In het voetbal hebben we Johan Cruyff. Basketballers hebben Michael Jordan. Honkballers hebben Babe Ruth. Mythische figuren in de sport. Hun fans eren hen als goden en hun daden worden gezien als buitenaards. In de dressuursport loopt er ook zo'n held rond: Totilas.
Ik ben geen paardenmeisje, maar van Totilas ben ik zwaar onder de indruk. Totilas is een grote, zwarte, glimmende, gespierde hengst met witte voetjes. Ik zag Edward Gal een dressuurproef afleggen op Totilas en het was hypnotiserend zo mooi. Gal liet het enorme dier dansen als een sierlijke ballerina. Ik was niet de enige die de combinatie zo mooi vond dat ik wel kon huilen, want Edward Gal werd wereldkampioen met Totilas en won daarna nog vele prijzen met dit toppaard.
Succes van dergelijke uitzonderlijke klasse trekt de aandacht. Net zoals dat bij grote voetballers gaat, werd Totilas voor miljoenen getransfereerd. Dressuurpaarden is business. Toen Gal hem bereed was het paard niet van hem, maar van een bedrijf. Een zeer vermogende Duitser was het die de succescombinatie Totilas/Gal uit elkaar haalde door miljoenen neer te leggen voor de atletische hengst. De koper gaf ruiter Mathias Rath het voorrecht Totilas zijn nieuwe berijder te worden.
En toen ging het mis. Totilas werd uit zijn vertrouwde wereldje gehaald, was uit zijn hum. Hij raakte een aantal keer op mysterieuze wijze geblesseerd, waardoor hij en Rath de Olympische Spelen van Londen aan zich voorbij moesten laten gaan. Hij werd vervolgens enorm in de watten gelegd op het landgoed van Rath. Zijn oude hoefsmid en trainer werden opgetrommeld, alles om ervoor te zorgen dat Totilas weer zou gaan dansen als vanouds. Het was een tragedie om te zien: een afgetakeld toppaard.
Op de grote prijs van Aken stond hij er plotseling ineens weer: Totilas. Fit, het bestond nog. Hij won glansrijk. Maar kort daarna voltrok het noodlot zich opnieuw. Totilas raakte opnieuw geblesseerd, waardoor hij en Rath ook niet konden mee doen aan het WK dat deze week werd gehouden.
Het verhaal van Totilas is eigenlijk heel menselijk. Je bent tot de grootste dingen in staat als je bent omgeven met de juiste mensen. Misschien ben ik een romanticus, maar ik denk dat dit grote zwarte dier Edward Gal nodig heeft. Gal zelf heeft na diens scheiding van Totilas nooit meer in het openbaar over dit paard gesproken: te pijnlijk.
De Duitsers, die Totilas van ons Nederlanders afnamen, graven echter hun eigen graf door Totilas als een gek door te fokken. Er zijn nu inmiddels al vele veulens geboren met hem als vader. Drie keer raden wie de beste zoon van Totilas tot nu toe heeft weten te bemachtigen. Precies, Gal. See you in Rio of Tokio, leuten.
