Sonur Íslands

Guðmundur Pálsson Ósköp venjulegur vélsmiður og Íslendingur [email protected]

[sonurislands-blog]

Mjólkurmorð

Íslenska þjóðarsálin er björt og falleg en mörg eru leyndarmálin. Ég sting mér gjarnan til sunds í þessum spegli þjóðarinnar. Líkt og perlukafari sný ég aftur á yfirborðið með ólýsanlega gimsteina. Ein þessara perla er þetta stanslausa mjólkurþamb Íslendinga. Vissulega er Íslenska mjólkin í sérflokki þegar kemur að gæðum en hann Mummi ykkar er enginn kálfur. Mjólk fer í kaffið, rjóminn á kökuna og feitir ostar fara beint í munninn. Lygamálaráðuneyti Mjólkursamsölunnar hefur tekist að telja Íslendingum trú um að tvö mjólkurglös á dag séu lykillinn að heilbrigðu líferni. Ég ýki ekki þegar ég segi að fólk gæti allt eins drukkið eigin þvag.

Þegar ég var lítill hnoðri í sveit hjá afa mínum drukkum við oft mjólkina saman beint af spenunum. Við lágum undir beljunni svo höfuð okkar nudduðust saman líkt og hnefi sem grefst í stæltan kvið eftir bylmingshögg. Að loknu mjólkursumbli föðmuðumst við og hófum heyskap. Ég neyðist oft til að þerra tár mín þegar ég hugsa til þess að gömlu góðu gildin eru horfin líkt og þjóðarsálin í New Orleans hvarf þegar fellibilurinn Katrín mætti óboðin í kaffiboð. Hvenær ætlar íslenska þjóðin að standa andspænis helstirni Mjólkursamsölunnar og segja stopp?

Ég hugsa gjarnan til daganna í sveitinni þegar ég les á mjólkurfernunni í dag að hún sé hvort tveggja gerilsneydd og fitusprengd. Það gæti allt eins staðið að mjólkin væri ónýt. Íslenskur landbúnaðar er fallegur, íslenska kýrin er sjúkdómalaus og íslenski bóndinn er stoltur kunnáttumaður. Þessari heilögu þrenningu er sundrað með leifturstríði Mjólkursamsölunnar gegn hollustunni. Ég kaupi alla mína mjólk beint frá bónda. Ég mæli með því lesandi góður að þú gerir slíkt hið sama, áður en það verður of seint.

[sonurislands-blog]

Hreinræktuð bræði

Ég er með skap, skammast mín ekkert fyrir það. Í umferðinni rymur í mér og þegar diskur brotnar brýt ég allskyns smádót, penna og þess háttar. Þegar ég var ungur maður vann ég við endurbætur á Kleppi. Við rif á einangrunarklefanum sá ég strax að mjúkir, hljóðeinangraðir veggirnir kæmu sér vel fyrir mann eins og mig. Nú mörgum árum síðar hef ég loks sett upp minn eigin reiðiklefa. Í trausti þess að nágrannarnir heyra ekki vitund fer ég í klefann minn og læsi að mér. Á veggina hef ég hengt upp myndir af óvildarfólki mínu og í gömlum skáp hef ég komið fyrir ýmsum verkfærum sem flýta fyrir reiðilosun.

Með tilkomu klefans hefur samband mitt á Ingunnar blómstrað sem aldrei fyrr. Aldrei nokkurn tímann hef ég beint skapi mínu að henni en bræði mín gagnvart öllu öðru virðist fara illa í hana. Nú þegar klefinn er tilbúinn get ég leyft reiðinni að taka öll völd og dúsi ég oft þarna klukkutímum saman og öskra úr mér líftóruna. Eitt sinn öskraði ég svo mikið að ég hóstaði blóði, það var í fyrsta sinn sem mér þótti reiði mín eiga sér takmörk. Ég hef alltaf sagt að reiði er eins og hver annar vöðvi í líkamanum og ber að þjálfa hann reglulega því líkt og stórir vöðvar er vel ræktuð reiði falleg fyrir bæði augu og eyru.

Klefinn er í raun svo áhrifaríkur að stundum fer ég brosandi inn í klefann en kem út löngu síðar með tárin í augunum og blóðuga hnefana. Ætli þú lesandi góður að smíða slíkan klefa mæli ég með því að hafa veggi mjúka, hægt er að notast við t.d. gamlar dýnur. Hefði ég ekki haft vit á þessu væri ég eflaust með heilaskaða í dag enda lem ég gjarnan hausnum við veggina og klóra í þá með vel snyrtum nöglum mínum. Það þurfa allir að öskra, brjóta hluti og meiða sjálfa sig. Hví ekki að eiga sér stað þar sem enginn truflast og þú getur gengið lengra en þig hafði nokkurn tímann dreymt um?

[sonurislands-blog]

Ekkert múður, Múhammeð

Stjórnmálaumræða á Íslandi er áhugaverð skepna. Skapstygg, ógnandi, vorkunnsöm og á tíðum samúðarfull skilur hún flest sómakært fólk eftir áttavillt á öræfum fréttavefjanna. Af miklu bráðlæti á nú að leyfa byggingu moskvu hér á landi, ég spyr: hvernig á að borga fyrir það? Kannski verður Framkvæmdasjóður Aldraðra hristur duglega svo rykið fellur úr tómum bauknum nú eða Huang Nubo fái meira en harðfisk í næstu heimsókn sinni. Verst þykja mér þó gólturnarnir sem þagga niður í krunki krummans með auglýsingaáróðri. Hvernig ætli það yrði ef verslanir byggðu mikla útvarpsturna og góluðu yfir hverfi borgarinnar „nætursöltuð ýsa á tilboði!“

Það eru ekki margir músalimir hér á landi, nánar tiltekið eru 465 einstaklingar skráðir sem slíkir hjá Hagstofu Íslands. Þeir hafa barist ötullega fyrir byggingu moskvu í Reykjavík um árabil en uppskeran hefur verið jafn dræm og hjá kartöflubónda á hálendinu. Það sem verður þeim að falli er blessuð græðgin. Áður var gert ráð fyrir um 400fm byggingu en það var ekki nóg, þau vilja 800 - 1000 fermetra eða um 2 fermetra á hvern einstakling. Það væri kannski skiljanlegt í landi hinna feitu vestanhafs en á skeri víkinga og fallegra kvenna er minna betra en meira.

