Iemand zei me ooit: als je voelt dat je iets wil doen en angsten doen je twijfelen dan moet je voor jezelf antwoorden: Waarom Niet? Bij Waarom heeft ons lijf alle antwoorden al om het niet te doen. Angst is een slechte raadgever....
Hij had gelijk. Springen in koud water, meedansen in een groep, benji-springen, lang op reis gaan, ontslag vragen, zelfstandige worden,... ik zeg maar. Iets zegt dat ik het graag wil doen, maar een heleboel redenen houden me tegen. En we zijn zo goed in uitleggen waarom we liever bij het vertrouwde blijven.
Zo had ik jaren geleden aangekondigd om eens lang helemaal alleen op reis te gaan zonder einddatum (al liftend en buskend met de doedelzak naar Pakistan, het is een vier-en-een-halve-maand lange reis geworden waar ik 250 euro zakgeld opdeed). Velen vroegen me waarom ik toch zou vertrekken. Ik had het toch goed: een goede job, veel vrienden, mooie projecten,... en toch voelde ik die drang. Maar eigenlijk ook weinig redenen om het achter te laten. Slechts weinigen steunden het zotte idee om het hele vertrouwde los te laten. Zelf voelde ik de drang om te springen, naar het avontuur, de vele vragen en projecties van angst deden me echter twijfelen...
Ik denk dat het vrij duidelijk is. Als ik het antwoord al zou geweten hebben op de Waarom-vraag dan had het gevoel dat me voortdreef, de honger naar kennis, de energie die me naar de reis dreef, ... me niet meer achtervolgt. Dan had de kick van de angst niet in mijn buik gekriebeld. Dan had ik niet geleerd wat ik moest leren.
Er is maar één vraag die we voor het springen moeten stellen en dat is Waarom Niet? Als je het antwoord al zou weten, dan valt de zin weg en is het weer een van de vele vertrouwde wegen.