"Ik denk gewoon dat ge niet inziet hoe belangrijk ge voor me zijt. Ik vind het jammer dat ge de moeite dat ik hierin steek niet kunt zien. Dat ge niet inziet dat ik ook gebroken ben, dat ik de scherven van mijn gebroken ziel bij elkaar gerapen heb met blote handen en in een zak gestoken heb dat ik nu ook nog eens moet meesleuren. Dat ik nu met bloedende, trillende handen uw stukken tevergeefs probeer te redden, al moet dat door de scherven kapot te knijpen in mijn handen, te doen smelten met de warmte van mijn hartje (dat klopt met 200km/u elke keer als ik u zie) en om dan die warme vloeistof terug in vorm te krijgen. U even in de kou zetten zodat het kan afkoelen, en zodat ge terug wat helderder kunt denken in uw hoofdje. Nu is het moment dat ge terug een beetje oke zijt. Maar ge merkt de zak niet op, noch de leegte in m'n ogen. Wilt gij dan alstublieft niet boos worden als ik zeg dat ik eventjes weg moet, zodat de blaren eventjes kunnen genezen zonder dat ge zelfs zou merken dat ze er zijn. En dat ik terug kom, gedouchet, het bloed en de tranen weggespoeld, en gij mij gewoon knuffelt? Dat ge de laatste beetjes van mezelf nog eventjes bij elkaar kunt houden, voordat ik volledig uit elkaar val. Dat is alles wat ik vraag. Laat mij niet los. Ik heb u ook nodig. Ik ben ook gebroken."
ik ben nu zo eenzaam en ik val uit elkaar