#sarilingakda

[obetblogs]

Gulong ng Buhay

ni: Roberto L. Herradura Jr.

 “Ay puta!” Sigaw ni Jason ng siya ay nagulat sa tumalon na itim na pusa. Siya ngayon ay papasok na sa kanyang eskwelahan. “Tangina, umagang-umaga minamalas ako, gusto ko na lang umuwi.”  Wika niya.

“Oh pare, bakit parang pinagbagsakan ng langit at lupa yang mukha mo? Ganda-ganda ng umaga eh” sabi ko naman

“Puta ang malas kase pre, tignan mo ang dumi na ng damit ko pano yung mga gagong batang hamog don sa kanto namin naghahabulan, nadali pa ko.” Inis na sinambit ni Jason.

“Hayaan mo na di ka na nasanay HAHAHAHAHA” Pangaasar ko. “Ano may assignment ka na ba kay Ms.Dimaano, yung family picture ba yon?”  At inalisan na lang ako ng gago.

Uwian na at gabi na rin. Alas-nwebe na rin at kailangan ko pa pumunta sa bahay ni Jason, paano gusto na siya idrop ng titser namin, di na naman kasi pumasok.

Tangina, mukhanng alam ko na kung bakit di pumasok yon. Kasalanan ko ata. Sige na nga ikkwento ko sayo makinig ka.

Ganto kasi ‘yon. Tuwing usapang pamilya, nawawala sa mood si Jason. Alam n’yo ba na siya ay bunga ng isang pagkakamali? Kinwento niya sakin ‘to dahil sabi niya mapagkakatiwalaan niya ako, magkaibigan na kasi mga bata pa lang. Sinabi niya sa akin na nabuo daw siya dahil nirape ang kanyang nanay. Isang magandang babae ang kanyang nanay, isa daw sa mga pinipilahan ng mga kalalakihan ngunit isang gabi habang naglalakad sa daan, isang lalaki daw ang nakasakay sa kotse ang nagpumilit na isakay siya at saka ginawa ang panggagahasa. Natagpuan na lamang siya ng mga tao sa tambak ng mabahong basurahan nagiiyak at humihingi ng tulong. Yung tatay niya daw di na nahuli ng mga pulis, magaling siguro magtago, di rin kasi makapagbigay ng maayos na detalye ang kanyang nanay, gawa na siguro ng trauma. Kuwento din ng nanay ko sa akin na gusto na siya ipalaglag araw-araw ng kanyang nanay dahil naaalala niya ang masakit na pangyayari dito kaso pinipigilan ng lola niya. Ngayon, ang kasama niya na lang ang lola niya dahil pagkapanganak pa lang daw sa kanya pinaubaya na siya dito at umalis ang ang nanay niya papuntang ibang bansa. Hanggang ngayon di pa rin sila nagkikita, kahit nagkakausap man lang.  Sabi sabi ng mga tsismosang kapitbahay dancer daw nanay nya sa patay-sinding ilaw, sa madaling sabi GRO.  Nakakaawa siya dahil wala man lang nag-aalaga sa kanya simula bata, paano ang lola niya ay sugarol. Pinangsusugal lang pinapadala ng nanay niya sa kanya. Sinubukan niya na din kontakin nanay niya pero sabi niya di pa rin makalimutan ng nanay niya yung mga nangyari kaya nahihirapan pa din siya kausapin kahit 18 taon na nakalipas. Naaalala ko din kapag nabisita ako sa kanila nahuhuli ko siyang naiyak sa harap ng kanyang salamin na akala mo hindi lalaki.

“Tuloooong, tulungan niyo kami” sigaw ng isang babae.

Puta, nung papalapit ako nakita ko pa lang yung cellphone na basag ang screen at yung uniporme, napaharurot na ako ng takbo.

“JASON! ANONG NANGYARI? BAKIT GAGO KA ANONG GINAGAWA MO?” SIGAW KO. Kabang-kaba ako dahil naliligo siya sa sarili niyang dugo.

“Kuya, tulong! Tulungan mo kami, nasaksak siya dalhin natin siya sa ospital.” Ika ng babae.

“Bakit ano bang nangyare?” Paano?”

“Kanina kasi, ano kasi, kuya” at humagulgol na siya ng tuluyan

“May dalawang lasing na nakasalubong ko kanina at bigla na lang ako pinilit na sumama sa kanila. Hindi ko na alam gagawin ko hanggang sa dumating siya. Dali-dali niyang pinagsusuntok yung dalawa. Nanghingi na din ako ng tulong sa iba kaso nakita ko may dalang mga kutsilyo yung mga lalaki at pinagsasaksak siya. Sorry kuya, kasalanan ko pa ‘to. Yung mga lalaki nagtakbuhan, wala na kong nagawa.” Sambit ng babae habang umiiyak.

Dumating na nga rin ang ambulansya, naisakay ng maayos ngunit pagdating namin ng hospital sinabi ng doctor na dead on arrival na siya. Tangina naiyak na lang din ako. Tangina kasalanan ko ata ‘to. Kung hindi na lang ako nagtanong sa kanya baka pumasok pa siya.

