#vargur

[howlhardt]

vargur replied to your post “I’m Bored Anyone wanna ask me something in my inbox?”

Do you like potatoes?

I mean, I DID say I would take random questions, SO!

Mostly? No, except mashed potatoes from a box, because I grew up on that shit as a kid lol

[sonurislands-blog]

Vargur í ofanleiti

Stundum líður mér eins og hljóðhimnan sundrist í agnarsmá glerbrot sem skerast inn í hlustina svo fossblæðir úr eyrunum á mér. Þannig leið mér þegar fréttist að Randveri úr Spaugstofunni hafi verið fórnað í hringleikahúsi pólitísks rétttrúnaðar. Í fyrstu hélt ég að um einhvers konar gálgahúmor væri að ræða eða ég væri í falinni myndavél. Þegar Ingunn konan mín hafði fullvissað mig um að svo væri ekki, kýldi ég gat á gifsvegg í stofunni. Gatið hef ég látið standa sem minnisvarða rétt eins og Arlington kirkjugarðurinn í Bandaríkjunum er minnisvarði um fallna dáta. Getur nokkur sannur Íslendingur neitað því að Páll Magnússon beitir svipuðum aðferðum og Pol Pot og að starfslið Ríkisútvarpsins eru líkt og Rauðu Khemerirnir? Þetta heitir þjóðernishreinsun húmorsins og ekkert annað.

Ég er ekki mikið fyrir það að láta lækna fikta við líkama minn en ég hef þó þurft að fara tilneyddur á spítalann og var eitt skiptið út af sprungnum botnlanga. Ég tel mig vita hvað orsakaði sprenginguna þrátt fyrir að læknarnir hafi verið mér ósammála. Kvöldið áður en ég fór á spítalann hafði ég verið að horfa á spaugstofuna með Ingunni og Írisi þegar Randver birtist á skjánum í gervi Jóhönnu Sigurðardóttir og ég fékk svo kröftugt hláturskast að ég fékk botnlangakast. Þetta var bráðskemmtilegt kvöld, Íris brást reyndar í grát þar sem hún varð hrædd því ég hlóg svo hátt og nokkuð skondið að mæta síðan á spítalann raddlaus eftir hláturskastið.

Það liggja eftir mig margar listilega vel ritaðar greinar um samfélagsmálefni sem Ríkisútvarpið hefur hunsað. Ég hef bæði sent þeim nafnlaus bréf beint í ofanleitið auk þess að skrifa tímamóta greinar sem hafa birst í Velvakanda Morgunblaðsins. Þessum tilraunum mínum til að umbóta á stofnuninni hefur verið mætt með þögninni, auk þess sem húsið mitt er vaktað af útsendurum Páls Magnússonar og Jóhönnu Sigurðardóttur. Einn daginn á ég líkast til eftir að hverfa inn í hvítan sendiferðabíl og ekkert spyrst til mín fyrr en lík mitt skolast undan jökli eftir hundruði ára. Ég spyr: þarf ég að krossfesta mig á Austurvelli til að þjóðin sjái hvers konar píslarvottur ég er!? Fyrst hunsar stofnunin Hannes Bjarnason, því næst hætta þeir sýningum Leiðarljóss og nú þetta. Hvað kemur næst veit ég ekki en ég vakna gjarnan í svitakófi eftir slíkar martraðir.