TrapTown
Op 30 oktober 2018 gingen we samen met de klas van repertoirestudie van de Servaisacademie kijken naar de nieuwste tentoonstelling van Wim Vandekeybus: TrapTown. Na deze te zien was ik aangenaam verrast, omdat we al eerder dansvoorstellingen hadden gezien, maar die niet altijd even geslaagd waren. Deze echter was dat wel. Vandekeybus heeft met het dansensemble Ultima Vez een schitterende voorstelling vol actie in elkaar gestoken. Het stuk is een opeenvolging van acties: springen, duiken, rennen en klimmen waardoor je niet weet waar eerst te kijken. De muziek van Trixie Whitley vormt een prachtig geheel met de dansers en spelers. Choreografie wordt afgewisseld met theater en projecties waardoor de hele voorstelling zijn eigen verhaal vertelt. Een verhaal over twee stammen, Odinezen en Mythriciërs, rijken en de armen, die in een imaginaire stad of eigenlijk doolhof wonen. Dit doolhof is te merken in het decor, waar de dansers mee in interactie gaan door er op, onder en achter te kruipen en het zelfs te verplaatsen. Maar ook wordt dit doolhof duidelijk in de projecties op het reusachtige witte scherm vanachter op het podium. Deze zijn namelijk gefilmd in het labyrint in Genk, ontworpen door Gijs Van Vaerenbergh. Marduk, de zoon (maar gespeeld door Tanja Marín Fridjónsdóttir, een vrouw) van de burgemeester en tevens Odinees is de ongelijkheid tussen de Odinezen en Mythriciërs beu. Hij wil niet langer dat de Mythriciërs onderdrukt worden en probeert een revolutie te ontketenen. Dit loopt voor hemzelf niet goed af: Hij sterft, net zoals zijn vader, die in een adelaar verandert. Het stuk eindigt met Marduk liggend op één van de metalen platen die als decor dienen en een projectie van een adelaar die hem net aanraakt. Zo wordt weergegeven dat de spanningen die er tussen hem en zijn vader waren over de nakende revolutie eindelijk vergeven zijn.
