Confessions of a Runaholic

var sc_project=11974127; var sc_invisible=1; var sc_security="cde4f061"; var sc_https=1; Welkom! Ik ben Sandrine, een hardloop fanaat in hart en nieren (of moet ik zeggen: spieren). Op deze blog kan je lezen over alles waar ik achteraan loop in het dagelijkse leven: (loop)trainingen, de trein, mijn koffie, gezonde (en minder gezonde) receptjes en mijn eindeloze wanderlust.

[confessionsofarunaholic]

Alweer geen goede voornemens

2021 is ondertussen bijna twee weken ver, genoeg tijd gehad om de balans op te maken van 2020 en vooruit te kijken. Aan goede voornemens doen we hier niet mee. Ik geloof niet dat je van de ene dag op de andere iets kan aanpassen aan je levensstijl, dat is dan ook meteen de reden waarom ik de eerste zondag van januari niet train in Provinciaal Domein “De Gavers”.

Mijn manier van leven is niet ontstaan vanuit een goed voornemen. Ik legde een lange weg af, die niet veel mensen kennen. Sport werd een aantal jaar geleden mijn uitlaatklep, mijn vlucht van de realiteit, een verslaving op de duur, het was het enige dat me een beetje goed in mijn vel deed voelen. Door een aantal tegenslagen en een laag zelfbeeld was sporten het enige dat me rechthield. Gezond was het niet, ook al leek dit voor iedereen wel zo, en nog het meest voor mezelf.

Jaren pleegde ik een aanslag op mijn lichaam. Ik moést en zou iedere dag sporten, als mijn horloge niet genoeg verbrande calorieën aangaf, verplichtte ik mezelf langer te trainen die dag. Ik putte mijn lichaam uit, gaf het niet genoeg rust en verzorging. Het moest altijd maar meer en beter. Ik zag niet in dat rust hiervoor belangrijk was.

Dat brengt ons bij 2020, het jaar waarin alles veranderde, waarin alles op zijn plaats viel en dat ik balans vond. In het begin van het jaar draaide ik een knop om. Op vakantie in IJsland zag ik hoe het leven daar was: eenvoudig en rustig. Weg van alle druk(te) kwam het besef dat ik aan mezelf niks verplicht ben, behalve gelukkig zijn. Niet langer piekeren over wat ik niet had, maar gelukkig zijn met wat ik wel heb.

Het toeval wil dat, nog geen week na onze terugkomst, ik mijn vriend leerde kennen. Door de liefde die ik van hem krijg, leerde ik om mezelf terug graag te zien. Klinkt melig, en had ooit iemand dat tegen me gezegd, zou ik het afgeschilderd hebben als flauwekul. Eindelijk werd ik gelukkig met wie ik ben en hoe ik eruitzie. Eindelijk verplichtte ik mezelf niet meer om iedere dag te trainen. Door me te laten begeleiden door de trainer van mijn vriend kreeg ik een houvast én ontdekte ik terug het plezier in mijn sport.

Nog geen twee maand later was daar Corona. Onnodige verplaatsingen werden verboden, dus beslisten we dat mijn vriend bij mij introk ook al woonden we maar 3km van elkaar. Kan tellen als relatietest. Doordat alle drukte en verplichtingen wegvielen, net als mijn tweede job, was er eindelijk tijd voor rust. Toen kwam nog meer het besef hoeveel ik mezelf de afgelopen jaren, letterlijk, voorbij ben gelopen. Het is dat het zo moest zijn.

In 2021 ga ik vooral verder met mezelf (en Gilles) op de eerste plaats te zetten. Ik moet me niet bewijzen aan anderen, ik moet alleen gelukkig zijn, voor onszelf. (Oja, en een goede marathon dit jaar zou natuurlijk ook fijn zijn 😉 ).

[confessionsofarunaholic]

Alweer een marathonavontuur

Na wekenlang trainen als een gek, liepen we afgelopen zondag normaal éindelijk onze marathon. Spijtig genoeg net een week te laat, aangezien sinds vorige week alle sportwedstrijden voor ‘amateurs’ verboden zijn. Na drie afgelaste marathons in een maand tijd was het welletjes geweest. Ook onze coach vond dat al dat trainen niet voor niks mocht zijn, dus werd een versnelling hoger geschakeld en beslist om met onze trainingsgroep een (halve) marathon te lopen als training.

Zondag 25 oktober, 9u, Middelkerke. We staan klaar om te starten aan die 42,195km. Dankzij het Belgische klimaat voel ik de 3bft door mijn haar waaien. Jammer genoeg vandaag geen echte wedstrijd en ik voel de gekende adrenaline die normaal door mijn lijf raast niet, de twijfel slaat toe of dit wel zal lukken op deze manier. Gelukkig heb ik een perfecte voorbereiding achter de rug en mijn coach als haas, dus ik zit in een luxepositie. We zijn 3km ver, maar dan word ik een pijn gewaar in mijn bil. Die bil was een paar weken geleden beginnen lastig doen en een last minute behandeling door de kine had gelukkig veel pijn weggenomen. Ik panikeer nog niet meteen, want op training nam de pijn telkens weg na enkele kilometers. Helaas, vandaag niet. Na 15km kan ik aan niks anders denken dan de pijn en de hoop kilometers die voor me liggen. Ook de coach merkt dat het niet goed gaat en we spreken af om halverwege te beslissen of ik doorloop of stop. De pijn begint ondertussen uit te stralen naar mijn kuit en we beseffen dat de volledige marathon in deze omstandigheden uitlopen, geen goed plan is.

Na 21,1km zit mijn marathon er spijtig genoeg op. De teleurstelling was, en is nog steeds, groot. Ging ik de marathon uitgelopen hebben als dit een wedstrijd was geweest? Waarschijnlijk wel. Zou dit een goed idee geweest zijn voor mijn blessure? Waarschijnlijk niet. Speelde het mentale gedeelte hier een rol? De kans is groot.

We zaten perfect op schema om een mooi PR te lopen. Eindelijk zou de beloning volgen voor al dat trainen. Maar misschien werd er de afgelopen tijd wat te veel getraind en moest ik dat zondag bekopen. Misschien, misschien, misschien. Het is wat het is, en ergens kan ik het wel een plaats geven. Onze voorbereiding verliep perfect volgens het boekje en ik kan mezelf niks verwijten. Ik schrijf hier jammer genoeg geen tijd neer waar ik trots op ben, maar ik heb wel een voorbereiding neergezet die ik mezelf vooraf nooit had zien volbrengen: meer dan 2300 kilometer gelopen, de laatste twee maanden maar eventjes 10 halve marathons uit die benen gestampt, weken van meer dan 85 en 95 kilometer afgewerkt. Sowieso maakt dit mij allemaal sterker en zal ik hier in de toekomst nog de vruchten van kunnen plukken.

