#teker

[problem-of-ros]

di feisheng escaping the di family’s child gladiator program only to sandwich himself irrevocably between the reciprocal fratricide brothers because 15 year old li xiangyi was just irresistible… the tragicomedy

[javidshahmuradov]

Avtomobil təkərlərinin neçə cür növü var?

Şosse (yay) (HIGHWAY) təkərləri avtomobilin sərt səthlərə malik quru və yaş yollarda hərəkət etməsi üçün nəzərdə tutulub. Bu kateqoriyaya aid olan təkərlərin qışda buz və qar üzərində istifadə edilməsi arzuolunan hal deyil. Belə ki, bu təkərlərin səth ilə ilişmə xüsusiyyələri kifayət qədər deyil.

Qış (SNOW, MUD + SNOW (M+S)) təkərləri qar və buz üzərində hərəkət edərkən yol səthi ilə yüksək səviyyədə ilişməni təmin edir. Protektor cizgisi təmas bölgəsindən qarın təmizlənməsini təmin edəcək şəkildə tərtib edilib və qüsursuz ilişmə xüsusiyyətləri ilə seçilir.

Belə təkərlərin rezini daha yumşaqdır və bu da çox aşağı temperaturlarda belə öz xüsusiyyətlərini qorumağa imkan verir. Bir çox qış təkərlərinə sürüşmə əleyhinə dişciklər quraşdırmaq mümkündür və bəziləri isə əvvəldən artıq bu dişciklərlə təchiz olunmuş olur.

Dörd mövsüm (ALL SEASON, ALL WEATHER) təkərlər yaş və qarlı yollarda yüksək ilişmə xüsusiyyətinə, rahatlıq, kifayət qədər yaxşı idarəolunma kimi üstün cəhətlərə və aşınmaya davamlı protektora malikdir.

Sürət (PERFORMANCE) təkərləri əsasən yüksək səviyyəli avtomobillərdə istifadə olunur. Bu növə aid olan təkərlər avtomobili yüksək idarəolunma qabiliyyəti və yaxşı ilişmə xüsusiyyətləri ilə təmin etməlidir. Bu təkərlər çətin idarəolunma şəraitlərində yüksək temperaturlara tab gətirə bilməlidir.

Dörd mövsüm sürət (ALL SEASON PERFORMANCE) təkərləri (qar və buz üzərində hərəkət də daxil olmaqla) bütün il boyu istifadə zamanı ilişmə və idarəetmənin yaxşılaşdırılmasına ehtiyacı olanlar üçün xüsusi olaraq hazırlanıb.

[mavikoza]

“Uçak yere inerken tekerlerden biri güm diye piste konar; ama uçak yana doğru yatar ve toparlanayım mı yoksa takla mı atayım diye bir an kararsız kalır ya, işte o anda zevkten içim geçer. Çünkü o anda hiçbir şeyin önemi yoktur. Yukarıdaki yıldızlara bak, hop, gittin bile. Bagajın önemsizdir. Her şey önemsizdir. Ağzının kokması önemsizdir. Dışarısı karanlıktır ve türbin motorları homurdanarak ters yönde döner. Uçak kabini türbinlerin homurtusu eşliğinde yanlış açıyla yan yatmıştır ve sen bir daha asla masraf formu doldurmak zorunda kalmayacaksındır(...) Bir daha hiç saç tıraşı olman gerekmeyecektir. 

Bir güm sesiyle ikinci tekerde asfalta konar. Peş peşe açılan onlarca emniyet kemerinin çatır çuturundan sonra, az kalsın yanında ölmüş olacağın tek kullanımlık arkadaş der ki:

-Umarım işlerin rast gider.

-Sağ ol, umarım gider.

Anınızın ömrü işte bu kadardır. Ve hayat devam eder.”

