#salih ameller

[derdiderun]

Allah Teâlâ ile senin aranda olan salih amelleri gizli olarak işle. Ailen dahi bu amellerini bilmesin. Onları Allah katında sakla ki kıyamet günü o amellerini yanında bulasın. Çünkü yapılan amellerin anılmasında nefis için bir pay vardır. Zâhidlerden biri kırk sene oruç tutmuş da ailesinin bundan haberi olmamış.

Hikmet Tacı - İbn Ataullah el-İskenderi (k.s)

[derdiderun]

Güzel kulluğuyla ve salih amelleriyle manevi ikrama nail olanları başka bir imtihan bekliyor demektir. Ya o yaşadığı olağan dışı güzelliği bir sır gibi saklamanın ağırlığını taşıyacak ya da onu dile düşürüp açık edecek hatta onunla övünecek. Evet, gösteriş çağı olarak da isimlendirebileceğimiz günümüz dünyasında manevi yolda ulaştıklarımızla dahi büyüklenme paradoksu yaşıyoruz. Oysa salihler böyle manevi halleri yaşaya yaşaya velayet zirvelerine tırmandılar. Manevi sırları ve edepleri böyle korudukları için de isimleri anılınca kendilerine, “Allah sırlarını âli eylesin” diye dualar edilmekte.

Saliha Hanımlar 2 - Selim / H.Erdem Uğur

[derdiderun]

Malik b. Dinar’ın Berat Kandilinde Tövbe Etmesi

Malik bin Dinar’a (rah.a), tövbesinin sebebi sorulduğunda şöyle anlatmıştır: “Ben önceleri şehirde güvenlik görevlisiydim. İçkiye çok düşkündüm. Ayrıca güzel bir kadınla evlenmiştim. O, bana bir kız evlat verdi. Kızımı o kadar çok sevmiştim ki, adeta bütün gönlümü onun sevgisi doldurmuştu. Emeklemeye başlayınca, kalbimdeki sevgisi daha arttı. O bana alışmış, bende ona alışmıştım. Ne zaman ki içki şişesini önüme koysam, yanıma gelir, beni uzaklaştırmaya çalışır veya elbiseme su dökerdi.

Henüz iki yaşına yeni basmıştı ki öldü. Onun ölümü beni çok büyük bir üzüntüye boğmuştu. Şaban ayının 15.gecesi yani Berat kandiliydi ve günlerden cumaydı. Ben kızımı kaybetmenin üzüntüsüyle çok içmiş bir vaziyette yatağıma uzanmıştım. Uyuyakalmışım.

Rüyasında kıyamet kopmuş, insanlar haşir meydanında toplanmıştır. O sırada büyük bir yılanın kendisine doğru gelmekte olduğunu gördü. Kendisini kaybetmek için mahşerdeki kalabalığın arasına daldı. Fakat yılanın yine kendisine doğru gelmekte olduğunu fark etti. Bunun üzerine, kaçmaya başladı ve yolda ihtiyar, zayıf, kambur bir adamla karşılaştı. Adama:

– Amca, bu yılanı benden uzaklaştır, dedi. Fakat adam:

– Bak sen gençsin, benim ise kuvvetim yoktur, diye cevap verdi.

Malik bin Dinar, yine yılanın üzerine doğru gelmekte olduğunu gördü. Kaçarken, bir ateş gördü ve yılanın dehşetinden kendisini ateşe atmak istedi. Fakat bu arada, bir ses: “Dön, sen ateş ehli değilsin!” dedi. Malik bin Dinar, tekrar ihtiyara:

– Bana yardımcı ol! Dedi. İhtiyar da:

– Bak, şu tepeye doğru git. Orada İbrahim Peygamber vardır. Yanında ise küçük iken ölen müslüman çocukları vardır. Eğer senin küçük çocuğun ölmüş ise belki orada bir çare bulursun, diye yol gösterdi. Malik bin Dinar hemen oraya gitti ve çocukların içinde kızını da gördü. Kızı onu görünce hemen yanına geldi ve yılanı Malik bin Dinar’dan uzaklaştırdı. Malik bin Dinar, kızına:

– Kızım, bu yılan neden kimseye değil de hep bana hücum ediyor? Diye sordu. Kızı:

– Ey baba! Henüz kıyamet kopmadı, haşir meydanına toplanmadınız. Sen rüya görüyorsun. O yılan senin kötü amelindir. Sen nereye gidersen git, o mutlaka senin peşinden gelir, dedi. Malik bin Dinar:

– Peki, o ihtiyar adam kimdi? Diye sorunca, kızı şöyle cevap verdi:

– O ihtiyar adam, senin işlediğin salih amelindir. Onu çok zayıf bıraktığın için senin kötü ameline karşı koyamadı. Ey baba, sen bu hal üzere ölürsen, senin hayatın ebediyyen böyle olacaktır.