Lopen is hoe dan ook een teamsport en deze prestatie is dan ook het resultaat van mijn topteam. Zonder mijn coach Benny Fischer die mij steeds gemotiveerd hield, er altijd stond met tips en zondag mijn persoonlijke haas was, zou ik nooit zo ver staan. Maar het meeste respect gaat uit naar mijn toplief. Dank je wel Gilles, om steeds achter me te staan, om zo in mij te geloven en het beste in mij naar boven te halen. Mijn teleurstelling maakte zondag al snel plaats voor fierheid toen je finishte. Je tweede coronamarathon, je PR scherpstellen met 18 minuten in een jaar en finishen in 2u42’52”. Wat bewonder ik jou, held!

Voor nu zet ik even een punt achter mijn marathonverhaal en focus ik me op mijn herstel en nieuwe doelen. Vooruit kijken in plaats van achteruit. En ja: ik heb nu weeral zin om mijn loopschoenen aan te trekken!

[confessionsofarunaholic]

Alweer een nieuw plan

Normaal las je hier nu het verslag van de marathon van afgelopen zondag. Normaal, inderdaad. Spijtig genoeg is er de laatste tijd niet zo veel meer normaal..

Nog geen twee dagen na mijn vorige post, ontving ik een mailtje om te melden dat de In Flanders Fields marathon editie 2020 werd geannuleerd wegens, jawel, corona. Een mengeling van woede, ontgoocheling en verdriet overspoelde me. Minutenlang heb ik zitten wenen voor mijn laptop (echt gebeurd). Machteloos voelde ik me, waardoor ik zelfs eerst het slechte nieuws liet weten aan onze trainer, voordat ik het mijn vriend vertelde. Ik wist dat zijn ontgoocheling dubbel zo groot ging zijn als die van mij. Want: geen marathon in Lissabon, geen marathon in Ieper. Maar voor hem ook al geen marathon in Rotterdam en geen marathon in Gent.

Eventjes speelden we met het plan om ons snel in te schrijven voor de marathon van Brugge. Gelukkig wachtten we nog wat af, want nog dezelfde week werd ook die wedstrijd geannuleerd. Straks mochten we volgend jaar 5 marathons lopen!

Ondertussen zitten we dus aan plan F (denk ik). Als alles dus goed verloopt, lees je hier binnen 5 weken effectief een marathonverslag.

Ik hoor je al denken: ah, 5 weken extra trainen, da’s toch een luxe? Wel eerlijk, het is heel dubbel. Onze zinnen stonden ondertussen zo op 20 september, dat die vijf weken extra wel een eeuwigheid lijken. Het slechte nieuws van de annulatie kwam ook pas een kleine maand vooraf, waardoor onze voorbereiding al vergevorderd was. Na een weekje rust, om niet te vroeg te pieken, trainen we nu al terug twee weken volop. En dat gaat goed. Gelukkig.

Fysiek wil alles mee, dus duimen dat dit zo blijft. Maar ook mentaal sta ik stukken sterker. Ik ben niet meer de Sandrine die halverwege een tempoblok stopt omdat het ‘lastig’ is. Nee, ik ben nu de persoon die mezelf blijft pushen en motiveren. Al die kilometers in mijn eentje werpen zijn vruchten af. Natuurlijk in combinatie met de vele motiverende woorden van lief en trainer!

Maar bon, na een 10 kilometer test een aantal weken geleden en een halve marathon test komende zondag, mag die volledige marathon dan toch snel komen. Ik snak naar rust, naar het eens niet ‘moeten’ trainen, maar weer eens mijn loopschoenen aantrekken en zeggen: ik zal wel zien hoe ver ik loop. Maar ook gewoon de voldoening voor al het harde werk, wil ik nog eens voelen. Iedereen die ooit een marathon liep, weet waarover ik hier spreek. Dat gevoel is met geen woorden te omschrijven.

Dus laat ons hopen dat deze keer wel alles blijft zoals voorzien en dat ook de loopsport en deze wedstrijd verder groen licht krijgt, aangezien dat in andere sporten zoals voetbal, wielrennen en triatlon blijkbaar wel mogelijk is.

[confessionsofarunaholic]

Alweer pittige weken

Trainen voor een marathon, dat is niet altijd rozengeur en maneschijn. Verre van. Iedereen die ooit een marathon liep, zal bevestigen dat je niet iedere training met een glimlach afwerkt. Wie het tegendeel beweert, is ofwel een natuurtalent, of is nog maar net aan de trainingen begonnen. Ik hoor je al denken: ‘Maar Sandrine, jij liep toch al marathons, hoe kan dat dan nog altijd lastig zijn?’. Ik kan je zeggen, trainen voor een eerste of een derde marathon, er is weinig verschil. De omvang van je trainingen neemt iedere week toe en je lichaam moet die iedere week blijven verteren. Aangezien ik me voor deze marathon laat bijstaan door een coach, train ik meer en intensiever dan voorheen. Deze week klokte ik af op meer dan 86 kilometer, een heel verschil met de 50 kilometer die ik vroeger afmaalde.

De afgelopen weken waren een rollercoaster. Twee weken verlof waren niet al te positief voor de trainingen. Reken daarbij de hitte en het ‘riem-eraf-regime’ tijdens de vakantie en dan moet ik je niet vertellen dat de progressie ver te zoeken was. En dan zwijg ik nog van de motivatie. De onzekerheid over het al dan niet doorgaan van onze marathon, doet meer kwaad dan goed. Ik probeer me voor te houden dat het zal doorgaan en zo vat ik ook elke training aan. Maar dat lukt spijtig genoeg niet altijd. De komende trainingsweken zijn van cruciaal belang voor mijn vorm, aangezien we normaal binnen exact vier weken aan de start staan van die langverwachte marathon.

Had je het mij vorige week gevraagd, dan zei ik vol overtuiging dat ik geen marathon liep. Na een verschrikkelijke training op zondag waarbij niks lukte en de benen niet vooruit gingen, had ik meer zin om mijn loopschoenen in de Leie te gooien dan om ooit nog een kilometer te lopen. Gelukkig herzag ik mijn mening een dag later en besefte ik dat dit geen goeie ingesteldheid was. Maandag startten we dan ook direct met alle goede voornemens die er bestaan: voldoende slaap, gezond eten, flink stretchen, positieve mindset en vol overgave trainen. Vraag me vandaag nog eens als ik volgende maand een marathon loop, en ik zal je vol overtuiging meedelen dat ik uit het diepste van mijn hart hoop dat we kunnen starten. Ik liep niet voor niks deze voormiddag 31 kilometer door de wind en de regen!

[confessionsofarunaholic]

Alweer slecht nieuws

78,5km meldde Strava daarnet. Niet de afstand van een zondags fietstochtje, nee, wel de afstand die ik deze week in totaal liep. Een persoonlijk record waarschijnlijk. Zelf in een topweek liep tijdens de voorbereiding van marathon nummer 1 en 2, liep ik er minder.