Dali-dali akong lumabas at pumunta sa bahay nila Jason para sabihin sa lola niya ngunit isang babae na hindi ganoon katanda ang aking nadatnan.

“Asan po si Lola Ariane?” Tanong ko

“Anak anong nangyare?” Niyakap ako ng isang babae na ngayon ko lang nakita.

“Anong anak, asan po si Lola Ariane kailangan ko siya makita ngayon na” wika ko.

“Anak ako ‘to nanay mo, ang laki mo na. Andito na ko oh, alam mo ba nababasa ko lahat ng mga chat mo sakin, eto oh may dala akong snow globe galing Japan, diba sabi mo gusto mo din makaranas ng snow, hayaan mo anak pagiipunan ko ‘yan para sa susunod totoong snow na maranasan mo. Marami din akong dalang mga damit, sapatos at mga tsokolate. Anak patawarin mo ko kung matagal bago ko napagtanto na dapat hindi ako nagalit sayo. Anak patawarin mo ko.” Paiyak na sabi ng nanay ni Jason.

“Tangina, wala kang kwentang nanay. WALANG-WALA. Tara sundan mo ko” Masama na kung masama pero yan na lumabas sa bibig ko.

Nakarating na kami ng ospital kinukulit pa din ako ng mga tanong ng nanay ni Jason pero tahimik lang ako. Dumiretso ako sa morgue at doon nakita ko na nakatulala na ang kanyang nanay. Nakita ko ang pangalang Jason Contes sa ibabaw ng isang puting kumot. Wala akong nagawa kung hindi umiyak na lang ng umiyak.  Ilang sandali lang nakita ko ang isang malakas na sigaw mula sa babae.

“JASON, ANAK KO. PATAWARIN MO KO. ANAK PATAWARIN MO KO. ANAK GUMISING KA ANDITO NA KO DIBA ITO NAMAN ANG GUSTO MO? ANAK NAMAN NGAYON PA LANG AKO BABAWI. ANAK KO PATAWAD. ANAK PATAWARIN MO KO. ANAK GUMISING KA NA.” malakas na sigaw ng kanyang nanay.

Umalis na rin ako, naisip ko ganito siguro ang gulong ng buhay kung kelan matutupad na ang matagal na pangarap ni Jason tiyaka pa siya nawala. Ang sakit. Hindi ko alam kung ano na ang mga susunod na pangyayari, pero ano pa nga bang magagawa ko? Hay buhay.

[scriptoressanctuarii-blog]

Ang Barya

               Pagkatapos mong ibigay yung lapis sa babaeng nagtuturo sa inyo ng pagguhit, umupo ka ulit sa lapag at nakinig ka sa kanya. Bilib ka palagi dahil lagi siya nakangiti kahit alam mong mula siya sa trabaho. Napagtanto mo na siguro gustong gusto niya yung ganitong nagtuturo siya. Naisip mo rin na siguro gustong gusto niya ng paguhit at pagpinta. Nakinig ka ng mabuti at sinigurado mong nakuha mo ito lahat. Nagpasalamat ka kasabay ng ibang mga bata na magpasalamat sa nagtuturo sa inyo. Ang ibang mga bata ay isa isa ng nagsisialisan. Ikaw naman ay nagpasalamat pa sa matandang babae na nagmamay-ari ng tindahan. Kinurot niya ang pisngi mo at binigyan ka niya ng barya. Nag-iisa lamang ito pero dahil mula ito sa matanda tinanggap mo na lang rin ito. Lumabas ka ng tindahan pero ngumiti ka muna sa babaeng nagtuturo sa inyo, ngumiti siya pabalik at nagpatuloy ka nang lumabas. Tumingin ka sa orasan mo na may disenyong “Pokemon”. 

               Nakita mong 5:30 na ng gabi, napansin mo na yung araw ay palubog na. Nagmadali ka ng pumunta sa parke para masundo ka ng iyong kapatid. Umupo ka sa isang park bench at nilibang mo muna yung sarili mo sa pamamagitan ng pagguhit sa mga buildings na nakapalibot sa parke. May nakita ka ngayong lalaking palapit sayo, alam mo na ito na yung kuya mo. Palagi kasi itong nagmamadali kaya alam mong siya na yung tumatakbo. Lumapit siya sayo at hingal na hingal siya dahil sa pagtakbo niya. Kinamusta ka niya at ikaw naman ay sumagot nang magalang. 

