#rumlar

[emretekintr]

KUDÜS TOPRAKLARINI YAHUDİLERE KİM SATTI?

[lazylubelsart-inactive]

More anthropomorphic reptile alien things! Here’s Alkir and Rumlio. They’re kings and also giants

just like the others, their designs are roughly based on Hetalia characters. Here it’s Germania and Rome.

[sevketk]

Güzelyurt, AKSARAY (07/2016)

Eski bir Rum köyü olan Güzelyurt beldesinin her yerinden adeta tarih fışkırıyor. Adım attığınız her sokağında muhteşem taş evler, çeşmeler ve güzel insanlar sizi karşılıyor. Yayla havasının hakim olduğu bu beldenin meydanındaki çay ocağında çay keyfi yapıp o tarihi havayı teneffüs etmeden geçmeyin derim.

Eski adı Gelveri'dir. Doğal konumu, 19.yüzyıla ait mimarlık örnekleriyle Kapadokya merkezleri arasında seçkin bir yeri vardır. Hıristiyanlığın yayılması için çalışan Nazianuslu Gregor adlı din adamı Güzelyurt'u önemli bir merkez haline getirmiştir.

Güzelyurt'ta yaşayan Rumlar, 1924 yılında yapılan mübadele de Yunanistan‘daki Kavala şehrine bağlı Nea Kalvari beldesine, Selanik'te yaşayan Türkler de Güzelyurt'a yerleştirilmişti. Ayrıca ilçe, Niğde’den de göç almıştır.İlçe merkezinde otel olarak kullanılan bir manastır ve çukurda kalan mahallede büyük bir Ortodoks kilisesi, biraz yukarıda taş döşeli yol ve çevresinde mağara kiliseler görülebilir.

[dipnotski]

Mert Kaya – “Ben, Eski Ben Değilim” (2025(

Mert Kaya, büyük dedesinin izini sürerken sıradan bir aile geçmişinden çok daha fazlasını ortaya çıkarıyor; Türkiye-Yunanistan Nüfus Mübadelesi’nin kuşaklara yayılan sessiz tarihini, kalanın ve gideni aynı anda etkileyen derin kırılmalarını gün ışığına çıkarıyor. “Ben, Eski Ben Değilim” bu sessizliğin ardındaki belleği, Müslümanlaş(tırıl)mış Rumların kimlik dönüşümlerini ve aktarılamayan…

View On WordPress

[dipnotski]

Sula Bozis – İstanbullu Rumlar (2023)

Bizans İmparatorluğu’nun başkenti Konstantinopolis’i kısmen kuşatan Haliç’in doğu yakası, “şehir ötesi” anlamına gelen Peran veya Perea adıyla anılıyordu. Pera’da Bizans döneminden beri Cenevizli ve Venedikli unsurlar mevcuttu. İstanbul’un fethinden sonra 1535’te Fransız elçisine Galata Kulesi dışında, “Pera bağlarında” oturma izni verilmesiyle elçilik oraya taşınmış, bunu diğer yabancı…

View On WordPress

[gezibiletim]

Dik kayalar üzerine inşa edilen mimari harikası

Dik kayalar üzerine inşa edilen mimari harikası

Aksaray’ın Güzelyurt ilçesinde Rumlar tarafından 1800’lü yıllarda dik kayalar üzerine taş oymadan Rahipler Okulu olarak inşa edilen, Tunç ve Demir Çağı’na ait Kalkolitik yerleşmeler ile Hitit, Roma ve sonraki uygarlıklara ait izlerin görüldüğü Yüksek Kilise görüntüsüyle büyülüyor.    Aksaray’ın Güzelyurt ilçesinde 1800’lü yıllarda Rumlar tarafından Rahipler Okulu olarak yaptırılan Yüksek Kilise,…

View On WordPress

[kolej-postasi]

AZINLIKLAR NE ZAMAN KONUŞUR?