Wil dit zeggen dat ik klaar ben voor marathon nummer 3? Ook hier is het antwoord nee. Verre van zelf. We zijn er nog niet, maar we geraken er wel. Met het opbouwen zijn we alleszins goed bezig. De omvang van de trainingen neemt toe, en dat kan ook gezegd worden over de intensiteit. Dit weekend liep ik zowel op zaterdag als zondag een training van 18km. En het waren twee behoorlijk pittige trainingen (zoals ik al zei, intensiteit opdrijven dus).

Waar ik het een maand geleden nog lastig had met lopen op hartslag, kan ik hierover vandaag toch al iets positiever zijn. Dit lukt ondertussen beter en beter. En ik kan er af en toe al eens van genieten! Tijdens mijn tempotrainingen begin ik de inspanningen van de afgelopen maanden ook te voelen, de progressie is er. Toch een mooie beloning voor het harde werk en zeker ook het gevolg van de goeie begeleiding en opvolging door mijn trainer!

Ondertussen zijn we ook al niet meer aan het trainen voor plan A, maar voor plan B. Zoals we al vreesden, is de marathon van Lissabon afgelast. Hierdoor zochten we een alternatief, iets dichter bij huis en iets kleiner qua organisatie, wat ervoor zorgt dat we wel tegen 20 september ‘marathon ready’ moeten zijn. Bijna een maand vroeger dan voorzien dus. En niet gevreesd, als plan B niet kan doorgaan, is er al een plan C én D. Want al dat trainen zal niet voor niks zijn!

Maar laat ons hopen dat alles snel terug normaal wordt en alles kan doorgaan zoals gepland. En vooral: draag zorg voor jezelf en elkaar, en leef de maatregelen na!

[confessionsofarunaholic]

Alweer in voorbereiding

Nog exact vier maanden, en dan staan we hopelijk aan de start van de marathon in Lissabon. Hopelijk inderdaad, want momenteel is nog niks zeker en houden we ook rekening met het worst case scenario. Maar uitgaand van het beste kan ik dus binnen vier maanden marathon nummer drie toevoegen aan mijn lijstje met, ook hopelijk, een mooi persoonlijk record. Want dat is het doel: mijn tijd van 3u30 verbeteren.

Of ik nu al met de voorbereiding bezig ben, hoor ik je denken. Jawel, die is al gestart. En hoe die gaat? Dat is een ander verhaal. Op papier ziet alles er goed uit: sinds twee maanden train ik met een coach, de trainingen worden strikt afgewerkt, maar het gevoel is er nog niet.

Een tijdje geleden onderging ik een lactaattest, waarvan de resultaten me wat teleurstelden. Ook al was deze test zeker niet slecht, in mijn hoofd moest de klik nog gemaakt worden. Mijn trainingen bestonden in het verleden uit zelf opgestelde schema’s, dus daar zat ook maar weinig variatie in. Af en toe een intervaltraining en daar hield het bij op. Langzamer lopen was het verdict van de test, jawel, langzamer lopen om sneller te kunnen lopen. Ondanks het besef dat dit effectief klopt, moest die klik nog volgen. Daarbij komt de afgelopen weken het gevoel dat ik precies trager en trager ga lopen, ook tijdens snellere trainingen. Mijn tempo dat vroeger ‘normaal’ was, voelt nu lastig.

De stand van zaken? Na de lactaattest stelden we mijn richttijd voor Lissabon bij, naar een tijd die me persoonlijk wat ontgoochelde. Maar op vandaag zit de vrees er bij mij in dat zelfs deze tijd te hoog gegrepen is.

Ja, het is inderdaad nog vier maanden en ik besef dat er nog een lange voorbereiding volgt, en dat er nog veel kan gebeuren. Vorig jaar liep ik een vlotte marathon met een erbarmelijke voorbereiding. Nu zal dit volledig tegengesteld zijn en moet ik dus vertrouwen in het proces. En over dat proces hou ik jullie graag verder op de hoogte!

[confessionsofarunaholic]

Alweer op zoek naar motivatie

Ondanks de vreemde Coronatijden, bleek er toch nog geen tijd geweest om aan schrijven toe te komen. Wij trachten dan ook zo veel mogelijk om onze ‘normale’ routine te behouden. Doorheen de week is dit niet zo moeilijk, aangezien het werk gewoon doorgaat, weliswaar van thuis uit. De weekends zijn iets minder evident, maar ook hier wordt getracht om deze zo origineel mogelijk in te vullen: eens een fietstocht gaan doen, uitgebreid ontbijten, genieten van een terrasje op ons eigen terras…

Natuurlijk wordt er ook gesport in deze rare periode. Ondanks het feit dat alles afgelast is, tracht ik toch de motivatie wat te behouden, wat tot mijn grote frustratie niet altijd even goed lukt... Mijn hoofddoel voor dit jaar ligt gelukkig pas in oktober (jaja, die derde marathon komt eraan), dus hopelijk kan dit gewoon doorgaan zoals gepland. Ik zag enkel vorige maand een halve marathon aan mijn neus voorbij gaan, maar gezien de voorbereiding niet ideaal was verlopen, was ik daar toch niet triest om.

Een doel dat pas in oktober ligt, daar kan je natuurlijk nu nog niet voor beginnen trainen. Daarom probeer ik nu zo veel mogelijk variatie te voorzien in mijn trainingen. De afgelopen weken bestonden voornamelijk uit lopen en ‘home workouts’. De samenvatting hierover kan kort zijn: het lopen ging voor geen meter (mijn record was 12km) en voor de ‘home workouts’ moest ik me ook uit mijn zetel slepen, ook al zijn deze van Basic-Fit zeker een ferme aanrader (variatie zat!). Het feit dat we hele dagen thuis zitten om te werken, doet in mijn geval zeker niet veel goeds. Tijdens iedere training wegen mijn benen als lood. Voeg hieraan geen onmiddellijke vooruitzichten toe, en ik moet je niet uitleggen hoe het daardoor met die motivatie zit.

Vorige week dan maar de koersfiets van zolder gehaald (ook al heeft deze een vaste plaats in de gang) en van het mooie weer geprofiteerd om toch een aantal ritjes te doen. Het deed alvast deugd om zonder druk te genieten van het zonnetje (en ons te ergeren aan de wandelaars/lopers/fietsers die nog niet goed snappen hoe je langs de rechterkant van het pad blijft).

Maar er zijn vooruitzichten! Door het gebrek aan motivatie en het gevoel dat mijn benen mij precies in de steek laten, nam ik het advies om een coach onder de arm te nemen, ter harte. Vanaf morgen beginnen we eraan, met als hoofddoel de marathon van Lissabon in oktober. En als het een beetje meezit: eerst nog mijn halve marathon trachten scherp te stellen.

To be continued…

[confessionsofarunaholic]

Alweer op avontuur

Een week IJsland? 1304 kilometer rondgecruised, 1063 foto’s, 18u carpoolkaraoke, 6 watervallen, twee vulkanen, een krater, twee warmwaterbronnen, een nationaal park, twee geisers en oneindig veel andere mooie plekken bezocht, iedere dag 5 truien boven elkaar gedragen, de magie van thermische kleren ontdekt, een keer of 12 bijna weggewaaid, een paar keer voor ons leven gevreesd maar ook oneindig veel de slappe lach gehad en uren door het raam zitten staren op zoek naar het Noorderlicht. Maar vooral: een week lang intens genoten!

