#tsjechov

[peterpauldoodkorte]

toe maar jongen - zing!

liefste mijn liefstehet leven was lijdenkalverliefde bloeidemaar afscheid kwamallemaal door angsttoe maar jongenhoorde ik vaakga door en hou vasthet is zeven over twaalfjezus redt ons, hoorpa woonde levenslangop het thorbeckepleinwaar ik groter groeide als de zon schijnen wildeals kind van vandaaghete dromen dromendvan de homo sapiensmet een perfect lijfdat ik liefhebben konmoederziel alleensprak…

toe maar jongen - zing!

[commetombeunarbre]

- Ja. Men zal ons vergeten. Dat is het leven, daar is niets aan te doen. Alles wat ons nu zo serieus, zo betekenisvol, zo ontzettend belangrijk voorkomt - het vergaat met de tijd, het wordt vergeten, het is niet belangrijk meer. En het merkwaardige is dat wij nu niet kunnen weten wat ooit groot en belangrijk zal worden genoemd, en wat erbarmelijk en belachelijk zal worden gevonden. (...) Het kan ook gebeuren dat ons huidige leven, waar we nu vrede mee hebben, mettertijd uitermate vreemd zal lijken, ongerieflijk, onintelligent, allesbehalve puur, misschien zelfs zondig ...

[petitjeanofficial]

De mens zal beter worden als je hem toont hoe hij is.

Anton Tsjechov

[ellaconcaos]

doe mij maar onzekerheid dan is er tenminste nog hoop

[annemaaikebakker]

TBT Anja in Der Kirschgarten #badpakje #theaterbremen #alizezandwijk #tsjechov (bij Theater am Goetheplatz)

[uitvaagsel]

Doe mij maar onzekerheid, dan is er tenminste nog hoop.

Tsjechov

[maneschijn3]

Tsjechov - De Meeuw

De  boekhandel was open. Ik kocht een tweedehands boek van Tsjechov met vier toneelstukken. Ik las De Meeuw. Het verhaal neemt je mee naar een  traditioneel Russisch landgoed aan een meer waar een groep mensen in de zomer verblijft. Een toneelschrijver, Konstantin, die een exprerimenteel stuk schrijft en zijn moeder de beroemde actrice, die, geworteld in tradities, het stuk belachelijk maakt. Konstantin is ontgoocheld.  En erg verliefd op Nina, zijn buurmeisje, dat aan het meer opgroeide.

Net zoals een meeuw wordt aangetrokken tot het meer, zo wordt het jonge meisje Nina aangetrokken tot het (kunstzinnige) theatermaken. Zuiver en vrij. Dat is de aanleiding dat ze in het stuk van Konstantin speelde. In mooi decor: een frame dat voor het meer staat, zodat je precies de maan op ziet komen als het stuk speelt. Het beschrijft de kale aarde. 

Maar  de meeuw  wordt neergeschoten door Konstantin. Hij laat hem aan Nina zien: dat zal ik mezelf ook aandoen als jij mijn liefde niet beantwoordt. Ze gaan samen op weg maar alles mislukt. Ook haar toneelcarriere. Het verhaal beschrijft achteruitgang en neergang. Hun idealen zijn gebroken.

Kapotgeschoten vogels en dromen. Ik hoop dat OekraÏne zich hieruit worstelt.

[lovelifefacelimits]

Made by my friend Robert-Jan Lechner - Visit his site www.blackbookonline.nl