#ruhuna

[damlatoy1]

"bi gün en sevdiğim bir şeyi kaybettim. sonra elimin altındaki her şeyi devire devire yürümeye başladım."

[blueisdifferentdark]

[sagoolove]

Bugün Senin Ölüm Yıldönümün,

Bilmiyorum Artık;

Saymakta İstemiyorum

"Sensizliğin"

Kaçıncı Ayında..

Kaçıncı Yılında Olduğumu...

Çünkü Seni Düşündükçe,

Hep Canım Yanıyor..

Gözlerim Doluyor..

Seni Çooook Özledim

Gurban Olduğum

♡Babam♡

#15-03-2018 😢💙🥀

Sizlerden Ricam,

Allah Rızası İçin,

BABAM'ın Ruhuna Duâ Edermisiniz..:(

Rab'bim

Okuyanlardan

Ve

Okumayanlardan

Binlerce Kez

Razı Olsun

Ve

Duâ'larımızı

Kabul Eylesin...

#Âmin #Ecmain #İnşaAllah

El Fatiha.. ☝️

[gezegeninmorkizi]

Ruhuna dokunan insanı bul. Konuştuğunda gözleri gülen ve seni olduğun gibi seven... { ve kitap okuyan :) }

[damlatoy1]

Yaşını bilmesen, kaç yaşında olurdun?

Bir ay sonra 20 olacağım konuşmaları atmosfere karışırken bu yaşı görebileceğimi hissetmiyordum bile! Savaşıp kendimden yok ettiğimi sandığım tüm hallerim göz kapaklarıma hücum ederken içimdeki kızla göz göze geldim. 'Kaç yaşına kadar kendin için hayal kurdun? ' diye sorduğunda sessizliğim zindanlarımda yankılanıp yüzüne aşağılayıcı bir sırıtma koydu. 'Kaç yaşında olduğunu söylerdin? Kaç yaşında hissediyorsun? Rakamlara inanır mısın?' Hiçbirine cevabım yoktu. Hayalim de. Bu yaşlara gelebileceğimi düşünmüyordum bile!

Bir ay sonra 20 yaşına basacakken ne beklediğimi hatta beklemem gerektiğini dahi bilmiyorum. Aldığım yaralar, içtiğim zehirler, sevildiğim zamanlar, sustuğum o dönem mi yaşımı belirliyordu yoksa denk geldiğim bir yıl mı? Gözlerimiz buluştu, içimdeki kızın aşağılayıcı sırıtması kayboldu. Ellerini sıkmayı öfkesinin gölgesinden çıkıp sonunda beni görebildiğinde bıraktı. Damarlarımdan tenime, ruhumdan zihnime, kalbimden düşüme yıllar sonra ilk defa aynı anda fısıldadık:

Kaç yaşında olduğunu bilmesen, kaç yaşında olduğunu söylerdin?

22/4/2021 13.18

[damlatoy1]

GÜNCE

Bugün basitçe kurduğum cümledeki bir kelime dudaklarıma ulaşmak için bir buçuk aydır uğraşıyordu. Bir solukta karşımdakine söyler gibi değilde kendime itiraf eder gibiydim. Gülümserken başını hafif yana yatırdı ve şunu söyledi "Bunun kadar doğal bir şey yok. Başardıkların, başarabileceklerinin sınırı yok olsa dahi o sınırı yok edebileceğini ikimizde biliyoruz."

Bugün o kelimeyi söylerken kendime itirafım oldu. Hissetmekten çekinirken, bir buçuk aydır boğazımı kazıyan kelime bir çırpıda söylendi. Zihnimde kendime baktım ve şunu söyledim "Bilgiler ve hisler, itiraf edemeyeceksen kendine yaşamayı hak edecekler mi? Korkusuzluk için dahi hala yolun var, çaban için bir ömrün var... Benliğinle çıktığın hangi yoldan kazanıp devam etmedin? Zihnin bataklık olsa ve sen içerisinde batsan dahi en azından kendine umut et. Başkasına koydurtmuyorsan bir sınır, sen dahi koymayacaksın! Yapabileceklerinin bir sınırı yok, hiçbir zaman olmadı. Kendine gel, yoksa ben getireceğim!"

》 Kendinizle konuşmaktan, kavga etmek, sevgi nideleri atmaktan ve dahasından korkmayın. Zihnimdekini dışarı vurmam sadece kendime itiraf etmekten çekindiğim şeyi yüzüme vurmamdan kaynaklıydı. Sağlam duvarlar bazen oluşturan kişiye dahi engel olabiliyor.🤷‍♀️ Bir ayna karşısında da yapabilirsiniz, kimseye ihtiyaç yok kendinizden başka. Velhasıl kendinizle konuşun ve kulak verin gerçek içinizde gizli, hissetmektense sakın korkmayın!

Güzel bir gece geçirmeniz dileği ile! 🥂

08/12/2020

23.07

[damlatoy1]

“Yakan, kör eden bir karanlığın var senin...”