In april vorig jaar besloten we impulsief op vijf minuten tijd om vliegtickets te boeken naar IJsland, met het idee dat we nog tijd genoeg hadden om alle praktische zaken te regelen. In werkelijkheid betekende dit dat we eind augustus een verblijf boekten voor een deel van de reis, begin december boekten we onze overige verblijven, reserveerden we een auto en kwamen we tot het besef dat we daar misschien wel wat warme kleren konden gebruiken en een week voor we vertrokken werd de ‘reisgids’ opgemaakt (lees: een overzichtje van wat we wilden zien en een kaartje waarop de verschillende locaties werden aangeduid).

Gelukkig hadden we ook wel wat gegoogled, zodat we niet helemaal hulpeloos aankwamen in deze witte woestijn. Ook zin in een tripje naar het prachtige IJsland? Hou dan zeker hier rekening mee:

IJslanders zijn van de vriendelijkste mensen die je kan tegenkomen. Vooraf had ik gelezen dat ze blijkbaar nogal negatief staan tegenover toeristen, maar hier hebben wij zeker niks van ondervonden; 

IJsland duur? Klopt niet. IJsland is zo duur als je het zelf maakt. Wij verbleven in een huisje met keuken en kozen ervoor om ’s avonds telkens zelf te koken (het dichtste dorpje lag ook wel op 20 minuten rijden). We deden onze boodschappen in de lokale supermarkt (Kronan of Bonus) en daar zijn de prijzen te vergelijken met onze supermarkten. Kijk hier natuurlijk ook voor de lokale producten (lamsvlees is er bijvoorbeeld stukken goedkoper dan kip) en groenten en fruit koop je best diepgevroren (niets leuker dan in IJsland broccoli eten afkomstig uit Poperinge);

 Alcohol is een ander verhaal en hier betaal je wel veel voor. Dit is ook enkel te verkrijgen in de ‘Vínbúðin’, een soort drankencentrale uitgebaat door de staat. Tip: ben je in Reykjavik? Bijna alle cafés hebben hier happy hour acties! Of je kan natuurlijk ook een alcoholvrije week inlassen 😉 ;

 Huur je een auto? Neem zeker een extra verzekering! Je mag nog zo voorzichtig rijden als je wil, het weer in IJsland heb je niet in de hand. Het kan er enorm waaien en stenen kunnen snel voor putten in de auto en glasbreuk zorgen. Zo hebben wij gelukkig €700 kunnen uitsparen. Wil je meer offroad gaan? Kijk dan zeker voor een 4x4, want bepaalde wegen zijn niet toegankelijk met een ‘gewone’ wagen;

Hou het verkeer en het weer in de gaten: Safe Travel is de site bij uitstek als je in IJsland bent. Hier ontvang je constant up-to-date informatie over het wegennet;

Thermisch ondergoed for the win! Niks heerlijker dan warme billen tijdens een wandeling bij -10. Je moet hiervoor geen gekke kosten doen, bij Decathlon heb je thermische/winterkledij in alle soorten en prijzen, afhankelijk natuurlijk als je echt constant buiten bent of net als wij er voor kiest om comfortabel te reizen;

 Kijk voor vluchten vanaf Schiphol, hiermee kan je toch al flink wat voordeel doen;

Hou er rekening mee dat er in de winter slechts een vijftal lichturen zijn in IJsland (van 11u-16u). Door de goede staat van het wegennet is het geen enkel probleem om rond te rijden in het donker, maar bezienswaardigheden bezoeken in het donker zijn niet echt een aanrader. Planning is key hierbij;

Onze must visits?

Laat Reykjavik niet links liggen. Je kan er perfect je reis beginnen of eindigen, zoals wij deden. Zorgen om je terugvlucht te halen? Niet nodig, want op een halfuurtje sta je in Keflavík;

Ga zwemmen tussen de bergen! Sejavallalaug pool ligt aan de voet van de Eyjafjallajökull (ik denk dat dit al genoeg zegt). Je moet er een stukje voor van de Ringweg afwijken en na het parkeren moet je de padvinder in jezelf naar boven laten komen, maar het is meer dan de moeite waard! (De kleedruimte wordt af en toe onderhouden door de lokale bevolking, maar eens je er bent, trek je je niks aan van het gebrekkige comfort);

Ga wandelen op het zwarte strand Reynisfjara! Zo’n strandwandeling heb je nog nooit gemaakt. In de zomer kan je er zelf papegaaiduikers spotten;  

Bezoek Thingvellir National Park. Dit is één van de vier nationale parken van IJsland. Zeker niet het grootste, maar ideaal om een namiddag rond te wandelen. Het is een park met een belangrijke betekenis in de geschiedenis van IJsland, en dus meer dan gewoon wat bomen, struiken en riviertjes. Wij hadden deze uitstap gepland op een dag met iets beter weer (lees: minder wind en sneeuw), en dat is toch wel een must;

Laat je verrassen! Langs de weg worden alle bezienswaardigheden aangeduid met een specifieke pictogram. Vaak waren we ergens naar onderweg en kwamen we zo’n pictogram tegen. Door hier naartoe te rijden kwamen we vaak op prachtige plekken die we niet voorzien hadden om te bezoeken.

Ik zou hier nog drie pagina’s kunnen schrijven vol tips, mooie plekjes en ervaringen, maar je moet ergens stoppen natuurlijk. Ik kan enkel iedereen aanraden om zelf de pracht van IJsland te ontdekken. Één ding staat vast: dit was een van de mooiste en fantastische reizen die ik al maakte en dit smaakte zeker naar meer.

[confessionsofarunaholic]

Alweer een jaar voorbij..

Het jaar zit er weer bijna op, tijd dus om achterom te kijken naar wat geweest is, maar nog belangrijker: vooruit kijken naar wat gaat komen!

2019 was het jaar waarin ik startte met mijn blogje, mijn tweede marathon liep, mijn liefde voor de fiets ontdekte (tot zover dan ook de liefde dit jaar 😉 ), besefte dat het leven meer is dan lopen en sporten alleen en ook beetje bij beetje terug leerde wat ‘geven om’ is. Het was een jaar met veel mooie gebeurtenissen van nog schonere mensen, er werd getrouwd en kleine hartendiefjes zagen het levenslicht. Nu en dan werd het afgelopen jaar ook getekend door een tegenslag, een slag in het gezicht en een ontgoocheling, maar dat hoort erbij en maakt je sterker (zeggen ze toch).