Íslendingar þurfa síst af öllu meiri trú, sjálfur trúi ég einungis á hnefann, íslenska náttúru og holla og góða hreyfingu. Hrímþursunum í borgarstjórn væri nær að reisa íþróttahöll, með sérstakri áherslu á íslenska náttúru. Reykvíkingar kalla eftir stað þar sem hægt er að sigla á alíslenskum flúðum, klífa tinda og skjóta smádýr með boga, eða bara velta sér um í mosanum. Það má alveg reisa gólturn við slíka byggingu mín vegna, jafnvel fyrir þá smáaura sem finnast í Framkvæmdasjóði Aldraðra.

[sonurislands-blog]

Skógurinn Reykjavík

Ekkert er jafn heilnæmt og frískandi og hjólreiðatúr í skóglendi. Fersk lyktin af birkinu, fuglasöngur og jafnvel kanínur renna saman í ómþýða sinfóníu fyrir skilningarvitin. Að skoða tré Reykjavíkur er eins og að lesa sögu hennar, enda hafa þessir vinalegu risar verndað okkur fyrir hafgolunni í áratugi ef ekki lengur. Fátt finnst mér skemmtilegra en að finna mér útsýnisstað og horfa yfir þennan mikla skóg, lesa í hann og reyna að skilja öll hans leyndarmál. Óvinir trjánna eru bergrisarnir í borgarstjórn sem vilja klippa greinarnar af öspunum. Þetta er ekkert annað en limlesting náttúrunnar og ætti ekki að þrífast hjá siðuðum mönnum.

Fyrir nokkrum árum þurfti ég að fara í öskjuhlíðina til að hlusta á trén syngja fyrir mig en í dag eru breyttir tímar. Hinn almenni Reykvíkingur þarf ekki að leita lengra en í garð nágrannans til að eiga einlæga stund með Ösp og Birki. Ég hef gróðursett upp á eigin spítur í fjölda ára á svæðum sem ég sé fyrir mér sem mögulega íbúðabyggð. Nýbyggingar á trjálitlum svæðum eru jafn óspennandi og graftarkýlið sem ég fékk aftan við vinstra eyrað á mér fyrir nokkrum árum. Það óx hratt og sprakk svo með tilheyrandi látum líkt og gerist ef ekki er byggt á þéttu trjálendi.

Helsti draumur Jóns Gnarrs virðist vera að fella öll tré borgarinnar með geislasverði, ef marka má fatavalið. Reykvíkingar ættu að stefna að því að verða grænasta höfuðborg heimsins í stað þess að vera höfuðborg mengunar og hálfkláraðra hjólastíga. Minn draumur er að geta farið með dóttur mína í fallega skóga borgarinnar, týnt epli af trjánum og fylgst með uglum að veiðum, rennt fyrir silung í tjörninni og komið svo dauðþreyttur heim með bros út að eyrum. Þetta er ekki ósanngjörn krafa til borgarinnar, eða fyrir hvað borgum við þeim eiginlega laun!?

[sonurislands-blog]

Kaffierótík

Hornhimnan losnaði frá efri gómnum þegar logandi heitt kaffið læddist inn um varir mínar. Með broddi þumalfingurs skóf ég dauða húðina innan úr gómnum og makaði henni á borðbrúnina. Ég lagði bollann frá mér og horfði forviða á gasbrennara sem ég hafði stuttu áður beint að kaffibrúsanum. Aldrei hefði ég trúað því að kaffið yrði jafn heitt og gott með jafn skjótum hætti og að beina 300° heitu logsuðutæki að því. Já gott fólk, ég skal viðurkenna það: ég er kaffiáhugamaður!

Ég hef drukkið kaffi frá 7 ára aldri og varð ég forfallinn í fyrsta sinn sem þessi görugi heiti dökki drykkur lék sér við tungu mína og meltingarfæri. Ég hef leitað margra leiða til að hafa kaffið sem heitast og í mörg ár saltbætti ég alltaf vatnið til að hækka suðumarkið. Ég fékk mjög slæmt skeifugarnasár af öllu saltinu og neyddist ég til að leita nýrra leiða. Komst ég að því að undir auknum þrýstingi eykst suðumark vatns. Smíðaði ég því þrýstikönnu sem sýður vatnið undir rúmum þreföldum loftþrýstingi sem skilar af sér 140° heitu kaffi. Það eru ekki allir gestir undir það búnir að drekka svo heitt kaffi og hef ég brennt ófáar tungur vina minna.

Tilraunir mínar hafa ávallt verið skemmtilegar þó þær hafi ekki allar verið vel heppnaðar. Ég hlæ enn að því þegar ég blandaði súrheyi og sítrónupipar í kaffiblönduna. Ódaunninn af iðragasi mínu var óbærilegur. Fyrir mörgum árum keypti ég keramik ofn sem verður logandi heitur og brenni ég allar mínar baunir í honum. Það veitir mér ákveðna lífsfyllingu að horfa á baunirnar fuðra upp og verða að dufti, eins og skraufþurr múmía. Nú bíð ég bara eftir teikningum sem ég pantaði erlendis frá að þrýstiklefa. Mig hefur alltaf langað að drekka kaffi undir nokkrum loftþyngdum. Helst er ég þó spenntur fyrir að hella upp á þrýstikönnuna í þrýstiklefanum. Ég held að afleiðingarnar verði ógleymanlegar, eða banvænar.

