zwiędli już bez słowa, 

Tak jak ten kwiat nieznany zwiądł ? ”

A. Puszkin - "Kwiat"

[mysloteka]

„Gdy czasem wraca przypomnienie

I gryzie serce moje w ciszy,

Kiedy odległe już cierpienie

Jak cień mi znowu towarzyszy”

Aleksander Puszkin