En maakt het je niet sterker, dan leer je er toch uit. Of dat is toch zo in mijn geval. De grootste les die ik het afgelopen jaar leerde, was om wat meer mezelf op de eerste plaats te zetten. Kan egoïstisch klinken, maar in een maatschappij waar de verwachtingen steeds hoger liggen en met een loep wordt gekeken naar alles wat je doet, vergeet je dat al eens. In een Instagramsamenleving ziet alles er steeds rooskleurig uit, zowel wat anderen posten als wat je zelf online gooit. Wees gerust: naast iedere foto met een glimlach, zouden er misschien drie met een traan, wallen en vettig haar of met een zak chips en Netflix in de zetel kunnen gepost worden.

Een ideaalbeeld nastreven is nooit goed. Soms moet je tevreden zijn met wat je hebt en wie je bent. Verbeteren kan je altijd, als het je maar niet kapot maakt. Waar ik er vorig jaar nog alles aan deed om tegen het einde van het jaar 2000 kilometer gelopen te hebben, stelde ik vandaag per toeval vast dat ik die kaap vorige week bereikte zonder erop te focussen (2018 km, hoera!). Waar ik vroeger teleurgesteld ging zijn na een slechte training, denk ik nu: een slechte training is beter dan geen training. Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan dat. Het is een werk van lange adem (geweest) om me deze ingesteldheid aan te meten, en het werk is nog niet af. Weet je, het is oké om je eens niet oké te voelen, om eens een slechte dag, of zelf een slechte week, te hebben. Ik mag mijn beide handjes kussen dat ik omringd ben door mensen die me begrijpen en die weten dat er soms eens zo’n dag (of week) is. Want we zijn tenslotte allemaal maar mensen.

Daarnaast was het een jaar met uitdagingen: ik startte in een nieuwe job (of twee eigenlijk), begon te fietsen en trainde voor een tweede marathon. Het was ook een ongelofelijk jaar met prachtige ervaringen: 2019 gestart in Barcelona, met tussenstops in Altea, Warschau, Londen, Toulouse, Dordogne, Alicante en Valencia, om morgen te eindigen in Stavelot. Ik hoor je al denken: lucky bastard, geen reden tot klagen.. 

Wat 2020 zal brengen? Het blijft een uitdaging om de ‘werk-sport-sociaal leven-slaapbalans’ te zoeken en te vinden en mezelf niet constant voorbij te lopen. Natuurlijk heb ik ook een aantal doelen in mijn hoofd: als mijn lichaam het toelaat zou ik graag mijn halve marathontijd verbeteren. En als ik helemaal hoopvol mag zijn, kijk ik al uit naar een derde marathon in 2020.. En als het een beetje meezit, een jaar vol gelukzalige momenten en herinneringen om te koesteren!

[confessionsofarunaholic]

Alweer een doel gehaald!

Op zondag 1 december liep ik mijn tweede marathon. In Valencia. Waarom exact deze marathon? Vorig jaar las ik begin december een artikel waarin Sporza journalist Maarten Vangramberen vertelde over deze marathon, die hij toen net had gelopen in Valencia. De beelden spraken voor zich, de beschrijving van zijn ervaring nog meer. Diezelfde 3 december 2018 besliste ik dat ik het jaar daarop zelf aan de start ging staan. Tegelijkertijd nam ik me voor dat ik dit een uitdaging voor mezelf was, waarover ik liever niet te veel mensen informeerde. De druk die ik vorig jaar voelde voor aanvang van mijn eerste marathon, wou ik niet nog eens ervaren. Minder dan een handvol mensen wisten van mijn deelname, en dat heb ik met niet beklaagd. Hierdoor stond ik dan wel alleen aan de start in Valencia, de sfeer langs het parcours compenseerde dit meer dan genoeg.

Ondanks het feit dat ik al in maart ingeschreven was, liep de voorbereiding jammer genoeg niet van een leien dakje. De motivatie was er, het trainingsschema was er, maar het lijf wou niet mee zoals ik het wenste. Eind augustus startte ik mijn voorbereidingen vol goede moed. Mijn lichaam was echter van een ander idee en voelde uitgeput aan.

September en oktober waren mentaal zware maanden. Geen enkele training ver’liep’ zoals ik het wou, moest ik een duurloop doen van 25km, geraakte ik maar tot aan 20 en was ik volledig uitgeput. De combinatie van veel uren werken, veel trainingen afwerken en een (te) sociaal leven onderhouden, eiste zijn tol. Eind oktober draaide ik een knop op in mijn hoofd: na een weekje vakantie in Frankrijk zette ik alles op alles om toch nog te redden wat te redden viel. Ik trainde als een gek, zorgde dat ik voldoende sliep, bande alles wat ongezond was en stopte een maand met het drinken van alcohol (oké, twee keer twee weken is ook een maand..). En het loonde. Ik merkte dat ik fitter was, het hoofd terug positief dacht, en nog belangrijker: de benen wilden mee. Ik werkte mijn trainingen vlotter af, bouwde op tot een duurloop 33km en voelde me er klaar voor. Ondanks dat ik niet hetzelfde goede gevoel vooraf had als vorig jaar.

Een week voor de marathon was ik al zo nerveus, dat ik bijna aan iedereen vertelde wat ik van plan was. Gelukkig heb ik een zus en beste vriend waarbij ik dag en nacht terecht kan om mijn hart te luchten en die me steeds terug overtuigden van mijn kunnen. Ondanks dat ik alleen was in Valencia, voelde het toch alsof ze er ook waren.

De dag voor de marathon reisde ik van Alicante naar Valencia, en ging ik mijn startnummer oppikken op de aankomstplaats: Ciudad de las Artes y las Ciencias. Ik kreeg al kippenvel toen ik er gewoon rondwandelde. Op 1 december om 6u was het dan zover: opstaan om de welgekende boterhammen met honing te verorberen, vertrekken naar de start, toch nog eens naar het toilet gaan (lees: een Dixie waar je maag van keert), en om exact 8u25 stond ik in mijn startvak. Om 5 minuten later van start te gaan met wat de gekste ervaring uit mijn leven zou worden.

Wat ik gedurende de 3,5u durende wedstrijd heb ervaren, kan ik met geen woorden beschrijven. Ik had vooraf nooit kunnen denken of zelf hopen dat ik zo zou genieten van deze dag. Er wordt vaak verkondigd dat een tweede marathon lastiger is dan een eerste. Natuurlijk had ik hier rekening mee gehouden. En gezien mijn voorbereiding, had ik me mentaal voorbereid op een zeer zware wedstrijd. Maar niks was minder waar: ik kon genieten van iedere kilometer. Ik startte aan een perfect tempo, versnelde van kilometer 5 tot 25, om dan weer het gewenste tempo te halen en naar het einde toe iets te vertragen. De gelletjes werden perfect verteerd, dankzij een uitstekende organisatie was er meer dan voldoende bevoorrading en geen enkel moment had je het gevoel dat je met 30.000 deelnemers door de straten van Valencia liep. De ervaring had me geleerd dat aan kilometer 35 de hel losbarstte. Maar wat was dit? Ik voelde een energie die ik nog nooit had ervaren, ondanks de verzuring in mijn benen, bleef ik lopen op adrenaline. Ik passeerde kilometer 40, kilometer 41 en toen een laatste bocht, het bordje kilometer 42, in een laatste lijn richting de aankomst. Tranen van geluk en ongeloof. Wat een ervaring!

