Μακάρι μία μέρα να μην είναι σαν τις άλλες
Μακάρι μία μέρα να μην είναι σαν κι αυτές.
Μακάρι μία μέρα να πάμε για καφέ και να γυρίσουμε μαζί στο σπίτι
Και να πιούμε μια μπύρα και να ακούμε μουσική
Να φτιάξουμε να φάμε και να δούμε καμιά ταινία
Να μιλάμε και να γελάμε μέχρι το πρωί,
Και μέχρι το πρωί να ξέρω πως θα είσαι εκεί.
Αλλά στην πραγματικότητα δεν έχω εμπιστοσύνη
Που αυτό που θα μου πεις θα είναι αυτό που θα γίνει
Και ξέρω τι θέλω αλλά δεν ξέρω αν μπορώ
Τα ίδια πράγματα να κάνω και τα ίδια να σου πω
Γιατί κι αν τα πω, στο ίδιο μέρος θα βρεθώ
Οπότε δεν ξέρω ίσως καλύτερα για πάντα
Και ας εύχομαι να πίνουμε καφέ μια μέρα με λιακάδα
Σκέφτομαι και σήμερα γιατί τίποτα δε θα γίνει
Και άμα γίνει δεν ξέρω από μένα τι θα έχει απομείνει
Και μάλλον τίποτα δε θα είναι ξανά το ίδιο
Και η μουσική θα έχει παλιώσει και το φαγητό θα το έχουμε βαρεθεί
Κι εσύ θα με βαρεθείς σε μια μέρα γιατί θα λέω πάλι τα ίδια
Κι εσύ θα είσαι μια άλλη και δε θα κάνουμε μαζί
Που μάλλον ούτε τώρα γιατί πέρασε η ώρα
Που μάλλον ούτε χθες γιατί πέρασε η ώρα
Πέρασε η ώρα.










