Foto: Maarten Albrecht. Tekst: Koen van der Velden Runner’s World NL, juni 2016 Je maakt echt van alles mee bij het hardlopen. Ik schijn aantrekkingskracht te hebben op passanten. Ze schatten mijn snelheid te laag in of lopen in de weg tijdens een hardloopwedstrijd..... Hou me tegen en ik ben niet te remmen, spoor me aan, commandeer, betaal en ik breng er niets van terecht. ~ Marc Callewaert
Pech onderweg bij het hardlopen. Een verhaal over botsingen met passanten.
‘In maart van dit jaar liep ik de halve marathon van Harderwijk toen er ineens een oudere vrouw met een elektrische fiets overstak. Ze moet me hebben zien aankomen, maar ging toch richting de verkeersregelaar aan de overkant van de weg. Ik kon haar niet meer ontwijken. Ze belandde in het bermgras. Ik vond het zielig, maar was ook een beetje boos. Ze had moeten wachten. Ik twijfelde: moet ik doorlopen of stoppen? Uiteindelijk ben ik doorgelopen, want er stonden genoeg toeschouwers omheen die zich over haar konden bekommeren, al waren er ook mensen die haar uitscholden. Normaal gesproken wil ik graag helpen, maar tijdens zo’n wedstrijd kennelijk niet. Dan is het door, door, door. Voor je gevoel staat er veel op het spel. Ik wilde een goede tijd lopen. Later ben ik wel nog op social media gaan kijken of er niets ernstigs met die mevrouw gebeurd was.
‘Het gekke is: het is de derde keer dat het me overkwam. Tijdens mijn eerste marathon, in Rotterdam, ben ik tegen een oudere meneer aangelopen. Toen zat er een aardig gat voor me. Kennelijk dacht hij dat hij het wel zou redden. Of hij schatte mijn snelheid verkeerd in. Ik moet zeggen: ik loop onregelmatig, versnel soms onbewust. Daar moet ik op letten. Ook bij de marathon van New York, eind vorig jaar, ging het mis. Een man stak over met een kind – zijn dochter, denk ik. Hij had haar aan zijn hand, maar lette nauwelijks op haar. Het was op een druk punt. Niemand stak over, behalve zij. Dat moest wel fout gaan. Ik raakte haar en ze struikelde.
‘Het lijkt wel of het telkens bij mij gebeurt. Om me heen zie ik het niet vaak, dus voor mijn gevoel is drie keer behoorlijk veel. Ik denk dat sommige toeschouwers niet snappen dat hardlopers in een soort tunnel zitten. En dan niet alleen de toppers die voorop lopen, maar ook mensen zoals ik. Ook ik heb een doel. Ik loop echt niet alleen te lachen en te zwaaien. Het is best raar: bij trainingen ontwijk ik iedereen netjes, maar als ik voor een scherpe tijd ga, zit ik in een ander soort concentratie. Ik denk dat ik bij de volgende wedstrijd ook weer in die modus kom. Ik heb geen knopje dat ik kan omzetten, waardoor ik beter kan opletten. Dat gaat ten koste van mijn prestatie. Ik let op mijn hardlopen. Op mijn ritme. Of ik op tijd eet. Ik vrees dat het zo weer kan gebeuren.’