Ik loop nog altijd op een wolk en besef nog steeds niet goed hoe ik het klaargespeeld heb. Maar één ding weet ik beter: dit smaakt naar meer. Naar veel meer!

[confessionsofarunaholic]

Alweer een teleurstelling

Twee weken geleden nam ik deel aan de halve marathon Rapper dan een ezel in Kuurne. Vooraf wist ik dat hier geen records gingen gebroken worden, aangezien de voorbereiding niet optimaal was ver’lopen’ en ook doordat mijn focus niet echt op deze halve marathon lag. Mijn doel was om minstens mijn tijd van vorig jaar te evenaren (1:38) en dat is me mooi gelukt met een tijd van 1u36 en een vierde plaats. Het was geen PR, maar gezien de omstandigheden van de voorbereiding en de wedstrijd zelf was ik vrij tevreden, in tegenstelling tot sommige mensen die me achteraf zeiden dat ze meer van me verwacht hadden.

Vijf dagen voor de wedstrijd zei ik in een interview met Krant van West-Vlaanderen dat deze wedstrijd een van de leukste is die ik al liep. Al na enkele kilometers had ik spijt van deze uitspraak en vond ik er niet veel meer leuk aan doordat zowat alles pijn deed wat pijn kon doen: zware benen, last van de achillespees en een zeurende nekpijn. Na de eerste ronde had ik dan ook meer zin om te stoppen dan om nog drie rondes door te gaan. Opgeven staat natuurlijk niet in mijn woordenboek en ik beet door. En gebeten werd er, 15 kilometer lang, straat in, straat uit. Het voordeel aan rondjes lopen: mijn supporters konden nog meer supporteren dan anders en dit deed nog zo veel deugd!

Ik liep de wedstrijd uit op karakter en iedere kilometer voelde als een marteling. Maar achteraf was de voldoening dubbel zo groot. Ondertussen voelen de benen (en de rest van mijn lichaam) nog steeds niet zoals het zou moeten zijn, maar de motivatie komt stilletjes aan toch terug. Nu dus full focus richting december!

[confessionsofarunaholic]

Alweer spannende uitdagingen

De zomer is voorbij, tijd dus om te beginnen nadenken over de doelen die ik mezelf nog wil stellen dit jaar. Eigenlijk staan die al een tijdje met stip aangeduid in mijn agenda, maar nu begint het toch tijd te worden om hier ook effectief voor te beginnen trainen.

Want: het eerste doel staat binnen minder dan twee weken gepland. Dan sta ik voor de tweede keer op rij aan de start van de halve marathon in Kuurne. Vorig jaar liep ik deze wedstrijd als laatste voorbereiding voor de Great Bruges Marathon, maar dit jaar zou ik hier toch graag mijn tijd nog iets scherper stellen.

Daarna is het wachten tot december om, hopelijk, nog twee doelen te halen. Over het eerste kan ik momenteel nog niks vertellen, buiten dat ik het zelf enorm spannend vind, maar later meer daar over! Het jaar zal ik naar goede gewoonte eindigen met de Kerstcorrida in Deerlijk. Na de derde plaats vorig jaar, wil ik daar voor eigen publiek natuurlijk nog één keer alles geven.

Momenteel zitten we in de derde trainingsweek en ver’loopt’ alles met ups & downs. Vorige week hield ik voor het eerst in lange tijd drie dagen platte rust, en daar was mijn lichaam me zeer dankbaar voor. Deze week stonden, naast een interval-, progressie- en hersteltraining, vier duurtrainingen (2 fietstrainingen en 2 looptrainingen) op het schema en ik merk dat mijn lichaam het toch lastig heeft met deze verhoogde frequentie van inspanning. Natuurlijk weet ik wel dat ik het aankan, maar het is terug aanpassen. Nu is het terug afwachten hoe alles zal evolueren en hopelijk sta ik binnen 12 dagen met een goed gevoel aan de start in Kuurne.

[confessionsofarunaholic]

Alweer een slecht voorgevoel

Beter doen dan vorig jaar, dat was het doel afgelopen vrijdag in Stasegem (of toch wat ik tegen iedereen zei). Maar, eerlijk is eerlijk, de ambities lagen hoog. Stasegem is al altijd één van mijn favoriete wedstrijden geweest: leuke sfeer, veel bekend volk langs het parcours, bijna een thuiswedstrijd en een toporganisatie. Redenen genoeg dus om nog eens mee te doen aan een wedstrijd en alles te geven.

De afgelopen maanden werd er heel wat getraind, maar niet echt gericht op een wedstrijd. Daarbij kwam dat ik meer fietste dan liep en vooral dat er te weinig gerust werd. Drie weken voor de wedstrijd werd er toch een trainingsschema opgesteld, zodat er iets van structuur in mijn planning zat. Maar het bleef een uitdaging om alles rond te krijgen: om 6u met de fiets naar Gent om toch maar die kilometers in de benen te hebben, middagpauzes opofferen om rond de Watersportbaan de gaan lopen of snel tussen twee shifts een halfuur tempotraining waren geen uitzondering deze zomer. Het resultaat: ik had er niet echt veel vertrouwen in vrijdag en bereidde mezelf mentaal al voor op een minder resultaat. Bijkomend probleem was hitte die net dan kwam opsteken.

Mezelf oppeppend vertrok ik naar de start en hoorde ik de mensen rondom mij ook puffen door de hitte. Het zweet begon al te stromen nog voor er een meter was gelopen. Mijn schoonbroer en ik spraken elkaar nog wat moed in en sloten af met het gekende zinnetje: we zien elkaar aan de aankomst. (De dag voor de wedstrijd zei hij me nog: je zal van heel de wedstrijd niks anders dan mijn rug zien. Dus ik verwachtte een topsnelheid van hem en was niet van plan om hem te volgen.)

Het startschot werd gegeven en meer dan 500 lopers trokken zich op gang door de straten van Stasegem. Ik merkte dat de adrenaline er voor zorgde dat ik aan een behoorlijk hoog tempo startte. De eerste twee kilometers liep ik in respectievelijk 3:53 en 3:56. Ik schrok van mezelf maar wist ook dat ik dit geen 9km zou volhouden. De daarop volgende kilometers bleef ik rond de 4 minuten hangen. Ik passeerde een eerste keer de aankomst om te starten aan mijn tweede ronde en stelde vast dat ik halverwege onder de 18 minuten liep, dus dat zat goed.