[sonurislands-blog]

Ræktaðu tanngarðinn þinn

Þegar dimma tekur þykir mér gott að tæma allt loft úr lungunum, reka trýnið á mér ofan í hálf fullt Campari glasið og anda svo kröftuglega inn um nasirnar að það er sem lungun springi. Ég heyri í Ingunni ganga frá í eldhúsinu og glamrið í diskunum er sem sinfónía í mínum eyrum. Á meðan situr dóttir mín á gólfinu í brúðuleik við Samúel. Samúel er heimiliskötturinn, 5 ára gamall norskur skógarköttur með brúnan feld og með einstaklega gott þefskyn líkt og húsbóndi sinn. Svona stundir eru mín skilgreining á Hamingju. Þetta eru augnablikin sem þjóta framhjá manni líkt og fallbyssukúla og maður áttar sig ekki á hversu falleg stundin er fyrr allt í einu eru þetta gömlu góðu dagarnir.

Reglubundið líferni mitt er lykillinn að þessari lífshamingju minni. Ég borða dökkt íslenskt kjöt, syndi eins og selur og dansa vals við dóttur mína. Það sem mest er um vert er þó tannhirða mín sem vekur jafnan öfund á mannamótum. Við fyrstu skímu sólar rís ég úr rekkju og tek mér stöðu við vaskinn. Ég leyfi etanól blönduðu munnskoli að velta fram og aftur í munnholinu þar til ég skila loks fagurblárri froðu í skjannahvíta handlaugina. Á stífan tannburstann set ég kalkbætt tannkrem með bakteríudrepandi eiginleikum. Markvissar strokur fjarlægja hverja örðu sem á vegi burstans verður. Að burstun lokinni skola ég munnholið aftur með etanól bættu munnskolinu.

Til að viðhalda fallegum tanngarði er ekki nóg að bursta og skola tennur fyrir og eftir svefn. Eitt sem ég geri eftir hverja máltíð er að bryðja lófafylli af sandi. Tuttugu tuggur hvoru megin eða ein tugga fyrir hverja tönn. Sandinn skola ég síðan burt með Campari. Eftir tuggurnar opnast tannholdið svo það verður berskjaldað fyrir bakteríum, þá þríf ég á milli tannanna með tannþráði. Ég notast ekki við vestrænan tannþráð heldur nota ég grófan hárlokk úr faxi hests. Hárlokkinn spenni ég milli handanna líkt og þýskur njósnari strekkir vír er hann undirbýr sig að kyrkja óvin. Stundum strekki ég lokkinn svo fast að það blæðir úr lófanum. Tannholdinu loka ég svo með etanól blönduðu kertavaxi sem ég smyr vandlega yfir tannholdið.

[sonurislands-blog]

Loddarabyggð

Fátt finnst mér skemmtilegra þegar rökkva tekur en að aka um borgina mína og skoða fólk og fastamuni. Karlar með hunda, þrestirnir í trjánum og umferðarljós, gul, rauð og græn mynda landslag borgarinnar. Síðastliðið sunnudagskvöld var ég í slíkri ökuferð sem byrjaði með hefðbundnu sniði. Ég tók óvenjulega beygju í Garðabænum og mér brá svo mikið að mér leið eins og verið væri að slægja mig eins og þorsk. Heilt hverfi nýbygginga leyndist þar í felum. Ógeðfelld kössótt hús með græðgislegum lúxusbifreiðum í hlaði. Ég sleikti puttann og stakk honum í kveikjara bifreiðarinnar en því miður gerðist ekkert.

Það var sem tíminn hafi stöðvast, ég starði á tunglið og reyndi að ná áttum. Mér leið eins og fálka í nokkra stund. Þegar ég hafði náð áttum skreið ég úr farþegasæti bílsins líkt og snákur og faldi mig í nærliggjandi runnum. Ég reif nokkur tré upp með rótum svo garðurinn var eins og afmyndað andlit sýrufórnarlambs. Því næst mjakaði ég mér upp að einu húsinu svo ég stóð andspænis 6 brennara grilli, með erfiðleikum tókst mér að skilja grillið eftir útatað í hálfmeltum kjúkling. Magasýrurnar ættu að sjá til þess að tæra brennarana svo þeir ryðga snöggt.

„Guðmundur?“, sagði felmtri slegin rödd sem brast í kulda næturinnar. Ég þurrkaði uppsöluna úr munnvikunum, setti hendur á kné mér og reisti mig við. Óskýrar útlínur mannverunnar ertu augu mín svo ég fikraði mig nær eins og forvitin kanína. Loks sá ég þar fyrir fyrri eiginkonu mína og mér rann kalt vatn milli skinns og hörunds. „Sæl Ingunn mín, áttu nokkuð kaffi?“ spurði ég hæverskur en flóttalegur. Ingunn bauð mér inn og við töluðum um allt milli himins og jarðar. Þetta var skemmtilegt kvöld sem stafaði af tilviljun einni, en brennarana þreif ég ekki. Þeir skyldu skemmast.

[sonurislands-blog]

Hemmi Gull

Mjúkur feldur Samúels ertir nasir mínar á meðan hann kemur sér í þægilega stellingu á herðum mínum. Ég sit stjarfur í hægindastól með fæturna þétt upp að bringunni, kyngi munnfylli af Campari og stari á aspirnar fyrir utan er ég efast um eigin tilveru. Örfáum augnablikum áður hafði ég dáðst að dóttir minni í brúðuleik þegar skyndilega var sem einhver hafi hellt sýru yfir augun mín. Á skjánum fyrir framan mig stóðu fjögur orð, tvö þeirra góð hin vond. Yin Yang fyrirsögn: "Hermann Gunnarsson er látinn".

