Ne arayacak insan, ne soracak kimsem var şu sıralar.
Kimsesizliği en derinlerimde yaşıyorum yani. Öyle zor ki bir şeylerin beni üzdüğünü bile bile mutlu gibi davranmak.
Yemin ediyorum gülmek şimdi daha zor. Sayenizde.
Ben kolay mutlu olan bir insanım. Beni bir söz ile bir kağıt parçası ile bir taşla bile mutlu edebilirsiniz. Peki ya neden bu yoksulluğunuz?
Neden bana karşı hep böylesiniz ?
Soğuk,mesafeli ve umursamaz.
Canımı yakan şey en çokta umursanmayışım. Tek bir lafımın değeri yok sizin için. Gerçi siz beni dinlemekten hep bir haberdiniz. Biliyorum hala öylesiniz. Ama bari birazcık anlayışlı olun.
Ben sevgi istiyorum. Çok şey değil.Sizden canınızı istemişim gibi davranmayın.
Ne yazık bu cümleleri derken isteseniz canımı bile veririm.
Ama yine ne yazık ki sizler can vermiş olan bedenime değer verirsiniz ancak.
Sevdiklerim, lütfen beni de sevin...