Maar toen moest het ergste nog komen. De groep dunde uit, want het merendeel van de lopers loopt slechts een rondje, ik viel alleen en  vond niet direct een groepje met mijn tempo. De hitte begon door te wegen en het lichaam toonde de eerste tekenen van verval. Ik probeerde tempo te houden en mezelf te motiveren, maar het was lastig. Een tweetal kilometer voor de meet besloot ik om aan de laatste bevoorrading even halt te houden om voldoende water te kunnen drinken. Ik hoorde dat ik in derde positie liep en had terug energie om alles wat nog in mijn benen zat, eruit te persen. Ik liep, bleef lopen, zag af, voelde alles verzuren, maar de automatische piloot in mij kwam wakker en sleepte mij over de meet.

Ik veroverde de 3de plaats en was hier meer dan tevreden mee. Na een 5de plaats in 2017 en een 4de plaats in 2018, was dit stiekem de prestatie die ik voor ogen had. Deze 3de plaats werd, zoals het in Stasegem hoort, op gepaste wijze gevierd.

Afsluiten doe ik met een welgemeend woordje van dank aan de vele supporters langs het parcours, jullie beseffen maar half hoeveel energie je krijgt van jullie aanmoedigingen. Ook een dikke pluim voor de, wederom, uitstekende organisatie van de wedstrijd. Tot volgend jaar (om hopelijk weer een plaatsje hoger te staan op het podium!).

[confessionsofarunaholic]

Alweer iets nieuws

Waarom ik besloot om te beginnen fietsen? Niet omdat ik per se met een stijlvolle helm op mijn hoofd wou rondrijden (die eigenlijk meer wegheeft van een bloempot). Eigenlijk ben ik vooral bezweken onder de groepsdruk van onze vriendengroep, waarvan het grootste deel regelmatig gaat fietsen. Al meerdere keren had ik er over nagedacht om mij ook een fiets aan te schaffen, maar telkens kwam ik ook tot de vaststelling dat fietsen nogal een kostelijke sport is en dat ik toch geen tijd heb om dat ook nog te doen. Gelukkig was er in diezelfde vriendengroep ook iemand die nog een fiets op overschot had staan en die ik mocht gebruiken. En tijd te weinig, is toch maar een uitvlucht.

Momenteel zijn we twee weken verder en ik kan maar één iets denken: waarom ben ik hier niet vroeger mee begonnen? Als ik kan kiezen tussen een avond in de zetel en een avond op de fiets, gaat mijn voorkeur nu al uit naar de fiets. Hoe zalig is het niet om alleen of in groep kilometers te malen en nieuwe wegen te ontdekken. Waar je bij het lopen beperkt bent in routes en vaak dezelfde weg aflegt, kan je bij het fietsen heel wat meer variëren.

Bijkomend voordeel? Het is een ideale afwisseling met mijn looptrainingen. Het is een sport die veel minder belastend is, zeker voor de knieën, in vergelijking met het lopen. Want langzaamaan komt ook het besef dat als ik blijf lopen zoals ik nu doe, mijn knieën dit niet heel mijn leven zullen volhouden. Door af te wisselen met het fietsen, kan ik hopelijk de combinatie nog lang blijven uitoefenen.

Persoonlijk zorgt dit nieuwe avontuur ook voor nieuwe motivatie. Dat laatste was ik in het lopen wat kwijt, misschien doordat ik geen onmiddellijk doel heb, maar waarschijnlijk ook omdat ik het al zo lang doe. Let op, lopen zal steeds mijn grootste passie blijven, maar de nieuwe uitdaging zorgt voor extra goesting om er weer volledig voor te gaan.

Na twee weken staat de kilometerstand al op meer dan 470 kilometer, dus de start hebben we alleszins niet gemist. Op naar meer van dat!

[confessionsofarunaholic]

Alweer op citytrip

Onlangs ging ik een weekendje op citytrip naar Warschau. Een bestemming die niet onmiddellijk om mijn bucketlist stond, maar die me toch fijn leek om eens te bezoeken. Algemeen is de stad zeker een bezoekje waard, maar het kan een aanrader zijn om iets langer naar Polen te trekken en Warschau te combineren met een bezoek aan Krakau. Ik was drie volledige dagen in de stad, en dit was zeker voldoende om alles te zien wat Warschau te bieden had.

Ik gebruikte de Michelin reisgids, die zeker een aanrader is. Deze bevat verschillende routes door de wijken van Warschau, die je gemakkelijk kan combineren. Ook staan er leuke adresjes in vermeld per stadsdeel, zodat je gemakkelijk iets kan vinden om te eten en drinken (wat ook wel lukt zonder de gids, want de cafeetjes en restaurants liggen echt tegen elkaar op bepaalde plaatsen).

De hoogtepunten van Warschau?

Bezoek zeker de Oude en de Nieuwe stad, met een wandeling langs de vestingwallen. Dit is de verbinding tussen de twee stadsdelen en echt een van de mooiste delen van de stad. Warschau werd zo goed als volledig plat gebombardeerd, maar nadien helemaal herbouwd zoals het eruitzag. Dit zorgt er voor dat de gebouwen er heel goed bewaard uitzien.

De Koninklijke Route is ook zeker de moeite. Deze kan je perfect combineren met de Oude en Nieuwe stad, aangezien dit in elkaars verlengde ligt. Deze route leidt je door de hoofdstraat langs allerlei indrukwekkende gebouwen, om uiteindelijk uit te komen bij het Lazienki park. Ideaal om even uit te blazen. Als je Warschau in het weekend bezoekt, is deze hoofdstraat verkeersvrij wat echt aangenaam is. Deze route, en heel Warschau eigenlijk, bevat heel wat museums. Als je goed plant, kan je deze gemakkelijk gratis bezoeken aangezien de meeste beschikken over een dag met gratis toegang. Museums bezocht ik niet, aangezien ik het geluk had dat het drie dagen meer dan 25 graden en volle zon was.

Praga, een wijk gelegen aan de overkant van de Wisla, is ook zeker een bezoekje waard. Langs één van de vele bruggen kan je de wijk gemakkelijk bereiken. Hier is de zoo, maar daarnaast is het een iets meer alternatieve wijk met leuke straatjes en pleintjes. Ideaal ook om te combineren met een bezoekje aan het nationaal voetbalstadion die hier gelegen is. Bij goed weer kan je hier ook uitblazen aan een stukje strand dat is aangelegd langs de Wisla. 

Mijn tips voor Warschau?

Bespaar niet op je vliegtuigtickets door te vliegen op luchthaven Modlin, maar betaal beter iets meer zodat je aankomt op luchthaven Chopin. Deze is een stuk gemakkelijker bereikbaar en dichter bij het centrum. Door het betalen van een shuttle naar Modlin, ben je het geld dat je uitspaarde aan je vliegtuigticket toch al kwijt. 

Als je tussen mei en oktober op vrijdag- of zaterdagavond in Warschau bent, pik dan zeker het Fonteinenspektakel in het Multimedia Fontain park mee. 

Voor heerlijke cocktails kan je terecht bij Klar Bar, op een zomerse avond is het heerlijk vertoeven op hun gezellige terras. 

Probeer zeker eens de dumplings (Pierogi), niet alleen in China is dit een specialiteit, in Polen is dit ook een lokaal gerecht. Ik at er bij Maryensztadt waar alles gecombineerd wordt met heerlijke Poolse biertjes.