Malik bin Dinar uyandığında, yatağın bir tarafta, yorganın bir tarafta olduğunu ve kendisinin yuvarlandığını gördü. Sıkıntıdan ter içerisinde kalmıştı. Bundan sonra, günahları ve keyf-ü sefayı bir tarafa bırakıp ve tevbe ederek Allah-u Zülcelal’e yöneldi. Bu sebepten dolayı, Allah-u Zülcelal’in büyük Evliyalarından oldu.

[derdiderun]

İmâm-ı Yâfî'î (Rahimehullâh), Yemen

beldelerinde bulunan sâlih bir zatın şöyle anlattığını nakletmiştir:

Bir ölü gömülüp, insanlar mezar başından döndükten sonra, kabirde şiddetli bir ses ve

sert bir darbe duydum, sonra kabirden siyah bir köpek çıktı.

Ben ona:

“Yazık sana! Nesin sen?” deyince o:

“Ben ölünün ameliyim.” dedi.

Bunun üzerine ben:

“Bu darbe sana mıydı, yoksa ölüye

miydi?” deyince o:

“Sopayı ben yedim, çünkü onun yanımda Yâsîn ve diğer bazı sûreler vardı da,

benimle onun arasına girdiler, ben de dövü­lüp, kovuldum” dedi.

İşte salih ameli kuvvetli olduğundan,

tâlih (kötü) ameline galip geldi ve Allâh-u

Te’âlâ’nın keremiyle onu ölüden uzaklaştırdı.

Eğer kötü ameli daha kuvvetli gelseydi

elbette iyi amelini mağlup edecek ve ölüyü

korkutarak azaba teslim edecekti.

(İsmâil Hakkî, Rühu’l-beyân, 3/69-70)

[derdiderun]

KABİRDE FAYDA VEREN AMELLER:

İbn-i Ebi Dünya (r.aleyh), Ka'b'dan r.anhu. rivayet ettiğine göre şöyle demiştir: Salih kul, kabrine konulduğu zaman, namaz, oruç, hac, cihad, sadaka gibi sâlih amelleri etrafını sararlar. Azap melekleri ayakları tarafından gelirler. Namaz der ki, uzaklaşın, size yol vermem. Alllah c.c için arkadaşım çokça namaza duruyordu. Melekler baş tarafından yaklaşmak isterler. Oruç kalkar; «Size yol yok, Allah c.c için dünyada çokça aç ve susuz kaldı,» der. Cesedi tarafından gelmek isterler. Hac ve cihad kalkar; «Bu adam kendini çokça yordu, hac etti, cihad etti. Size, ona yol yok, derler. Elleri tarafından gelmek ister, sadaka der ki; «Geri dönün, bu eller Allah'ın c.c yolunda nice sadaka vermiştir, size yol veremem. Bunun üzerine, sağken ve ölü iken de ne iyisin» diye ona söylenilir. Sonra rahmet melekleri gelir. Ona Cennetten bir yatak ve Örtü getirirler. Göz alacak kadar kabri genişlenir. Cennetten bir kandil getirilir. Kıyamette Allah c.c onu diriltinceye kadar kabrini aydınlatır.

İbn-i Ebi Dünya r.aleyh, Yezid bin Ebû Mansûr'dan r.aleyh rivayet ettiğine göre; Bir adam Kur'an okuyordu. Ölüm anı gelince ölüm melekleri ruhunu almak için hazır bulunurlar. Bunun üzerine Kur'an o vücuttan çıkar. «Yâ Rabbi beni iskân ettiğin (durdurduğun) yerde yine iskân et,» der. Allah da c.c meleklere buyurur ki, Kur'an'ın meskenini ona terkedin.»

Bezzâr, Taberani, Hâkim r.aleyhim, Numan bin Beşir (Radıyallahû anh) dan rivayet ettiklerine göre; Hz. Resûlullah (Sallallâhû Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu: Müminin misâli, üç dostu olan bir adamın misâli gibidir. Dostlarının biri ona der ki; «İşte bu malım... İstediğini al, istediğini bırak.» Biri de ona:«Ben senin hizmetkârınım, fakat Öldüğün zaman seni bırakırım. Diğeri de ona; «Ben daima seninle beraberim, der. Birinci dost onun malıdır, ikincisi onun aile ve akrabasıdır. Üçüncüsü onun amelidir. Hiç bir yerde ondan ayrılmaz.

ŞERHU-S SUDUR. S. 506.