Ég gleymi því aldrei þegar ég og Hemmi stjórnuðum útvarpsþætti saman. Hann sat í hljóðveri en ég heima í stofu. Svo hringdi ég inn og sagði brandara, oft undir dulnefnum. Ég vil nú ekki gera of mikið úr kímnigáfu minni en hann Hemmi neyddist til að hætta að svara mér, hann hló of mikið. Svo var það nú oft á knattleikjum og þvíumlíku að við sátum mjög nálægt hvorum öðrum, hann fyrir framan og ég fyrir aftan. Ég hafði hreina unun af að horfa á hann Hemma, svo mikla að ég gleymdi eiginlega knattleiknum.

Á mínum yngri árum þegar reiði voru mín trúarbrögð voru ófáir hlutirnir sem fengu hraðsendingu frá hnefa mínum. Ég var verstur þegar ég hugsaði til þess að hér á landi væri ekki starfandi her. Það tók mig nokkur ár að átta mig á að hér hefur verið starfræktur eins manns her vopnaður kímni og gleði í stað skemmtilegra vopna. Herinn stóð af einum Hermanni Gunnarssyni, glæsilegur herforingi sem skilur eftir sig stórt gat og ókyrrð í samfélaginu. Hann minnti okkur á að njóta augnabliksins og að velta ekki fyrir okkur hver gengur um í þykkustu ullarpeysunni. Ég á eftir að sakna Hemma.

[sonurislands-blog]

Afmælisníðingar

Ilmurinn af kaffinu vakti mig. Ég spratt á fætur og klæddi mig í hnausþykka lopapeysu. Á neðri hæð hússins beið hún Ingunn mín brosandi með nýbakaðar lummur, logandi heitt kaffi og tilheyrandi meðlæti. Í gleðivímu sá ég allt hægt, varir hennar bærðust og sá ég hvernig orðin mynduðust á tungubroddinum. „Til hamingju með daginn, Mummi minn“ sagði hún og kyssti mig á kinnina. Ég tók mér sæti við hlið dóttur minnar, Ingunn var gegnt okkur. Ég laumaði skvettu af Campari í kaffibollann og sötraði kröftuglega á þessum göruga drykk. Það er gaman að eiga afmæli.

Ég brosti mínu blíðasta svo sólin speglaðist á fannhvítum tönnum mínum og endurvarpaðist um veggi eldhússins. Með jöfnum strokum sleikti ég súkkulaðið af skúffukökunni svo eftir stóð besti parturinn, hann borða ég alltaf síðast. Í sæluvímu opnaði ég Morgunblaðið en þá kom ég auga á náttúruspjöll sem unnin voru í Mývatnssveit. Ég man ekki hvað gerðist næstu 10 mínúturnar en Ingunn lýsti mér sem blöndu af ránfugli og tófu. Dóttir mín hefur séð margt en þarna hljóp hún út grátandi. Svona atvik vekja mann til umhugsunar, ég spyr: "Væri ekki eðlilegt að það væri viðvörun í Morgunblaðinu við þessum myndum eða jafnvel að þeir hefðu getað notað photoshop".

Ég missti alla tilfinningu í neðri kjálka og hálftuggð súkkulaðikakan féll á borðið, gegnsósa af munnvatni og nýmjólk. Ég bað Ingunni að yfirgefa herbergið, brosti til hennar en gleðiglampinn sem jafnan skín úr tönnum mínum var horfinn. Ég dró fyrir gluggana og slökkti ljósin, í skímunni af afmæliskertunum horfði ég á bjagaða spegilmynd mína í matskeið. Ég fékk mig ekki til að brosa. „Hver ertu?“ hugsaði ég þegar ég horfði á þetta afskræmda andlit í skeiðinni. Íris dóttir mín fann mig loksins þar sem ég hafði hringað mig undir eldhúsborði með súkkulaði út á kinn. Til að skelfa ekki barnið sagði ég henni að faðir hennar væri að gefast upp á lífinu. Það er ekki alltaf gaman að eiga afmæli

[sonurislands-blog]

Veiðiferðir

Ég er mikill veiðimaður, þetta er í eðlinu. Þá skiptir engu máli hvort um er að ræða fisk, fugla, dýr eða óttann sjálfan. Ég fanga þetta allt. Lykilatriði að vel heppnaðri veiðiferð eru flugbeittir hnífar, kasthnífar, skurðarhnífar, sax, litlar exir, leatherman og vasahnífar. Ég brýni hnífana reglulega og pússa þá, helst þannig að ég sjái bleiklitað tannholdið speglast í blaðinu. Minn uppáhalds hníf fékk ég eftir hann afa minn, koparhnífur með fílabeins skefti. Þann hníf tek ég alltaf með mér í veiðiferðir, hann heitir Egill.  Þær eru ófáar kanínurnar sem hafa fengið Egil af svo miklu afli í hjartað að augun þrýstast úr kúpunni.

Undanfarin ár hefur mér farið mikið fram sem veiðimanni sem skilar sér í fleiri fórnarlömbum og fjölbreyttari fæðu fyrir dóttur mína. Fyrir hverja veiði finn ég hvernig skynfæri mín eflast til muna og ég missi öll tengsl við nútímann, ég sé slóð eftir bráð á hverju horni en stekk aðeins á þá verðugustu. Undanfarið hef ég verið að fikra mig áfram í matargerð og þá kemur veiðimennskan að góðum notum. Í sérstöku uppáhaldi hjá mér þessa stundina er Dílaskarfur, þessi svartfiðraði Skarfur skilur eftir sig sterkt eftirbragð sem blandast afar vel við Campari.