Toch meer zin in een Belgisch biertje? Ga dan eens langs in de Elephant Belgian Pub, waar ze meer verschillende Belgische bieren hebben dan de gemiddelde drankenhandelaar. Ook leuk meegenomen: vaak voetbal op groot scherm te zien. Finale Champions League met een Tripel Karmeliet er bij? Check!

 Na al dat eten en drinken toch zin gekregen om de beentjes los te gooien en te gaan dansen? Dan zit je in Warschau zeker goed. De Overpoort van Warschau bevindt zich rond het Saksisch Park.En mooi meegenomen: Warschau is alles behalve een dure stad.

Gaan uitkateren (of gewoon slapen natuurlijk) kan in één van de ho(s)tels die Warschau rijk is. Ik verbleef in het Dream Hostel en ook dit kan ik zeker aanraden. Het is en blijft een hostel natuurlijk, maar de kamers zijn ruim en proper, de service is in orde en het is perfect gelegen net naast het Slot (het middelpunt van de Oude Stad).

In Polen heeft men nog een lokale munt, de Zloti, maar zo goed als overal kan je met de kaart betalen wat het dus zeker niet nodig maakt om geld te wisselen.

Zou ik een citytrip naar Warschau aanraden? Ja, want het is zeker de moeite waard om eens te bezoeken. Zou ik aanraden om alleen te gaan? Iets minder, want het is een stad met zeer speciaal karakter en een nogal nors volk. Maar alles samen heb ik er een zeer mooie en aangename tijd gehad.

Next up: Londen!

[confessionsofarunaholic]

Alweer een doel gehaald!

Gisteren was het weer zover: mijn jaarlijkse afspraak in Brussel om een rustig toertje van 20km te gaan joggen door de stad. Goed voorbereid stond ik om 6u30 op (en dat op een zondag!) om te vertrekken en tijdig aan de start te zijn. De laatste regendruppels trotserend, vertrok ik om klokslag 10u met de eerste wave voor een pittig tochtje.

Voor een massawedstrijd zat het tempo vanaf de start behoorlijk goed. De eerste kilometer werd afgeklokt op 4.39 en ik voelde onmiddellijk dat de benen fris waren. Het was ook gestopt met regenen, dus de weersomstandigheden waren perfect: niet te warm (alhoewel de temperatuur toch flink toenam), bewolkt, niet al te veel wind en veel zuurstof in de lucht. Na 5 kilometer kwam echter het eerste kantelmoment. De drie tunnels van de Louizalaan zaten al in de benen en het venijnig vals plat in Ter Kamerenbos zorgde voor de eerste verzuring in mijn kuiten. Waar ik vorig jaar flink gevloekt heb, gebeurde dit jaar terug. Wetende wat nog komen zou, was mijn motivatie toch even weg. Halverwege was ik exact 45 minuten aan het lopen, en dus perfect op schema om mijn doel te halen.

De helft van een wedstrijd overschrijden heeft ook altijd iets speciaals. Je weet dat het grootste deel achter de rug is en dat je ‘maar’ minder dan de helft meer moet trotseren. Tot kilometer 15 verliep alles vrij vlot en waren er geen al te grote hoogteverschillen meer op het parcours. Maar iedereen die de 20 kilometer van Brussel al heeft gelopen, weet dat het ergste pas komt na kilometer 16. Ik zorgde dat ik nog voldoende dronk, zodat de verzuring niet nog erger werd. De twee kilometer lange klim was ook dit jaar terug moordend en zorgde voor de nodige slachtoffers die al wandelend de laatste kilometers aflegden.

Het moment dat je in de verte de Cinquantenaire ziet opdoemen, zorgt altijd voor een kleine vreugdekreet. Maar een blik op mijn uurwerk leerde met dat die toch nog zo’n 2,5 kilometer weg was. Het lichtpuntje? De laatste kilometer liep terug in dalende lijn richting de aankomst, waardoor het gaspedaal nog eens volledig kon ingedrukt worden.

Met een tijd van 1u30 kwam ik over de finish, wat ook onmiddellijk mijn richttijd was voor ik van start ging. Of ik tevreden ben? Zeker! Vijf minuten sneller dan vorig jaar kan je wel een mooie progressie noemen en gezien het parcours vertrok ik met een voldaan gevoel terug naar huis (om de rest van de dag te recupereren).

En nu? Op zoek naar een volgend doel!

De 20km in cijfers:

Tijd: 1u29.54

Gemiddelde tempo: 4min36/km

Hoogteverschil: 157 meter

Resultaat: 85ste dame/12000 – 2de dame NMBS

[confessionsofarunaholic]

Alweer...

Een tijdje geleden had ik een discussie met mijn zus. Ze vond het niet verantwoord dat ik ’s nachts na mijn werk langs de Leie naar huis fietste. Ze vond dat te gevaarlijk, voor een meisje alleen. Ik lachte het weg en zei dat ik wel snel genoeg ging fietsen zodat er mij niemand kon aanvallen, dat het maar twee kilometer is, en dat we toch niet meer in een maatschappij en buurt wonen waar het niet kan om als meisje alleen langs de Leie naar huis te fietsen. We kwamen tot het compromis dat ik toch minstens een flesje deo in mijn handtas moest stoppen voor het geval dat. Daar kon ik nog mee leven.

Eline, ik wou dat ik dit niet moest zeggen maar: je hebt gelijk. Het is blijkbaar inderdaad niet verantwoord om ’s nachts, of zelf op klaarlichte dag, alleen langs een afgelegen weg te fietsen. We leven jammer genoeg wel nog steeds in een maatschappij waar zieke geesten rondlopen die dergelijke feiten plegen. Ik beloof je, ik zal niet meer langs daar fietsen. Ik zal wel een ommetoer maken langs een drukke weg, of de auto nemen.

Is het niet vreselijk dat dergelijke feiten ons leven bepalen? Dat we niet kunnen gaan en staan waar en wanneer op de manier dat we zelf willen? Dat we steeds in ons achterhoofd moeten houden: wat als?

Ik ben een jonge, zelfstandige, zelfverzekerde vrouw. Ik ga ’s ochtends vroeg voor dag en dauw in het donker gaan lopen. Ik ga alleen op reis naar plaatsen die me vreemd zijn. Ik ben opgegroeid in het ‘Dutrouxtijdperk’ waar ouders beschermend waren om hun kinderen. Maar naarmate de jaren verstreken, dachten we dat we terug veilig waren. Maar ik wil mijn leven niet terug aanpassen aan die enkele rotte appels. Ik wil blijven zelfstandig zijn, reizen, lopen, gaan en staan waar ik wil. Zonder bang te zijn van iedere camionette die me passeert of iedere man die me aanstaart.

Laat ons handelen alsjeblieft niet beïnvloeden door dergelijke zaken, laat ons het leven leiden dat we zelf willen. Laat ons zijn wie we zijn. Maar vooral: laat ons met rust!