#tun 1509

[bexsonn]

The Balvenie TUN 1509

[bexsonn]

The Balvenie TUN 1509

Tasting Notes

[21drams]

Out now! Tun 1509 & Glenfiddich Excellence

De eindejaarsfeesten komen er aan. Een reden voor sommigen om zichzelf eens te verwennen of verwend te worden met wat whisky aanwinsten. Waarom onze site dan niet af en toe eens gebruiken om onze indrukken met jullie te delen over de nieuwigheden die we tegen het lijf lopen.

En waarom dan niet beginnen met twee monsters die al even aangekondigd waren en die we eindelijk konden proeven. Glenfiddich en Balvenie, beiden in handen van William Grant & Sons, brengen elk een fles uit gericht op het hogere marktsegment (dat zijn we n of niet, maar we mogen toch dromen, niet?). Zijn ze de moeite waard om 450€ respectievelijk 270€ aan te geven? Je kan hier de uitgebreide tasting notes vinden. Wat vonden wij ervan?

The Balvenie Tun 1401 blijft een van onze favoriete whiskies. Het is zo goed als de enige whisky waar wij ooit meer dan 200 euro voor veil hadden. En nog steeds zijn we niet veel whiskies tegengekomen waarvoor we zo diep in onze buidel zouden tasten: heerlijke toetsen van oude eik, zolder, geboende vloeren. Heel rijk, en een mooie combinatie van bourbon en sherry vaten (50/50). En een mooi proces: een 10-tal vaten worden geselecteerd en dan samen in een groter vat, de tun, gedurende een korte periode getrouwd ("married"). Onze fles is van de voorlaatste van 9 batches. Jawel, de Tun 1401 werd deze zomer stopgezet, en de vervanger, The Balvenie Tun 1509, aangekondigd.

Om aan de vraag te blijven voldoen werd een nieuwe, veel grotere tun gebruikt. We keken dan ook ietwat sceptisch naar deze wissel toe. Waarom? Één, geen 10 maar 42 (!) vaten werden gebruikt. Twee, niet de helft, maar 35 van de 42 vaten zijn ex-bourbon. Drie, dit beest durven ze dan nog eens 50€ duurder aanbieden dan zijn voorganger. Wat is het resultaat?

Als je nooit een 1401 geproefd hebt, dan is dit een elegante, gebalanceerde whisky. Zeer zacht (bijna geen alcohol), honing en rijp fruit en vol noten die je typisch terugvindt bij whiskies die lang op Bourbonvaten hebben gerijpt. Heb je wel al eens een 1401 geproefd, dan kan dit enkel teleurstellen. Weg oude sherry toetsen, weg geboend hout en mooie toetsen van eik, weg krachtig mondgevoel en lange nasmaak, weg dieprode kleur.

Dit had een perfecte whisky geweest aan 115 euro om meer mesen aan een betaalbare prijs kennis te laten maken met het vakmanschap van master distiller David Stewart. Nu rijkt het vooral naar commerce en bedrog. We zullen even stil zijn wanneer de laatste druppel uit onze fles vloeit, want de kwaliteit van een 1401 komt duidelijk niet meer terug aan deze prijs. En nog een fles op de kop tikken zal spannen, zeker aan de exorbitante prijzen waarvoor ze nu al in de auctions gaan.

Over de Glenfiddich 26Y Excellence kunnen we kort zijn. Goede whisky? Mooie, elegante neus, fijn en fruitig, zeker. Verwaterd echter volledig in de mond, waardoor je met een 'whatever' gevoel achterblijft. Voor die prijs verwacht je toch net iets meer dan 'goedgemaakte whisky'. Drink je al je hele leven Glenfiddich 12, dan is dit ongetwijfeld een openbaring, maar voor de gemiddelde connaisseur is dit toch de zoveelste over-geprezen en -geprijsde dram.

Conclusie: de grote distilleerderijen lijken nog steeds druk in de weer om het meeste te halen uit de huidige whiskyboom. Duur mag, maar er moet iets tegenover staan. De Tun 1509 bewijst in mijn ogen dat dit niet het geval is. Het is letterlijk minder voor meer. Dan blijven we beter zoeken naar kleine pareltjes, die misschien niet per se fenomenaal zijn, maar ook niet zo belachelijk duur. En we genieten er evenveel, als niet meer van. Vrees niet, de volgende keer hebben we het over turf :). C U.