Sumir veiðimenn misbjóða svo siðgæði mínu að mig langar helst að drekka eitur. Þetta eru þeir sem veiða í net. Ég kalla veiðarnar stundum bardaga og veiðimennirnir eru slyngir stríðsmenn sem sigrast á óvininum með seiglu og hugdirfð. Þegar veitt er í net hefur þessum heiðarlega bardaga verið breytt í kjarnorkustyrjöld. Þegar ég sé þessar neta baujur syndi ég út að þeim og dreg netin með mér í land. Því næst gref ég mannshæðarháa holu sem ég fylli með innyflum, mykju og þvíumlíku. Ég þek holuna með netinu og hyl hana með torfi og öðru sem nálægt er. Því næst læt ég mig hverfa á brott, fullviss um að eigandi netsins falli í gryfjuna. Ég tel mig vera fremsta veiðimann Evrópu og kannski heimsins, enda þarf sérstaka lagni til að fanga mannfólkið.

[sonurislands-blog]

Bernskubrek

Það var á Hvítasunnunótt er ég sat við stofugluggann og starði á mánann líkt og snæuglan starir á mús í haga. Djúpur andardráttur minn sendi mig aftur í tímann til bernskuára minna í Vesturbænum. Ég minntist þess hversu uppátækjasamur ég gat verið, öfugt við börnin í dag sem sitja fyrir framan tölvu allan liðlangan daginn og smella á hnappa. Sem barn gat ég alltaf fundið mér eitthvað skemmtilegt að gera í fjörunni á meðan aðrir krakkar léku sér með bolta. Ströndin var minn ævintýraheimur þar sem ég réð ráðum og ríkjum, steinar urðu handsprengjur, skeljar voru kasthnífar og hnefinn var minn skjöldur og sverð.

Það er ósjaldan sem ég hef starað í botn Campari flöskunnar og bölvað örlögum mínum, að hafa ekki fæðst fyrir seinna stríð. Þegar veður leyfði ekki fjöruferðir mínar fór ég gjarnan til afa míns heitins. Þar hringaði ég um mig í gamalli hundakörfu á háaloftinu og las bækur um Seinni Heimstyrjöldina. Ég sé það fyrir mér hvernig ég þýt upp úr skotgröfunum einn míns liðs, stekk í vélbyssuhreiður þeirra þýsku og klóra úr þeim augun. Í þessari draumsýn týnist ég langt handan við víglínuna og aðframkominn af þreytu neyðist ég til að leggja mér mannahold til munns. Þau eru ófá skiptin sem hún Ingunn mín hefur gengið inn á mig þegar ég læt mig dreyma um þetta og snerti mig.

Það er í eðli hvers mannsbarns að tjá sig með ofbeldi og þykir mér leitt hvernig það er bælt niður í krökkum. Vissulega má ekki berjast við þann sem ekki vill berjast en þeir krakkar sem kjósa að takast á eins og trylltir víkingar eiga rétt á því. Þegar ég var ungur strákur leit ég á afa minn sem Móses, hann kenndi mér 10 reglur ofbeldis sem hafa bjargað lífi mínu oftar en þrisvar. Sársaukafullar æfingar hans gerðu mig að betri manni og komu mér á þann stað í lífinu sem ég dvel á í dag. Því biðla ég til fólks að rækta barnið í sjálfu sér og njóta augnabliksins. Það eiga allir að geta staðið eins og ég í fjörunni, vopnaður með náttúrunni.

[sonurislands-blog]

Náttúruvernd

Logandi heitur kaffibollinn strýkur varir mínar svo þær sviðna, óopnuð Campari flaskan stendur grafkyrr á borðinu í ögrandi stellingu á meðan eggin springa í pottinum. Það er sunnudagsmorgun og lífið er fullkomið þessa stundina. Allt þar til ég rek augun í mynd af spilltri náttúru í Morgunblaðinu af völdum utanvegaakandi greindarskertra einstaklinga. Þessi grimmd á sér engin takmörk og sé ég lítinn mun á þessu einstaklingum og Muammar Gaddafi þegar það kemur að skaðanum sem þjóðin verður fyrir. Ég spyr: Hvernig stendur á því að þessi einstaklingar fái að aka bifreiðum, hvað þá að ganga um götur borgarinnar.

Mér líður eins og skyrtan sé að kyrkja mig og fæturnir verða eins og soðið spagettí. Mín eina vörn er að setjast við eldhúsborðið og taka gúlsopa af ylvolgu Campari. Minningarnar hellast yfir mig eins og heit tjara og brenna sig inn í vitund mína. Fyrir réttum 8 árum síðan var ég á ferðalagi um landið mitt í Subaru bifreið fjölskyldunnar. Ég var einn á ferð og veðrið var gott. Ég stoppaði á hálendinu til að maula á samloku með gúrku. Þá sé ég  unglingspilta í fjarska á reykspúandi fjórhjólum að spæna upp mosann minn. Þeir höfðu lagt bíl sínum út í kant og losað fjórhjólin af pallinum til að eyðileggja alla álfabústaði í nágrenninu. Sem betur fer höfðu þeir skilið bifreið sína eftir ólæsta.

Eftir ár af gremju gat ég loks varið málstað náttúrunnar með hæfilegri refsingu á þessum vörgum. Líkt og eðla fikraði ég mér óséður að bíl þeirra, notaði hnefann til að gera dæld í hliðina og laumaði mér svo í aftursætið. Ég fann hvernig svitinn perlaðist á efri vör minni og hjartað sló í takt við hjarta ránfugls. Tíminn var naumur svo ég hófst handa við að naga áklæðið af sætunum svo eftir stóð aðeins svampurinn. Ekki þótti mér nóg að húðfletta innviði bílsins svo ég smurði tjöru á alla glugga bifreiðarinnar og flúði vettvang. Það var stuttu eftir þennan viðburð að ég stofnaði réttlætisherinn með nokkrum einstaklingum.