Kitabı elimden bırakamadım. 350 küsur sayfayı bir günde bitirdim. Su gibi aktı sayfalar. Beni böylesine saran başka kitaplar da olmuştur ama onlar bana yeni şeyler öğreten, düşündüren kitaplardı. Oysa bu, çok iyi bildiğim şeylerden söz ediyordu. Peki, beni saran ve sarsan neydi? Sözünü ettiğim kitap Rıfat Bali’nin yayına hazırladığı, Gayrimüslim Mehmetçikler başlıklı hatıralar-tanıklıklar (Libra, Ekim 2011). Kitabın başında, Osmanlı ve Cumhuriyet döneminde azınlıkların askerlik maceraları yer alıyor. Devletin ve ‘ileri gelenlerimiz’in bu ‘olay’a –yani sıradan vatandaş sayılabilecek kimselerin ‘azınlık’ sayıldığında başına gelenlere– nasıl baktığını ilk bölümlerde öğreniyoruz.

Bana asıl çarpıcı gelen, azınlık askerlerinin anılarını içeren son bölümler oldu. Komik ve çoğu trajik olaylardı bunlar. Ayrımcılık üstüne bir doktora tezi bu kadar öğretici ve etkili olamazdı. Seksenden çok tanıklık, bize önyargıların, ırkçılığın, haksızlığın, ikiyüzlülüğün, milliyetçiliğin nasıl farklı biçimlerde uygulanabileceğini göstermekte. Devlete endeksli kişilerin nasıl düşündüğünü, neler yapmaya muktedir olduğunu da okuyoruz. Askerlik öykülerini okuduğumuz insanların birçoğunu yakından tanıyoruz: Patrik Bartholomeos’tan şarkıcı Fedon Kalyoncu’ya, Hrant Dink’ten Etyen Mahçupyan’a, iş adamı İshak Alaton’dan fotografçı Alberto Modiano’ya, onlarca yabancılaştırılmış sıradan ‘vatandaş’.

Kitabı bitirip kendimi yoklayınca, asıl etkileyici olanın anlatılanların kendileri değil, birilerinin bu öyküleri anlatmış olmaları olduğunu hissettim. Yani pek konuşmayanlar konuşmuştu. Azınlıklar konuşmayan, yazmayan, sessiz kalan, düşük bir profil sergileyen topluluklardır. Ezik, çekingen, kuşkuludurlar. İstisnalar azdır. Arada konuşanlar çıktığında, azınlık sayılmalarını tartışmalı kılan bazı özellikler taşıdıklarını görürsünüz. Bir kısmı ‘vatan’ı terk etmiş, başka bir ülkeye göç etmiştir; artık daha güvenli bir ortamda yazmakta ve konuşmaktadır. Aklımda, Atina’da veya Amerika’da yaşayan İstanbul Rumları veya Türkiye’de yaşayan Batı Trakyalı Müslümanlar var. ‘Diaspora’ diyelim bu tür azınlıklara. Sessizliklerinin faiziyle iadesini gözetircesine haykırırlar sık sık. Bazen de ülke içinde olan birileri seslerini yükseltir ama olayı yakından izlerseniz, bu insanların azınlık olarak değil, bir ‘anavatan’ın memuru gibi çalıştığını görürsünüz. Güvende hissederler kendilerini, çünkü sonunda emekliliği sınır ötesinde bir devlet sağlayacaktır. Bunlara da ‘sözde azınlık’ diyelim. Onlar başka bir çoğunluğun sözcüleridir. Ancak kendilerini bir tür çoğunluk hissedince konuşurlar. Sesi çıkan gerçek azınlık üyeleri, topluma entegre olabilmiş olanlardır ve onların sayısı çok azdır.

Gerçek anlamda azınlıkların meydana getirdiği edebiyat metinlerini, araştırmalarını, sanat yapıtlarını, değerli ‘obje’ler olarak görür ve ararım. Bu kitap, bu açıdan çok özel. Çünkü onlarca kimse, kendi özel komik/trajik askerlik anılarını anlatırken, sonunda ortaya ne çıkacağını bilmeden konuşmuş ve ortaya, azınlık-çoğunluk, azınlık-devlet ilişkileri konusunda bir başyapıt çıkmış. Bu öyküler, söz konusu ilişkilerin nasıl bir çeşitlilik sergileyebileceğini göstermeleri açısından da şaşırtıcı. Sanki aynı olan iki durum yok, herkesin farklı deneyimleri olmuş. Bu kitabın sergiledikleri yeniden ele alınarak ilginç ve yararlı çalışmalar yapılabilir.

