#simon vestdijk

[forsoothsayer]

Edge Of Myself by Simon Vestdijk

The half-rural countryside I love the most: The vague pasture winds that play With the wash on the lines; the factory lots Where between the dry grass trains go about, Laden with the secrets of tracks on a pier. Because I know, that there life is worn down, And yet doesn't live, drifting, finding more Solitude than in mountains or ravines. The smoke from steam trollies and bleach factory, Or the ovens where they burn the shells, More than the smell of thyme, are kindlers of dreams, And the black calf in the meadow at the edge Is set free by an unlooked for poem And with the cinders with but one image taken in.

[forsoothsayer]

On the Poet Emily Dickinson by Simon Vestdijk

http://www.svestdijk.nl/emilydickinson/essay-translated.html

[uitgeverijvanoorschot-blog]

Gehuld in mantels schrijdt het jaar naar buiten, Stromp'lend en oud, door 't huisgezin beklaagd, Zijn ooren schuil achter de mantelkraag, Waaraan vanzelf reeds vlokken sneeuw ontspruiten. Hij spreekt:'Vóor mij het offer wordt gevraagd Buiten 't gezin vrijwillig mij te sluiten Blaas ik wat dunne ijzel op de ruiten, Niet als een antwoord, maar als wedervraag.' Vraag, vraag in uw wanhoop eindeloos voort, O maand, die de last van 'n heel jaar moet dragen, Vreugde en leed van twaalf maanden tezaam. Elk streepje tijd schetst gij waar het behoort: Het zet zich vast als ijzel op het raam En smelt tot 't Niets van jaren, maanden, dagen.

Simon Vestdijk, December

[ekstahseez]

Dying is the art of tolerating Live images with equal resignation As when in life they still were operating, At times annoyed, yet could bring consummation. Here our house stood; here she took out the dogs; Here she removed brown collars, let them loose; Here's where we once found stinkhorns, witch's eggs, Well sheltered deep inside some woods of spruce. Dying is not the poignant thought that she Alone from now on makes those paths her beat, – For no one is alone who waits and sees, And no one mourns who walks along the street, ¬– All of this was though: a reality That lasts until the final second’s logged; The real race against time will always be: The collar off, and she with the two dogs.

Simon Vestdijk, The Final Second

[justmybracelet]

Vergeef me, probeer me te vergeten, geleidelijk aan, of als dat niet kan, probeer me dan te zien zoals ik ben: half goed half slecht.

[schrijversportretten]

simon vestdijk