[sonurislands-blog]

Brúðkaupsafmæli í Bermúdaþríhyrningnum

Ég settist klökkur niður við eldhúsborðið og ilmurinn af nýlöguðu kaffinu barst í vit mér. Stuttu áður hafði ég breitt yfir dóttur mína og kysst augnlok hennar, fyrst það hægra og þá það vinstra. Ég hvíslaði í eyrað á henni "pabbi lagar þetta, það verður allt í lagi". Í sjálfu sér var ég ekki viss. Ég hafði fengið greiðsluáskorun frá einhvurjum lögfræðisnápum vegna kröfu sem ég taldi ólögmæta. Í annað skipti ævinnar var ég hræddur. Hið fyrra hafði verið þegar ég festi vinstri hendina í flökunarvél, en það er önnur saga.

Málavextir voru þeir að ég hafði snætt algerlega óæta máltíð á veitingastað hér í bæ. Í tilefni af brúðkaupsafmæli mínu og Ingunnar bauð ég henni út að borða á Fjalaköttinn á Fjalastræti. Ég er mikill connoisseur hvað varðar franska matargerð frá því ég bragðaði snigla á þrítugsafmæli mínu. Ég og Ingunn pöntuðum sínhvora Tartar steikina með hliðarsniglum og iðaði ég eins og njálgur af spenningi. Þegar ég tók fyrsta bitann var sem útigangsmaður hafi smellt rembingskossi á varir mínar, hvítlauksbragðið var ómennskt. Í skelfingu minni þambaði ég bæði campari glösin á borðinu til að losa mig við óbragðið. Því næst reis ég á fætur og strunsaði inn í eldhúsið, hægri hnefinn minn var með nokkur vel valin orð sem koma þurfti áleiðis til kokksins.

Ég rétti fram hönd mína líkt og ég ætlaði að þakka fyrir matinn. Í blindni tók kokkurinn í hönd mína. Með sjómanna taki sneri ég upp á hana og þrýsti henni þéttingsfast að sjóðheitri hellunni. Þegar lyktin af brenndu holdi var orðin óbærileg kastaði ég af mér þvagi yfir svuntu kokksins. Svuntan varð fagurgul og minnti kannski eilítið á sólarglætu á dimmum degi. Lögreglufautar drógu mig á brott og köstuðu mér í dýflissu djöfulsins. Ingunn sat eftir með sárt ennið enda var ég með bíllyklana í vasanum. Hún mætti nú læra þá dygð að fyrirgefa. Nú, tveimur vikum síðar, krefst þessi maður skaðabóta úr mínum höndum. Ekki er við mig að sakast þó maðurinn kunni ekki sjálfsvörn en ég myndi glaður þjálfa hann í ræðuhöldum hnefans, ef hann felldi niður skaðabótakröfuna.

[sonurislands-blog]

Stúlknabolti og strákapör

Ég er ættrækinn maður með endemum og þykir mörgum nóg um. Ég setti það ekki fyrir mig að kaupa mér fokdýran miða á bikarúrslitaleik kvenna í knattspyrnu til að fylgjast með frænku minni leika listir sínar. Miðaverðið er Íslendingum til skammar en knattspyrnan var góð. Mér þótti þó miður hve tómleg stúkan var. Eftir um tíu mínútna spil opnaði ég rafhlöðuknúið kælibox sem ég keypti á barnalandi en þar hafði ég haganlega komið fyrir bónda brie osti og Jack Daniels flösku. Þá var ég tilbúin fyrir veislu augans og bragðlaukanna. Á 32. mínútu var brotið harkalega á frænku minni. Í geðshræringu gargaði ég á dómarann og hálftugginn, mjúkur osturinn frussaðist út um munninn á mér beint á brúnar flauelsbuxur sem ég keypti í Nýkaupum, í den. Fyrst dómari leiksins vildi ekki taka á agavandamáli þessa leikmanns var komið að honum Mumma að taka til sinna ráða. Í kæliboxinu fann ég 15 sentímetra veiðihníf frá helginni áður.

Ég laumaði hnífnum inn á hnéháu sokkana mína án þess að nokkur tæki eftir. Því næst sannfærði ég Ingunni um að osturinn væri á hraðleið út og vatt ég mér í burtu, til að sannfæra frúna betur fetti ég upp á trýnið á mér er ég skokkaði í humátt út. Ég dansaði eins og flamengo fugl meðfram veggjum Laugardalsvallar og tókst að komast óséður inn í dómaraherbergið. Það var ekki langur tími í að flautað væri til hálfleiks og hófst ég strax handa við að skera skálmarnar af jakkafatabuxum dómarans. Ég var ekki viss hvaða buxur voru í eigu aðaldómarans svo ég skar í allar buxurnar og tæmdi dúninn úr einni úlpu sem hékk þarna. Skyndilega heyrði ég að flautað hefði verið til hálfleiks svo ég dreif mig út. Ég var heldur seinn því sveittar fótboltastúlkurnar voru komnar á ganginn og ég stóð þarna útataður í fiðri og með rítinginn í hendinni. Ég stökk inn í næsta herbergi sem ég sá og læsti mig inni á klósetti. Ég gerði mér fljótlega grein fyrir mistökum mínum er ég heyrði í stúlkunum fyrir utan, ég var inni í búningsklefa stjörnustúlkna.