Kitaptan benim çıkardıklarım, şunlar: (1) Azınlık üyeleri askerlik anılarını yazmak istememişlerdir. Eğer Rıfat Bali onlardan özel olarak istemeseydi, bu zengin tanıklıklar hiçbir zaman yazıya dökülmeyecek ve bilinemeyecekti. (2) Azınlığın çoğunlukla ilişkisinde, birbirinden çok farklı, en azından iki düzey söz konusu: Bir yanda yasalar, resmi veya gayri resmi devlet ve yönetim kararları ve uygulamalar, öte yanda insan ilişkileri. (3) Azınlıkların dertleri (ayrımcılık, ırkçı dışlamalar vb) hem devletten hem de çoğunluk üyelerinden kaynaklanabilir. (4) Azınlıktan yana kararlar ve uygulamaların da –yani umut verici işaretlerin de– iki kaynağı olabilir: Bazen devlet azınlıktan yana davranır, bazen toplum içindeki bazı çoğunluk üyeleri.

Söz konusu kitabın belki en yapıcı ve önemli katkısı, bu son tespitle ilgili. Gayrimüslim Mehmetçikler bazen bir subayın, bazen çoğunluktan birilerinin sevgisi, saygısı ve anlayışı ile nefes alabilmiş. Bunu onlarca hikâyeyi okurken görebiliyoruz. Ne devleti temsil eden kimseler, ne de sıradan vatandaşlar (ve tabii, ne de azınlık üyeleri) birbirinin aynıdır. Kitaptaki metinleri dikkatle okuyanlar (ve ille yalnız görmek istediklerini görüp, görüşlerine uymayanı görmezlikten gelerek inançlarını tazelemeye koyulmayanlar), toplumun ve insanların ‘iyi’/‘kötü’ kalıplarına sıkıştırılamayacağını göreceklerdir. Genel eğilimlerden söz edilebilir kuşkusuz, ama bu, farklılığı ve istisnaları görmezlik gelmeden yapılmalıdır.

Azınlıklarla ilgili bu tür çalışmalar, genellemeler ve kalıpyargılar (stereotip) oluşturmaya yatkındır. ‘Biz-onlar’ anlayışı önyargıları yeniden üretir. Bu çalışma, bir bütün olarak, bunun önüne geçiyor. Toplumun genel eğilimlerine işaret ederken, geleceğe dönük potansiyelini de gösteriyor. Sanırım azınlık üyeleri bu kitapta öykülerini bulup travma ve nostaljilerini tazeleyecekler, çoğunluk üyeleri de pek bilmedikleri ve kimilerinin hâlâ bilmek istemediği bir toplumsal gerçekliği öğreneceklerdir. ‘Gayrimüslim Mehmetçikler’ başlığının çelişkisi, çarpık ulus-devletin çelişkilerine paraleldir. Konunun gündeme gelmesi ise, tünelin sonunda bir ışığın görünmesinin işaretidir. Bu ışık herhalde gelen bir lokomotifin ışığı değildir.

OCAK 27, 2012 | AGOS*

HERKÜL MİLLAS | AZINLIKLAR NE ZAMAN KONUŞUR?

[yeryuzundenhaberlerposts]

BÖYLE YOBAZLIK GÖRÜLMEDİ

Ayasofya müze olarak kapandığında İktidar Hristiyanlara karşı bir tutumları olmadığını belirtmişti ve örnek olarak da Trabzon’daki Sümela Manastırının restore edilip Hristiyanların ibadetine açıldığını belirtmişti. Restorasyon nedeni ile beş yıl kapalı kalan manastır açılır açılmaz büyük bir tahribat ortaya çıktı. İnsan boyunun uzanabileceği bütün fresklerin ya yüzü sökülmüştü ya da freskler…

View On WordPress