Jobs politici, is de uitdaging niet meer!
Hey politici,
Wat je voelt, wat je gelooft,… daar ben je toch verantwoordelijk voor om er met aanvaardbare daden iets aan te doen? En achteraf moet je toch verantwoording afleggen voor de beslissingen die je nam?
Zo geloof ik niet meer in de heilige koe van die jobs, van langer werken,...
Ieder zijn job… werkt niet meer. Er zijn immers niet genoeg jobs… In tijden van dreigende schaarste houden mensen liever hun geld bij zich, doen het liever zelf. Werk is er genoeg, betaalde jobs echter niet…
De verzorgingsstaat barst uit zijn voegen.
Het oude verhaal is over.
Politici trachten iedereen de mogelijkheid te geven om zichzelf en hun dierbaren in hun levensonderhoud te voorzien. Steeds meer mensen vallen uit hun model.
De drang naar vooruitgang heeft er haar verhaal gespeeld. De massa is efficiënt voorzien in eten, onderwijs, zorg,… massaconsumpties…. steeds efficiëntere methodes maken het ieder van ons mogelijk om op elk moment onze behoeften te voldoen. Dat is de verdienste die we kunnen erkennen. Maar omgekeerd verliezen velen de realiteit. Alles heeft zijn waarde. Een paar schoenen kost tijd en energie…
Weinigen van mijn generatie kunnen hun auto herstellen, kunnen zelf koken, groenten kweken, zelf iets organiseren,… steeds afhankelijker lijkt het alsof we steeds minder zelf leven. Ze werken voor een broodheer, en hopen dat ze ooit hun eigen droom wellicht realiseren. Maar de drempel voor die droom wordt onbereikbaar. Voorschriften, toelatingen, regels, administratie,…
Diezelfde economie schotelt ons wat we nodig hebben voor. Enkel heel eenvoudig de bancontactkaart bovenhalen en ze is ingevuld. Hoe meer alles kant en klaar is, hoe makkelijker…. Behoeften om iemand te zijn, om onszelf graag te zien worden ons ingevuld met uitgekiende reclamefilmpjes die de oplossing aanreiken. Meisjes vallen als bosjes als we...
Maar omgekeerd voelen we ook het vele werk dat er achter zit niet meer. De waarde van al die 'giften' verminderd. De waarde is het geld zelf geworden. Het geheel van mogelijkheden dat op onze rekening staat. Doch die bron van overvloed vermindert.
En nog straffer. Langzaam wordt alles duurder. De energie, het voedsel, de huur, verzekeringen,… Zovelen lijken langzaam toch te weinig te verdienen. Diezelfde vrije markt blijkt een onmenselijke zuignap die steeds met geld gevoed moet worden. De staat lijkt hetzelfde te moeten doen. Er is schaarste. Het aantal jobs vermindert….
Mijn excuses, maar die problemen waren al jaren geleden voelbaar…. In mijn omgeving zijn nog steeds politieke beslissingen die pure geldverkwistingen zijn. Politici die wellicht de verkiezingen opnieuw zullen winnen...
Alles moet goedkoper. En een machine kan de loonkosten vervangen van talrijke werknemers. Het is een domme kracht die ingesteld kan worden om zonder fouten tegen een hogere snelheid het stompzinnige werk efficiënter te volbrengen. Vroeger werd een boerderij met een 40-tal mensen gerund en tijdens de oogsttijd kwamen familie, buren, studenten,… talrijk meehelpen. Nu zijn het de loonwerkers, de subsidies van de boer, hij werkt harder voor minder geld, ook zijn administratie is een gigantische taak geworden,… Maar we voelen het als consument niet meer. Melk? Uit een doos, he.
Politici stellen grootse idealen. Ze willen veel… en het kost geld. En ze hebben al veel opgedaan zegt u? Tja…
In de realiteit zijn de bedrijfsleiders nu die de touwtjes in handen hebben. Zij zijn diegenen die de mensen in hun levensonderhoud voorzien. Het maandelijks loon wordt per maand verdeeld aan de bank of aan de huiseigenaar en de basisbehoeften.
Basisbehoeften die steeds meer zijn in vergelijking van vroeger.