Nú voru góð ráð dýr en eins og faðir minn heitinn sagði alltaf „á brauki og bramli börnin þrífast“. Ég hófst handa við að skerða hár mitt með veiðihnífnum svo greinilegir skallablettir og rytjulegt hár einkenndi höfuð mitt. Því næst klæddi ég mig í stjörnu treyju sem hékk á hvítum plastsnaga og hrækti og slefað yfir hana alla áður en ég klæddi mig í hana og festi dún á treyjuna. Því næst gólaði ég „mamma ég er týndur“ líkt og ég væri greindarskertur. Ég þori að fullyrða að Dustin Hoffmann hefði orðið öfundsjúkur, svo vel var þetta leikið. Stúlkurnar stukku til og hjálpuðu mér út úr klefanum eftir að hafa gleypt við þessum blekkingaleik. Sigrihrósandi spígsporaði ég að útganginum en á leiðinni sá ég vatnsbrúsastand Stjörnunnar. Þar sem frænka mín spilar með Val snýtti ég mér í einn brúsann, þá fann ég Ingunni og tók gúlsopa af Jack Daniels. Kvennaboltinn er meiriháttar spennandi.

[sonurislands-blog]

Aldrei fór ég á leikana

Að afloknum Ólympíuleikum er hollt að líta í eigin barm og hugsa með sér hvort tími sé kominn til að taka lúkuna úr mæjónesinu og dusta rykið af hlaupaskónum. Sjálfur vil ég vera góð fyrirmynd dóttur minnar og æfi bæði úthald og styrk daglega. Það er þó af sem áður var. Á mínum yngri árum gat ég barist eins og Múhameð Ali og sprett úr spori eins og grindhoraður Keníuhlaupari, menn hrökkluðust undan þegar ég mætti þeim á dansiböllum. Ég hef alltaf séð svolítið eftir því að hafa ekki keppt fyrir Íslands hönd á Ólympíuleikunum en hafið bláa togaði í mig og átti hug minn allan á mínum yngri árum. Spjótkast hefði líklega orðið fyrir valinu enda var ég svo lunkinn við að skjóta hval að ég var gjarnan kallaður Kafteinn Ahab, með vísun í Moby Dick. Á þeim árum sleppti ég nú oft skutulbyssunni og kastaði spjótinu á bólakaf í augað á hvalnum með hárfínni nákvæmni.

Ég tel nær fullvíst að hefði ég gefið kost á mínum hnefa þá hefði ég skutlað spjótinu ógurlega lengst allra í Atlanta og verið lifandi goðsögn í dag. Ég gæti eflaust kastað mig inn í úrslit í dag ef ég gæfi mér tíma til að stunda þetta sport en dóttir mín á hug minn í dag. Mesta eftirsjáin er sennilega kynsvallið sem er á allra vörum þessa dagana, hefði ég vitað af því þá hefðu eflaust nokkrir Guðmundssynir unnið gull fyrir hinar ýmsu þjóðir á nýliðnum Ólympíuleikum. Fallegustu skrokkar landsins eru líkamar þeirra sem stunda frjálsar íþróttir en því miður er skortur á þeim sem stunda þá helgu íþrótt. Það væri því upplagt að markaðsetja frjálsar með öllu því villta en heilbrigða kynlífi sem fylgir því.

Það stakk þó í stúf að sjá allar þessar bölvuðu liðsíþróttir. Ég spyr: er virkilega ekki hægt að spila handbolta maður á mann? Hvurslags gungur eru þessir menn sem fela sig á bakvið liðsheildina? Réttast væri að banna liðsmyndun og leyfa einstaka íþróttamönnum að blómstra. Einnig þætti mér eðlilegt að keppt væri í gamaldags þríþraut: reiptog, sjómann og krumlu. Þar myndi frægðarsól mín blómstra þegar ég mölvaði hendurnar á keppinautum mínum með járnkrumlum mínum. Að lokum vil ég segja þetta. Hvers vegna er öllum þessum getnaðarvörnum dreift? Réttast væri að láta þessi hreystimenni eðla sig saman svo úr yrðu kröftugri mannverur en áður hafa sést á þessari jarðkringlu.

[sonurislands-blog]

Listileg eyðilegging

Fyrir einhvurjum vikum síðan bauð hún Ingunn mér á uppáhalds sýninguna mína fyrr og síðar, Vesalingana, eftir Victor Hugo. Vinnan sóttist mér seint þennan dag enda var sýningin um kvöldið efst í huga mér. Óhætt er að segja að ég hafi verið spenntur eins og kálfur að vori. Ég klæddi mig í mitt fínasta púss og var nokkuð reffilegur vil ég halda fram. Buxurnar fékk ég á útsölu í Dressmann. Ingunn var fín en skórnir þóttu mér ekki passa við svartan blúndukjólinn, sem fór henni þó mjög vel. Við brunuðum af stað í Þjóðleikhúsið á Subarunum og þá byrjuðum vonbrigði kvöldsins. Fyrir utan voru einungis laus stæði á gjaldsskyldum svæðum. Ég lagði í eitt slíkt en að borga í baukinn geri ég aldrei. Við héldum inn og sætin okkar reyndust hin prýðilegustu. Ljósin voru slökkt og ég laumaði einu appelsínusúkkulaði í munninn.

Súkkulaðinu skolaði ég niður með campari sem ég hafði smyglað inn í leikhúsið. Ég brosti með öllum líkamanum þegar Jean Valjean birtist á sviðinu og tók stóran sopa af campari. Það var sem þúsund krepptir hnefar steyptust í andlitið á mér þegar söguhetjan hóf að syngja og ég hellti campari yfir hvítu skyrtuna mína. Ingunn sá í hvað stefndi og greip í hendi mína til að róa mig niður. Mér langaði helst að flá leikstjórann lifandi á sviðinu fyrir að breyta þessu meistaraverki í söngleik. Ég gat þó ekki setið aðgerðalaus yfir þessari svívirðingu og sannfærði Ingunni um að ég þyrfti á salernið. Ég læddist eins og köttur meðfram veggjunum og skaust inn um gluggarifu á búningsherberginu. Nú var þetta leikhús orðið að leikvelli mínum.

