#tijdloze

[wardjedraait]

Rosanna - Toto

Disclaimer. This text is a prayer to the god of drumming. The last few months this god, for me, has been Jeff Porcaro. Thank you for reading.

Dear God. 

I am in love with Rosanna. I know I'm not the only drummer in love with her. She speaks to all of us. She fascinates us and delights us. She can make us cry and she can make us sing. She fills us all with a desire to get to know her, and to understand her every little part.

Even though I am not alone in this love, I still fear that I am living in sin. I fear that I might desire the wrong aspects of her beauty. For she is beautiful, we all know that, but what I desire, every time I encounter her, it is not the main groove. It is not the smooth shuffle that Bernard Purdie created to sooth the demons that haunted Steely Dan. It is not the sweetly rolling Bo Diddley beat in the bass that singlehandedly kicks of her grace. No. What I desire was created by lesser gods.

I do not desire heaven itself, populated by subtle ghostnotes. I only desire the bridge. The element that connect these shuffling parts of heaven. Every time I hear that half-time shuffle i get excited. Excited for the moment we have to leave it behind, to go straight on to the straight fourths. On to the simplest of simples. All I want when I encounter Rosanna, is the beautiful suspension of the straight bridge. Every time we hear the acclaimed shuffle, I want to travel on, because all I want to hear is the small, subdued and understated groove of the four to the floor bass drum, with nothing in between. I desire this, but it keeps me stuck to that floor. It keeps me grounded, and even though I can see glimpses of the heavens, standing on this bridge, i will never reach them. And the worst thing is that I don't even feel bad about it. I like it here. This bridge is good for me. I am a simple man, and I do not need heaven right now.

I do, however, feel bad about not feeling bad. Even though it's obviously a part of your creation, dear God, you didn't create this part to grab the attention. You created it so the shuffle could rise and shine again and again, in contrast to the bridge's grounded groove.

As a drummer and drum teacher I should know better. So I pray for forgiveness, and hope that you will once let me sail into your heaven of smoothness.

Amen. (p.s., Vote for Rosanna in de tijdloze)

[haork]

#trend #trends #tijdloos #tijdloze #tijd #tijdwelgehad #tegenstellingen #watvolgt #mode #modetrend #modetrends ⠀ #spreuk #spreuken #spreukvandedag #uitdrukking #uitdrukkingen #woordkunst #woordkunstenaar #taalkundig #schrijven #uitdrukkingsbevoegd #HaoRK #zaterdag #11april https://www.instagram.com/p/B-1O6qMlwb-/?igshid=okqdhf1au9rj

[max1m]

Led Zeppelin - Stairway to Heaven

[hardsoftdynamics]

En zo komen we net op tijd bij de enige echte nummer 1 van deze lange lijst. 't Is van een groep die klassiekers kakt, maar een nummer dat u misschien minder goed kent. Hoewel, als u mij al enige tijd volgt heb ik er vast al wel eens reclame voor gemaakt: Given to Fly van Pearl Jam. Staat op Yield en heeft een ongelofelijk mooie front-cover, die u ook in de video als achtergrond ziet.

Was Impossible Germany de song voor 2 personen, is Given to Fly de eerste persoon enkelvoud. Over de man die kan vliegen, en zijn krachten deelt, no matter what. Over de wijdsheid van het bestaan, een grote brok stevige emoties, inspanning, woede, volharding, zweven, roepen, wanhoop, en wat u wil, allemaal in 1 song. Dé song die mij bij gelegenheden weer even verder helpt, en steunt bij het 'goed bezig zijn', ofzo. Want het is een harde wereld, maar we blijven, kin omhoog, staan.

U was een fijn publiek. Tot volgend jaar.

De top tien vindt u via deze link nog eens integraal als playlist.

[hardsoftdynamics]

Vergeet de Tijdloze van StuBru en de Klassiekers op Radio 2. Mijn lijst heeft immers veel mooiere muziekjes, die u nog niet helemaal bent beu gehoord, of die u zelfs helemaal niet kent. En wel op nummer 2 : Wilco met Impossible Germany. 