Chuck Palahniuk / Dövüş Kulübü (s.30-31)

[gumushilal]

by asuman küçükazay- Gaziantep, 2017

[problem-of-ros]

im trying to pinpoint how mysterious lotus casebook gets to you because what happened to me was that i watched it in maybe 10 days and i thought i was fine. i thought for a full 24 hours after finishing it that it was a pretty enjoyable and well-made show with a poetic ending that nonetheless didn’t have a lasting impact on me. this was a month ago and ill probably never be normal again but my point is. not even watching it prepared me for how good it was. and i think it’s because mlc takes itself lightly, in a mid-budget sillyserious manner. it’s not wearing its prestige tv outfit, it’s wearing sweatpants and a graphic tshirt with a meme on it. but why is it that compelling then!!! and i think my answer is that mlc is an anti-story. to me!! this is not intended as meta im just journaling. walking up and down clutching my head and typing. so <<there are two quite different emotions: […] the heart-racking sense of the vanished […] ; and the other the more ‘ordinary’ emotion, triumph, pathos, tragedy of the characters […] forced on me by the fundamental literary dilemma: A story must be told or there will be no story, yet it is the untold stories that are the most moving.>> says old john ronald. this is the asylum they raised me in or whatever kids say nowdays. and here’s another one, a poem that is very very li lianhuacore but i have to translate it to english fml. the title is they say or people say. << i was born with knife in hand— / people say this is a poem. / surely the knife wasn’t enough, that’s why he grabbed the pen / [but] i was [simply] born human.” etc etc there is an insane dog motive line that’s sadly irrelevant to the point im trying to make etc last verse: “i am sealed by dirt [soil] and eroded [crumbled] by the sea— / people say i’ll die, / but I stay silent. / you hear all manner of things all the time.” thank you józsef attila sorry józsef attila. translating this took audacity. what i MEAN is that beyond the metanarrative pun that is a string of murder mysteries leading the detective to the realisation that his own death ten years earlier was actually a mysterious murder (which is already pretty elegant imo) . but beyond that, the complete plot and the whole show itself is a cover story for li lianhua’s private little suicide narrative that we know nothing about. and i want to be very clear llh isn’t fabricating the cover story purposefully, unreliable narrator style. he isn’t narrating shit. mlc doesn’t have a narrator. closest thing is actually fang duobing, as we the viewers are trying to get to know llh through him— except, unlike fdb, we have just enough additional information to understand that he is NOT getting any closer. he cannot. people smarter than me have said that llh is mother; he surely is unknowable like one. the closer you are to someone the worse the blind spots feel. if zhiji can be (as i understand) something like ‘knowing myself is knowing you’ then maybe having a mother is sometimes like ‘understanding myself is understanding you, but always a decade too late’. for me, fanghua is a synthesis of these two things. fdb either knows but doesn’t understand or understands but doesn’t know. same logic as the infamous masks. you stand on the shore with a letter adressed to you but not written for you and you know nothing, fang xiaobao. i haven’t fully seen GoT but this is how i imagine that line. but for someone with fdb’s brain and soul, not understanding is everything. let me rephrase, not understanding is sexy. in fact i’d argue that what makes lxy/llh irresistible for every tastehaver that ever fell for him is that he is shrouded in mystery. like a bride and like the dead. and ironically, dead brides with their shorter and prettier semi-transparent veils are but a frivolous subcategory of sheet ghost. goodbye

also not to quote contrapoints, but the lover(detective)-barrier(mystery)-beloved(truth) triangle. fanghua is all about yearning and anticipation and it’s a tension that never breaks. the resolution is beyond death (plot) beyond the end of the story (narrative) beyond the barrier — which is the story itself (metanarrative). it points us to an unanswerable question, and that is its depth. and that is what i love: cover stories that let me palpate something vanished and silent

[problem-of-ros]

guy (li lianhua) who spikes your drink to get away from you nonconsensually

[problem-of-ros]

idk ​thinkign about. the nonlinearity of time in mlc and that even within that nonlinearity, every body of water acts as a time(?) portal

[problem-of-ros]

:( i want a small acrylic pomegranate dress li lianhua standee……..