Misschien dat een mens gewoon moet kunnen eten, zich veilig weten als hij of zij slaapt, mensen ontmoeten,… zijn er talrijke bijkomende behoeften bijgekomen wil men niet uitgesloten zijn van de vele mogelijkheden die de samenleving vandaag aanbiedt. Een GSM en zijn abonnement, internet, TV, een auto met onderhoudskosten, verzekering, energiekost,… dagelijks propere kleren, een douche, een professionele keuken, een badkamer met jacuzzi,…. voor de meer 'geslaagden' een eigen zwembad, een speeltuin voor de kinderen, een cinema thuis,… noem maar op de statussymbolen zijn helemaal anders dan pakweg 20 jaar terug. Roken en een biertje op café,… zijn ook geen kleine kosten meer. Vergat ik de medicatie nog… enzovoorts. En alle bezittingen (die ook wel kosten meebrengen) beschermen we met hogere hekken, camera's,… We kunnen steeds meer alleen leven en doen dat dan ook.
We zijn veel minder vrij dan we denken door diezelfde talrijke behoeften. Onze samenleving slorpt velen op in de behoeften die ze creëert. Of dat het een eigen keuze is, weet ik niet? Het vraagt in ieder geval een grotere weerbaarheid…. Om zelf te kiezen.
Maar mijn betoog gaat daar nu niet over.
Een job die men zinvol vindt, is aangenaam. Het straalt terug naar wat men zelf is.
We werken voor het loon, maar ook om onze bijdrage aan de samenleving te kunnen ervaren. Maar de inhoud van vele jobs zijn gewijzigd. Een garagist is een concessiehouder geworden, een boer doet v
Eigenlijk moeten we een kat een kat noemen. De economie wil voor ieder een plaatsje voorzien, zodat hij of zij een bijdrage kan doen. Maar houdt momenteel zichzelf in stand.
Advocaten hebben liever een lange vechtscheiding dan een efficiënte bemiddeling waarbij een inwin-situatie gevonden kan worden.
Een hele sector doet verdient geld aan de onmacht van onze samenleving: de hulpverlening. Dweilen met een kraan open. Nochtans die onderkant zijn niet echt de thema's die verkiezingen doen winnen.
Economie houdt zichzelf in stand door slijtagefouten (of dacht u dat uw printer eeuwig en altijd zal meegaan), nieuwe computeraansluitingen, programma's,… op tijd veranderen is de boodschap. Een auto is na 10 jaar al aan vervanging toe…. ondanks de vele opties, maar die zijn tegen dan al passé.
Politici, ze willen graag idealistisch voor de samenleving zorgen. En hebben geld nodig om dingen te realiseren. Belastingen en besparingen. Ze vergeten vaak dat de sectoren (cultuur, onderwijs, wetenschap, gezondheidszorg,…) allen ook in een algemene tijdsgeest van besparingen leven. De schaarste is overal voelbaar. In de kleine zelfstandigen die uit het straatbeeld verdwijnen bijvoorbeeld. In de Oosteuropeanen die binnen sijpelen,...
Bedrijfsleiders willen graag voor hun werknemers zorgen, maar de concurrentiestrijd en marketing wordt onderling steeds heviger. Spelers die scherper en scherper het onderste uit de kan halen, dwingen ieder tot het uiterste. Ze concurreren elkaar dood, laat staan dat aandeelhouders vaak ook uit eigenbelang het onderste uit die kan willen. Ze hebben geen voeling meer met het organisme dat een bedrijf is met zijn talrijke mensen die dat weefsel levend houden.
Vermoedelijk is een mens graag gedreven door uitdagingen. Het competitie-, conflictmodel om de beste te zijn…. is de spanning. Misschien hebben we dat nodig?
Politici willen jobs creëren. Mijn excuses maar dit is de grootste ballon die men blijft oplaten. Hoe kan men jobs creëren als elke dag nieuwe mensen afstuderen en de wachtlijsten voor jobs langer worden? Hoe doen we dat dan?
Aha, maar politici zijn slimmer dan het hele vrije markt-organisme dat de samenleving is! Zij gaan de jobs creëren.
Hoe dan? Met een pen op papier? Voila…. zo ken ik er al heel wat. Mensen die controleren, die dossiers nakijken, opvolgen, en verwijzen naar andere diensten, of zij die mensen maandenlang aan een job helpen, of de voedselveiligheid overal nakijken, of kijken of de deur van uw auto wel vast is…. Vele bedienden die uitvoeren wat hen gevraagd wordt.
