Alweer een slecht voorgevoel
Beter doen dan vorig jaar, dat was het doel afgelopen vrijdag in Stasegem (of toch wat ik tegen iedereen zei). Maar, eerlijk is eerlijk, de ambities lagen hoog. Stasegem is al altijd één van mijn favoriete wedstrijden geweest: leuke sfeer, veel bekend volk langs het parcours, bijna een thuiswedstrijd en een toporganisatie. Redenen genoeg dus om nog eens mee te doen aan een wedstrijd en alles te geven.
De afgelopen maanden werd er heel wat getraind, maar niet echt gericht op een wedstrijd. Daarbij kwam dat ik meer fietste dan liep en vooral dat er te weinig gerust werd. Drie weken voor de wedstrijd werd er toch een trainingsschema opgesteld, zodat er iets van structuur in mijn planning zat. Maar het bleef een uitdaging om alles rond te krijgen: om 6u met de fiets naar Gent om toch maar die kilometers in de benen te hebben, middagpauzes opofferen om rond de Watersportbaan de gaan lopen of snel tussen twee shifts een halfuur tempotraining waren geen uitzondering deze zomer. Het resultaat: ik had er niet echt veel vertrouwen in vrijdag en bereidde mezelf mentaal al voor op een minder resultaat. Bijkomend probleem was hitte die net dan kwam opsteken.
Mezelf oppeppend vertrok ik naar de start en hoorde ik de mensen rondom mij ook puffen door de hitte. Het zweet begon al te stromen nog voor er een meter was gelopen. Mijn schoonbroer en ik spraken elkaar nog wat moed in en sloten af met het gekende zinnetje: we zien elkaar aan de aankomst. (De dag voor de wedstrijd zei hij me nog: je zal van heel de wedstrijd niks anders dan mijn rug zien. Dus ik verwachtte een topsnelheid van hem en was niet van plan om hem te volgen.)
Het startschot werd gegeven en meer dan 500 lopers trokken zich op gang door de straten van Stasegem. Ik merkte dat de adrenaline er voor zorgde dat ik aan een behoorlijk hoog tempo startte. De eerste twee kilometers liep ik in respectievelijk 3:53 en 3:56. Ik schrok van mezelf maar wist ook dat ik dit geen 9km zou volhouden. De daarop volgende kilometers bleef ik rond de 4 minuten hangen. Ik passeerde een eerste keer de aankomst om te starten aan mijn tweede ronde en stelde vast dat ik halverwege onder de 18 minuten liep, dus dat zat goed.
Maar toen moest het ergste nog komen. De groep dunde uit, want het merendeel van de lopers loopt slechts een rondje, ik viel alleen en vond niet direct een groepje met mijn tempo. De hitte begon door te wegen en het lichaam toonde de eerste tekenen van verval. Ik probeerde tempo te houden en mezelf te motiveren, maar het was lastig. Een tweetal kilometer voor de meet besloot ik om aan de laatste bevoorrading even halt te houden om voldoende water te kunnen drinken. Ik hoorde dat ik in derde positie liep en had terug energie om alles wat nog in mijn benen zat, eruit te persen. Ik liep, bleef lopen, zag af, voelde alles verzuren, maar de automatische piloot in mij kwam wakker en sleepte mij over de meet.
Ik veroverde de 3de plaats en was hier meer dan tevreden mee. Na een 5de plaats in 2017 en een 4de plaats in 2018, was dit stiekem de prestatie die ik voor ogen had. Deze 3de plaats werd, zoals het in Stasegem hoort, op gepaste wijze gevierd.
Afsluiten doe ik met een welgemeend woordje van dank aan de vele supporters langs het parcours, jullie beseffen maar half hoeveel energie je krijgt van jullie aanmoedigingen. Ook een dikke pluim voor de, wederom, uitstekende organisatie van de wedstrijd. Tot volgend jaar (om hopelijk weer een plaatsje hoger te staan op het podium!).