Van mijn tijdloze is dit liedje veruit het mooiste, het gevoeligste, het meest wonderbaarlijke en nog allerhande superlatieven (kunt ge u inbeelden wat de superlatieven voor de nummer 1 gaan zijn). Het pakt u, het neemt u mee naar ergens op een bergtop of een andere plek met een uitzicht, en creëert dan het schoonste landschap of tafereel ooit door het duel der gitaren in deel 2 van de song. Dit lekkers aangevuld dat het een vrij recente en onbekende song is van een onafhankelijke groep, en een poëtische tekst heeft die je interpreteert zoals je wil (muziekindustrie, de liefde, ...) maakt dat ik niet anders kan dan er zeer oprecht van houden. Nu u nog.

(voor degenen die een 'live'-versie willen: klik hier)

[hardsoftdynamics]

De hoogste Belgische staat op nummer 3 en is van Channel Zero. U kan hier de live-versie zien van Help, die bijna even fantastisch is als de cd-versie. Beiden geven mij in ieder geval elke keer kippenvel (de ene voor de puurheid, de andere voor de indrukwekkendheid van de stem live).

De rif wanneer de muziek invalt is de beste die er ooit is gemaakt. Aangevuld met een immens stemgeluid, een desperate tekst (ideaal voor de puberteit: for those who care, for those who love, seek no sense, don't try to understand. 'cause if you do, you'll feel the pain; inside your heart, never to explain. help) een vettige, luide gitaar, en alweer een stukje hard-soft-dynamics is dit een song die tot het jaar 2005 zonder discussie op nummer 1 in mijn tijdloze stond. Jeugdsentiment (testen hoe luid die nieuwe radio-installatie gaat) ok, maar zoveel meer, zoals het therapeutische effect van het luidkeels meebrullen en meespelen op de luchtgitaar.  Als u 2 keer luistert, hoort u morgen nog de hele dag de 'tem dededem de dede deem' in uw hoofd weerklinken. Enjoy

[hardsoftdynamics]

Nummer 3 en nummer 4 zijn jeugdsentiment van de bovenste plank (het is overigens ook intussen wetenschappelijk bewezen dat alle tijdloze lijsten zijn opgebouwd uit de tienermuziek van de luisteraars). Op nr. 4 staat Therapy? met het voor u wellicht onbekende A moment of clarity. Het staat op Infernal Love (u weet wel: stories & Diane), en het is de meest verscheurende love ballad die er ooit geschreven is. Zeker als je op dat moment 13-14 jaar bent, en er een hele hoop onbeantwoorde liefdes op u liggen te wachten. En daar altijd blijven liggen zijn. 

De song is gebouwd op een hartslag-beat, begint heel traag, en ontploft ergens in het midden. Als muziek dan toch boven andere kunstvormen is verheven, is het daarom: muziek kan emoties perfect weergeven, en ook weer oproepen. Dus beeldt u zich bij het beluisteren van deze song gewoon even in dat u een tiener bent, alleen op uw kamer, of op de bus met de kap ver over de oren getrokken en de walk-man in, en denkt aan dat ene, onbereikbare (wat doorgaans lesbische - zo heeft de realiteit uitgewezen) meisje. Aanbidding, woestheid, geketendheid, verlangen, schoonheid, hoop, ... give yourself to me.

[hardsoftdynamics]

Nummer 5 : eels. Als ik meer dan 1 nummer per band in mijn tijdloze had mogen zetten van mezelf, hadden er een stuk of 10 van eels in gestaan: last stop: this town, prizefighter, souljacker part I, my beloved monster, beautiful freak, ....  De uitstraling, de echtheid, de emotie, de harde zachtheid, het hoge rock'n'rollgehalte, de ubercool, het buiten de lijntjes kleuren, ... zelfs hun covers, check geturfreakon, zijn goed! 

Toch maar Novocaine for the soul gekozen. Omdat de eerste indruk meestal ook de beste is (of the first cut the deepest). Omdat het leven nu eenmaal hard is, en wij ook.