Ondertussen doe ik mijn overschrijvingen zelf, snij ik mijn brood zelf, scan ik in sommige winkels mijn inkopen zelf in, giet ik zelf diesel in mijn wagen, vul ik zelf mijn belastingen in, haal ik mijn brood uit de automaat, ga ik met mijn zelf afgedrukt ticketje in de cinema, koop ik mijn treinticket aan de automaat, voer ik overal mijn gegevens bij tal van administratiediensten in,… het gaat allemaal vanzelf, geen mensen meer. Ik zie geen meubelmakers, steeds minder schoenherstellers, het aantal boeren gaat achteruit, ik mis de bakker, de beenhouwer, de kruidenier, zelfs de dorpsgek… alles efficiënt en makkelijk in de supermarkt. Alles bij elkaar en vooral ze kennen me er niet. Het is er een beetje zoals thuis, ik weet ik er alles staan. Duidelijk en eentonig, vlak,… Ik zie ziekenhuizen met steeds minder verpleegsters het ziekenbedrijf gangbaar houden, ik zie besparen op bedienden, arbeiders,…. Ik zie vooral alles efficiënter worden. Ik zie het gras afdoen door machientjes,…
Jobs creëren he, Uplace, bouwwerken, nieuwe culturele centra, wegenwerken,…. nieuwe rusthuizen, nieuwe parkings,… alles moet sneller, we leven steeds minder zelf. Economie vertelt ons welke shampoo beter is voor rood haar. Economie zegt ons welke informatie juist is. Ps: er zijn ook steeds meer mensen die al lachend zelf denken.
We zitten in een netwerk. In Europa zijn Griekenland, Spanje, Portugal, binnenkort Italië, Ierland,… allemaal vallende economiën. Geen van de landen springt solidair de ander bij. Ze hebben zelf geen reserves meer. Een voor een vallen ze als dominostenen in de Europese context. De dominostenen die terug recht opveren zijn er die hun samenleving anders inrichten, kleinschaliger, door de mensen zelf. Dat mogelijk maken is de nieuwe economie...
Er zijn niet voldoende jobs. Steeds meer besparingen, schaarste,…
En nog houden sommige politici overal een mooie toekomst voor. Nog wil men besparingen afwentelen op de belastingbetaler. Nog belooft men ieder van ons een job…
Nog is dat voor velen de heilige weg om onze basisbehoeften te voorzien!
Terwijl we allemaal niet alleen deel willen zijn van een economisch geheel, maar ook en misschien vooral deel van een ecologisch geheel. Moreel is het mooier om het beter alles beter achter te laten dan het was. En daar…. tja dat mis ik wel een beetje in heel dat politiek discours.
Alsof die klimaatveranderingen, oliepiek, crisis, verlies van diversiteit,… en dergelijke niet echt hun dada is? Alsof het uitzichtloos is, alsof die informatie liever niet is geweten. Wat niet weet niet deert. Wir haben es nicht gewusst?
Eerst jobs en dan praten. En als we geen jobs meer kunnen bij fantaseren? Dan nog? Eerst jobs... en dan de rest...
Politiek is verantwoordelijkheid opnemen, antwoorden zoeken.
Ondertussen zoeken velen antwoorden in onze oude tradities, bij onze grootouders, in nieuwe bewegingen zoals permacultuur, transitie, weggeefwinkels, repaircafé's, grond vrijkopen,… Er zijn genoeg vrijwilligers die verantwoordelijkheid willen opnemen maar niet meer onder dit dwingend overheidscontrole-apparaat. Zij die dromen om zelf scholen op te richten, ateliers willen uitbouwen, open eettuinen realiseren.... maar het lijkt wel een bedreigingen voor het speelgoed van de politici: het belastingsgeld. En ondertussen moeten die vele vrijwilligers ook eerst geld verdienen. 't Is een vicieuze cirkel...
Ik heb een dochter en eigenlijk lijkt me de manier waarop nu politiek gevoerd wordt tijdsverspilling. Alsof de economie onze enige veiligheid is….? Het is in ieder geval datgene waar onze politici mee bezig zijn. Het belastingsgeld zodat hun begroting kan kloppen.
Tja 't is een gevoel dat niet betert. En een gevoel kunnen we toch niet negeren?
Wat we niet weten, moeten we ook niet verantwoordelijk voor zijn?