Tour for life: terugblik (deel 4)
De voorlaatste dag. Weer heb ik vannacht het busje moeten verlaten voor een grote boodschap. Een verkeerd ritme maar ach zo wordt de file in de ochtend bij het toilet ontlopen. Het glas is deze week alleen maar halfvol. Vandaag nog ff 186 km wegharken. Echt bizar op dag 7 met de Redoute als ontbijtje. Alsof we de afgelopen 6 dagen hebben lopen lanterfanten op de pedalen…..
We hebben een mooi groepje aan de start met Klaas, Moussah en Merijn. Bij Serge is het beste er vanaf merk ik al snel. Gelukkig pikt ie wel aan maar doet geen meter kopwerk en schiet al snel in de “energiebespaarstand”. Het is mistig tot aan de Redoute. Jammer want zo kunnen we niet genieten van de omgeving tijdens de eerste kilometers.
De Redoute heb ik nog geen 1 keer zonder kramp of andere ellende fatsoenlijk opgereden als wielertoerist. Nu is dat geen schande op dit kolereding maar vandaag gaat het anders. Natuurlijk zie ik af maar zo’n ellendige klim in het wiel van Merijn opknallen is puur genot. Serge klautert hoofdschuddend naar boven en pruttelt dat ie nog nooit zo langzaam hier naar boven is gereden. Lekker belangrijk, roep ik ‘m toe. We zijn er bijna man!
Gelukkig. De zon komt ook kijken en we fietsen in het wiel van de beresterke Klaas door de Belgische Betuwe. We vatten een peertje voor de trek en bereiken rond 1630u de camping. Tot onze verbazing treffen we daar een aantal bekenden. Joost, Hans met de kids, Richard met z’n gezin. Wat een aankomst. Ook leuk voor Monique. Die heeft op haar manier als ploegbegeleidster een topprestatie geleverd. Wat zijn we haar dankbaar geweest de afgelopen week.
Na aankomst geen herstelpasta maar gewoon bier met chips. Heerlijk! Vanavond nog meer bier om de aanstaande finish te vieren. Niet te veel, want we zijn eigenlijk redelijk naar de klote en morgen willen we graag de 120km op een ontspannen wijze fietsen. We slapen als een roos in de camper al moet ik halverwege – alweer – uitgebreid naar de plee. Een aantal zaken uit deze Tour zal ik straks missen als kiespijn.
Het is zondag 3 september. Ongelooflijk maar waar. We staan aan de start van het laatste ritje van de Tour for Life naar Rotterdam. Nog een kleine 120 vlakke kilometers en we zijn er. Ongelooflijk dat we dit met z’n 2-en met de fantastische ondersteuning van Monique met de camper hebben weten te doen. Vanaf vandaag weet ik het zeker: niets is onmogelijk! Je kunt zoveel meer dan je denkt met de juiste focus en toewijding.
Man wat geniet ik onderweg. Het is prachtig weer en vergeet de vermoeidheid als ik op kop door mijn trainingsgebied ten zuiden van Breda mag rijden. Serge vindt dat het veel te hard gaat en hij heeft gelijk maar de rest van onze groep ramt vrolijk door. We ruiken de stal en zijn haast niet te stoppen. Als we Sint Willibrord inrijden zie ik Monique in de verte die de camper zojuist heeft geparkeerd. “Zijn jullie wel lekker, stelletje mafkezen”, glimlacht ze. Bij het eerste checkpoint komt het gezin van Steffen ons welkom heten, evenals Catja. Erg leuk om te zien dat bekenden je prestatie zo waarderen en de moeite nemen om te komen kijken.
Even later komt collega Peter aanrijden. Hij gaat ons vergezellen naar de Heinenoordtunnel vlak bij de finish. We rijden via Bosschenhoofd, langs Stampersgat richting Willemstad. Daar besluiten we een lekkere uitsmijter te eten. Eindelijk een fatsoenlijke wielerlunch op het gemakkie. Er wordt met volle teugen genoten voor de laatste meters worden weggetrapt. In de Heinenoord gaan we nog 1 keer tekeer als kleine kinderen en persen al onze krachten uit de kuiten. Dit was het. Op naar onze familie, vrienden en bekenden die in het Rotterdamse Zuiderpark op ons wachten voor een groots heldenonthaal.
Het is een onvergetelijk wieleravontuur geworden. Grote dank ben ik verschuldigd aan mijn ploegmaat Serge en ploegbegeleidster Monique. Ben erg verguld om zo’n sportieve fietsuitdaging met deze 2 fantastische toppers te mogen beleven.