P U Ş İ (İ) L İ Nasıl iliştirirse insan bir güzelliği gördüğünde kalbini kendine, bu coğrafyanın ka'ları da (kadın) iliştirirler şarlarını(yaşmak) başlarına. Şar, puşi olur ve yaşama dahil olur birden. Çemberin ucundaki titribalar (pul vb.) helunlar (boncuk) dağıtır dumanı, yağmurun kasvetini ve mevsim bahar olur daima ka'nın yüzünde.. Bestesi olur hayatın; bakan eş şifasını, kuçilik (küçük çocuklar) cenneti görür puşili annede. Göktür burada puşili; gelenektir, gelene ektir. O konuşur ve duyabilen çiçeğe durur ! Kah bir horonda titribalar titretir sevdaluğu, kah sırdaşı olur helunlar saklar tüm dertleri. Velhasılı puşi; yayla sabahı gibidir gülümsetir ser'ini, ince bir yaşamaktır örter dünyanın kirini..


