               Ikinuwento niya kung paano siya muntik ng mahuli sa kanyang trabaho at kamalas malasan pa daw niya na nakabunggo siya ng babaeng may hawak na sketch pad. Nakinig ka ng mabuti pero hindi mo maiwasang isipin kung sino ang babaeng nabunggo ng kuya mo at kung nagpaumanhin ba siya. Ikinuwento rin niya yung tungkol sa magkasintahan na pumunta sa kanyang pinagtatrabahuhang ospital. Naawa ka dahil yung lalaki sa magkasintahang bumisita sa kanya ay may sakit kung saan nakakakalimot siya ng mga bagay bagay. Hindi mo na inalala yung pangalan ng sakit kasi nakakabulol. Tumingin ka malayo at nakita mong may papalapait sa inyo ng kuya mo. Nung mas malapit na yung babae nakita mo na ito yung isa mo pang kapatid. Natuwa ka nung dumating ang ate mo dahil kumpleto na kayo at higit sa lahat, makikita mo nanaman yung magkaparehong galaw ng magkakambal mong ate at kuya. Suot suot parin ng ate mo yung uniporme niya sa café na pinagtatrabahuhan niya. Bumahing ka dahil sa balahibo ng mga pusa sa uniporme ng ate mo. Tumayo kayo ng kuya niyo at sabay sabay kayong naglakad papunta sa inyong apartment. Inaya kayo ng kuya mo na kumain muna, tinanggap niyo naman at pumunta kayo sa isang kainan. Nabusog kayo pero mayroon parin kayong natira. Kinausap mo yung ate mo at pinasabi mo na iuuwi niyo na lang yung natira niyo.

               “O sige ba Carl, eh bakit mo bang gustong iuwi yan?” Tanong as iyo ng iyong ate. Ngumiti ka lang at pinilit mo na lang siyang gawin ito. Tinawag ng ate mo yung waitress at pinabalot niya ang mga natirang pagkain. Nagpasalamat ka sa waitress na nagbalot ng mga tira niyo at siya namang ngumiti rin. Pagkalabas niyo ng kainan tumingin kaulit sa orasan, at dahil madilim na ang paligid, pinailaw mo si Pikachu na nasa iyong orasan. Nakita mo na ang oras ay 6:17 na, sinabi mo ito sa kuya mo at ngumiti lamang siya. Nakarating kayo sa inyong apartment pero hindi ka pa muna pumasok. Pinapasok mo na muna ang mga kapatid mo at ikaw ay naiwan sa labas. Pumunta ka sa gilid ng inyong apartment at doon mo nakita ang isang kahon na may lalagyanan ng pagkain at tubig.

               “Peyton, Peyton, ‘lika dito, may pagkain na ko”, mahina mong sabi. Natuwa ka ng biglang gumalaw yung kahon. Nakita mo yung aso na para bang nakangiti ito. Ansaya saya ng aso nung makita ka niya. Masaya ka rin na nandiyan yung aso. Inilagay mo na yung pagkain at yung tubig na natira mula sa jug mo na nasa bag mo. Ngumiti ka ulit at hinaplos ang ulo nito. Tumayo ka na at nagsimula ka ng bumalik sa inyong apartment. Bago ka pumasok ng bahay, tumahol ang aso at napangiti ka.  

                 Pagkapasok mo ng apartment, nakita mo yung bonsai na nagsisimula na ring maglagas. Hinanap mo yung barya na ibinigay sa iyo nung matandang babae pero hindi mo ito mahanap. Humingi ka na lang ng barya sa ate mo, nagtaka siya pero dahil barya lang naman yun binigyan ka nalang niya. Pumunta ka ulit sa halaman at nabasa mo yung sticky note na inilagay mo noong matagal na panahon pa, “Days that I am happy”. Ngumiti ka dahil halos mapuno na yung lamesa ng barya.

-Anong Kwento Mo? (part 3 of 6) // n.b.

image source : www.tumblr.com

Part 4

[scriptoressanctuarii-blog]

Mapayapang bansa’y hangad nating lahat Na tayo’y dumaan sa tuwid na landas Ngunit kung ito’y ating pinapangarap Paano ba natin itong matutupad?

Mga kapatid, may alam akong paraan Kung paano natin ito magagawa Upang ang kaayusa'y ating makamtan At ang mga Pilipino ay magkaisa.

Wikang Filipino'y gamitin ng wasto Galang at respeto'y ating ihandog Paggamit ng 'po' at 'opo' sa matatanda Muling isabuhay at bigyang halaga.

Mga mamamayan ng bansang makabayan Dapat na magsama-sama't magtulungan Laging pahalagahan ang ating wika Ito ay gamitin ng tama sa kapwa.

Ang wika sa atin ay kumakatawan Bawat kilos, gawa, at sinasalita Ang paggamit nito'y nararapat lamang Ito'y sa lahat, bata man o matanda.

Tulad ng ating mga dakilang bayani Wikang pambansa'y kanilang hinalili Muling buhayin sa ating henerasyon Mula noon at sa mahabang panahon

Laging itatak sa puso at isipan Wika ng ating bansang pinanggagalingan Ito ay nasa ating dugo at lahi Dala-dala natin hanggang sa paglaki.

Sariling wika, hindi dapat kalimutan Sapagkat ito'y simbolo ng sambayanan Aking mga kababayan, laging tandaan Wika ang susi sa tuwid na daan.

-Wika Natin ang Daang Matuwid // f.l.

image source