#steven dupre

[fuckyeahkaamelott]

[artphotographyofmen]

Tarzan by Steven Dupre

[ptilucmartin]

Steven Dupré

[ladyave-blog1]

De roofdierenclub 1: de boeman

Steven Dupré, Valerie Mangin

Londen 1865. Een populaire tijd om als decor van een film, boek of strip te dienen. Het is niet de eerst keer, en zal ook zeker niet de laatste keer zijn. De eerste scene in het boek zet gelijk de toon: een jong meisje wordt opgehangen omdat ze een man heeft gedood tijdens het stelen van eten. Donker, naargeestig en benauwend: dat blijft gedurende het hele verhaal zo. Er is ook amper een streepje zonlicht te zien,Tekenaar Steven Dupré schets een donker en somber Londen in De Roofdierenclub. Gezichten zijn duidelijk iet zijn sterkste punt: zowel uitdrukkingen als leeftijd zijn niet altijd even duidelijk. Iedereen lijkt even oud, op een paar hele jonge kinderen na. Maar zijn gebouwen en decors zijn meesterlijk.

De Boeman is deel 1 van een tweeluik. Het is vooral een erg gruwelijk verhaal. De Boeman gaat over een obscure herenclub, die arme kinderen zien als hun persoonlijke veestapel. Eens in de zoveel tijd wordt er één geslacht voor een feestmaal. Het is absolute horror. En dat is ook mijn bezwaar ertegen. Ik hou niet van horror. Ik vind ook niet dat het verhaal daardoor sterker wordt. Nu is het over de top. Is dit een gewoon horrorverhaal, of probeert het ook thema’s als klassenongelijkheid aan te snijden? Deel 2 zal het uitwijzen. Alleen ga ik dat zeker niet aanschaffen. Wat mij betreft had er een stuk duidelijker op de kat mogen staan hoe gruwelijk het verhaal is. Voor ik het heb weggegeven, heeft het een tijd bovenop de kast gelegen, zodat de kinderen r niet per ongeluk op zouden stuiten...

London 1865. A popular time to serve as the scene of a film, books or comics. It is not the first time, and will certainly not be the last. The first scene in the book sets the tone: a young girl is hanged because she has slain a man while stealing food. It’s a dark, gloomy and oppressive comic. There is also hardly a dash of sunlight throughout the book. Illustrator Steven Dupré sketches a dark and gloomy London with ‘De roofdierenclub’. Concerning the art:  faces are cleary not his strongest point: both expressions and age are not always clear. Everyone looks the same age, a few very young children excempt. But his buildings and decors are masterful.

 This book, the bogeyman, is only part one of a diptych. It is primarily a very gruesome story is about an obscure gentleman's club, wich seex poor children as their personal livestock. Once in a while one will be slaughtered for a feast. It is absolute horror. And that is my objection to it. I do not like horror. I do not think it makes a story stronger. Its mostly over the top. Is this just a horror story, or does it try to address issues such as class inequality? Part 2 will tell. Only I will definitely not buy it. For me it would have been useful if the cover mentioned more clearly how horrific the story is. Before I gave away my book, it sat on top of the cupboard for a while, so the kids would not by accident see it.