Ang Pagtatapos ng Buhay
It was monday morning nung pamasok ako sa school para mag bayad ng tuition fee, I was walking down the aisle ng registrar ng suddenly may naka agaw sa attention ko at sa attention ng ibang tao, at first deadma, kasi nga parang wala lang, then maya maya dumadami na yung mga tao I heard the teachers saying “NAG PAPA ARAW LANG YAN” WALA YAN” “ANONG GINAGAWA NYA” out of curiosity tinignan namin nung kaibigan ko kung ano bang ganap, pag dungaw namin sa labas may isang estudyante naka tayo sa may edge ng 4th floor sa may kabilang building (CBEHrm-CIT building sya) we took a closer look and it is a senior high school student, you can see the pain through his eyes, he know what he is doing and he is decided of what he wants. everyone is panicking, as in halo-halong reaction, I was busy sa pag dinig sa mga reaction ng mga tao ng bigla silang nag sigawan, tumalikod sya he swung his body forward and decided to let his self fall ng bigla syang nahila ng isa sa mga teacher, after that my friend rushed to the fourth floor to give the student a psychological first aid, to be honest I do not know what to do, I was stuck for a minute then decided na tumakbo ng Guidance Office at tawagin ang mga guidance counselors, they are shook. umakyat nako sa taas to see the situation, I saw the boy seating on the floor crying, sabi nya kailangan nya daw ng space, pagod na daw sya and a lot more, pumunta ako sa baba kasi inutusan akong hanapin yung bestfriend nya ng biglang naagaw ng mga by standers yung attention ko, I was hurt of what they are saying, some sa mga narinig ka ay “PAPANSIN LANG YAN” “ANONG PA-USO YAN?” “SIRA ULO TALAGA YAN” “HAYAAN NYO LANG”, sobrang sakit parin sakin, I wanted to talk pero naalala ko may kailangan akong hanapin, as in naka ilang akyat baba ako sa 4th floor dahil sa mga pinapahanap nilang tao. pag ka balik ko sa taas umiiyak parin sya, as I look at his hands, nakita ko yung mga cuts sa wrist nya, as in sobrang dami, ang deep pa nung iba at yung tapos some ay fresh pa. may umakyat na mga teachers tapos sinasabihan kami na “Hayaan nyo lang po, ganyan po talaga yan” trggered nanaman si ako, gusto kong sabihin sa harap nya na is she even serious? pero chill lang dapat kaya kinausap nalang namin yung bata, nakita ko rin na sa kamay nyang punong puno ng sugat ang sulat na pilit nyang tinatago sa kanyang palad, after almost an hour napa baba din namin sya pero we are un able to talk to him kaya pina ubaya na namin sa mga guidance counselors.
Ang daming naka tanaw pero nakaka lungkot isipin na lahat sila nag tawanan lang, kung may magagawa lang sana para mabigyan ng sapat na kaalaman ang mga tao about sa mga ganitong pangyayare.
People who commit suicide don’t actually want to die, they just wanted to stop the pain hurting and they believe it is the only way. that is not his first time, and I’m scared that he might do it again and no one will be there to help him.
To all those people who are silently suffering from the darkness that is consuming you, I would like you to know that you are heard and understand, don’t be afraid to spill it out. if you need someone to talk with, don’t hesitate most specially, ask a professional.











