Burada değildim ve ellerimi yumruk yapmayalı yıllar oldu.Avuçlarım; açık,hafif.Kaşlarım çatık değil.korkum dindi , tereddütlerim ellendi.Duruldum, sakinledim..Kendi köşeme çekildim, kuvvettim tazelendi.Artık kılıçlarım kınından çıkmak için hep hazır ve bilenmiş değil.Oysa ne kolaydı zamanında yürüdüğüm yolların minicik zaaflarla erimesi ellerimde.İşte burdayım . Burası ağır fakat kaçamam.Huyum değil.Esas kuvvet güçlüğe ve kontrol edemeyeceğin takdirlere rağmen kaçmamak değil midir? Kalbimdeki perdeyi araladım kalplerimizin aynı yönde atması içimdeki umudu yeşertti..İşte, yeniden buradayım.Minnetle.Gitmem ,gidemem..