Nú voru góð ráð dýr en eins og faðir minn heitinn sagði, betra er að deyja reiður en ráðalaus. Til að skapa öngþveiti og veita mér hefndarfrið fór ég í rafmagnstöfluna og tók rafmagnið af húsinu auk þess að þrýsta á brunaboðann. Glundroðinn í salnum barst eyrum mínum eins og þýður söngur drengjakórs Kársneskirkju. Eftir þennan lystaukandi forrétt var kominn tími á aðalréttinn. Ég tók til við að kasta af mér þvagi á búninga sýningarinnar, en þegar ég reyndi að þvinga fram uppköst í dömuhatt var ég nappaður af blábjánum. Ég tók á rás út neyðarútganginn og óvildarmenn mínir fast á eftir. Þegar ég kom að bílnum var stöðumælavörður í þann mund að sekta mig fyrir stöðubrot. Ég tók fram lykilinn til að rispa bifreið hans með en sá hana ekki í fljótu bragði svo ég neyddist til að kýla hann bylmingshöggi á kjammann. Ég brunaði þreyttur og bugaður heim á leið. Ingunni gleymdi ég í leikhúsinu og hefur hún ekki fyrirgefið mér enn.  Ég hugsa að ég velji leikrit næst.

[sonurislands-blog]

Ferðalag til fjandans: Hluti 2

Með pálmann í höndunum brunaði ég áfram eins og Júlíus Sesar brunaði inn í Rómarborg, förinni var heitið á ættarmót stórfjölskyldunnar. Ég vil nú ekki gerast svo frakkur að kalla mig ættarlaukinn en skal þó viðurkenna að fjölskyldan kallar mig það, auk þess sem nærvera mín er forsenda velheppnaðs ættarmóts. Við Íris og Ingunn fundum tjaldinu fínan stað í mjúku grasi. Að stinga tjaldhælunum í torfuna var eins og að stinga flugbeittum rýting í æðardúnskodda. Þegar tjaldið var risið tók ég mér sæti í baststól frá Rúmfatalagernum og horfði yfir völlinn með glas af Campari í hendi. Eftir dágóða stund af sumbli var ég orðinn nokkuð kenndur. Þá tók ég eftir því að Ásgeir, sonur Ásdísar frænku, hafði lagt tjaldvagninum sínum dónalega nálægt mér.

Þar sem Ásgeir var hluti af fjölskyldunni þá hélt ég ró minni og faðmaði hann kröftuglega, ég gargaði þó hressilega á hann uns tjaldvagninn var færður. Ég ætlaði ekki láta svona stráksskratta eyðileggja ættarmótið fyrir mér. Stuttu eftir þetta smalaði ég saman eftirlætis frændfólki mínu og setti gamla rauða Rod Stewart á fóninn. Litli órangútinn hann Ásgeir hafði augljóslega fengið slæmt höfuðhögg fyrr um daginn því hann var sífellt að grípa fram í fyrir mér og skemma fyndnu sögurnar mínar. Ég var ekki langt frá því að rífa úr honum tunguna en ákvað í staðinn að matreiða þriggja rétta hefnd að hætti Mumma. Í bílnum mínum var tveggja mánaða skammtur af geldingartöflum fyrir hundinn minn sem ég hrifsaði og muldi mjölinu smærra. Því næst laumaði ég duftinu fagmannlega í Campari glas, labbaði tignarlega upp að honum og bauð velkominn í innsta hring fjölskyldunnar. Hann tók við Campari glasinu með tárin í augunum og þambaði glasið að hætti sjómanna.

Ég taldi mig ekki hafa gert nóg til að kenna Ásgeiri lexíu í góðu siðferði. Ég dró mig afsíðis á meðan uppvakningarnir stundu upp sínu heilalausa þvaðri. Ég fór í Subaru bifreiðina mína og sótti verkfærakassann, tveggja hæða kassi sem fékkst á spott prís í Europris. Ég renndi mér undir bifreið Ásgeirs og hófst handa við að klippa á bremsudælurnar og þótti mér nokkuð gott að ég mundi eftir handbremsunni. Á þessari stundu leið mér eins og Robert E. Lee þegar hann kramdi óvini sína eins og kakkalakka. Ég sniglaði mér aftur inn í þvöguna og þóttist hafa brugðið mér á náðhúsið. Með orðsnilli sem minnti helst á ræður Winston Churchills tókst mér að sannfæra Ásgeir um að hann þyrfti að sækja gos og snakk á næstu bensínstöð.

Ég iðaði allur úr spenningi er Geiri gúrkuhaus lagði hálf drukkinn af stað í átt að bensínstöðinni. Ég tók upp símann og gerði sýslumanninum grein fyrir að sauðdrukkinn ferðamaður stefndi á ógnarhraða í átt að næstu byggð. Mér leið eins og Napoleon eftir Marengo bardagann þegar Ásgeir steypti bílnum út í næsta skurð og staulaðist vankaður úr ónýtri bifreiðinni. Lögreglan kom stuttu síðar og kvittaði með blóði réttlætis á fljúgandi háa sekt og ökuleyfissviptingu. Ég er spenntur að sjá hver viðbrögðin verða við geldingartöflunum en hann hefur kvartað undan sárum kviði undanfarið. Viðbrögð Ásgeirs komu mér á óvart þegar ég sagði honum að ég hefði hringt á lögregluna. Hann áttar sig kannski síðar á að reiðin leysir engin vandamál.