#verkadefio

[eodavid]

io feliĉiga,

Mi ĵus patriĝis, antaŭ 9 monatoj, do ofte mi spertas novajn feliĉaĵojn danke al mia filo. Hodiaŭ, tio kio feliĉigas min, estas lia ridego! Li staris en sia infanparko, tenante sin ambaŭmane je la stangoj, kaj mi tiklis lin milde, sed kia surprizo! Li ridegis multe pli ol mi pensis kaj sia ridegoj feliĉigis min ĝisoste!

[eodavid]

Plej ŝatata sezono,

Kiam mi loĝlokis sur Eŭropa kontinento, mi ofte ne estis entuziasema dum aŭtuno. Mi ne malŝatis tiun sezonon, ĉar ĝi havas multe da naturaj belaĵoj. Sed tiu ĉi sezono trabsdonis al mi malfortecon. Nu, kiam mi ekkonscis tion, mi reardiĝis, dirante al mi, ke la vetero ne devu ŝanĝi miajn mensojn, kaj pro tio mi fokusigis miajn mensojn al la naturaj belaĵoj spirante la freŝan aeron.

Do mia plej ŝatata sezono estas kiam mi akordas harmonie inter la pasanta sezono, ĉar mi sentas min vivante kun la naturordo.

[cxarino]

13a Majo, 2013: Amata ludo

Danĝeroj kaj Drakoj estas unu el miaj plej ŝatataj ludoj.

Oni povas provi ĉion. Multe da videoludoj ĝenas min, ĉar mi vidas ion aŭ iu loko, sed la karaktero tute ne povas marĉi super etan ŝtonon aŭ ĉirkaŭ malgrandan arbon. Sed en D&D, oni povas. Oni eĉ povas grimpi la arbon aŭ la montojn, se sia karaktero havas la lerton kaj iom da bonŝancon.

Mi ŝatas la ludon, malgraŭ giajn multajn librojn, ĉar ĝi rekompencas imagemon kaj ne punas nek malhelpas ĝin. En tiu ĉi ludo, se vi havas bonan ludestron kaj inteligentajn ludantojn, io ajn povas okazi!

[eodavid]

io malŝatata,

Mi ne ŝatis anĉovojn, ĝis nun mi povas diri ke mi ne estas anĉovemaj. Sed antaŭ kelkaj jaroj mi malŝategis tion preskaŭ ĝisnaŭze. Nu, iam mi festis ĉe iuj amikoj, kaj mi manĝis tre bongustajn olivojn, en kiuj estis enŝovitaj ion. Mi diris  : “Kiaj olivoj! kio estas tiu enŝovitaĵoj?” iu respondis : “anĉovoj” Unue mi volis forbuŝigi tion, sed tre rapide mi memdiris al mi “fine vi ŝatis…” Mi provis manĝi nur la anĉovon sen la olivo. Kia surprizo, mi sincere ne ŝatis! Fine mi malŝatas anĉovojn, sed kun olivoj mi ŝategas!

[eodavid]

io komika,

Anstataŭita novedzo Junulo skribis al sia amatino pli ol 700 amleterojn en du jaroj kaj la amatino fine konsentis edziniĝi al la leterportisto, kiu portis al ŝi la leterojn.

[cxarino]

12a Majo, 2013: Plej bona libro

Nu, mi estas ŝateganto de libroj, kaj mi tute ne povas diri, kiu unu libro estas la plej bona, sed unu libro, kiun mi ŝatas estas "La Voko de Ĥtulho," verkita de H.P. LOVECRAFT.

Mi ŝatas la verkon de Lovecraft, ĉar li ne diras al vi kiel vi devas senti, sed nur sentigas ĝin al vi. Mi emas malŝati timigajn verkojn, sed Lovecraftajn verkojn mi ne povas malŝati, eĉ se mi volas. Li skribas pri timindaĵoj, pri aĵoj kaj uloj fremdegaj, de alia lando, alia planedo, vere de alia dimensio. Ilia aspekto, idiomo, menso, kompreno, ĉio de ili estas tute nekomprenebla al ni. Sed li ne nur diras ĉi tion. Li sentigas per liaj vortoj kaj vortordo. La skemo de liaj frazoj, la malnovecon de liaj vortoj, ĉio ŝajnas stranga kaj malkomfortiga.

Kiam mi unue legis ĝin, mi estis samtempe konversacianta kun Esperantista amiko, kiu jam legis ĝin. Mi parolis kun li pri la verko, pri la grandaj, strangaj vortoj kaj frazoj, kaj ni ekpensis pri kiel la verko aspektus en Esperanto. En Esperanto, ne ekzistas malnovegaj vortoj, kiuj ne plu estas facile komprenebla pro ilia malnoveco. En Esperanto, ne ekzistas multaj vortoj grandaj, krom tiuj, kiuj estas faritaj el malgrandaj radikoj kaj afiksoj. En Esperanto, la vortordo estas intence flua kaj fleksibla, kaj simile la skemo de frazoj. Kiel, do, Esperanta traduko de tiaj Lovecraftaj verkoj restigos tian gramatikan strangecon? Ni pensis, parolis, scivolis, serĉis, kaj trovis ke tiun plej faman Lovecraftan verkon neniam oni Esperantigis. Sed ni ankoraŭ volis legi ĝin Esperante, vidi kiel oni tradukus ĝian strangecon.

Tial, mankinte alian tradukon, ni mem ĝin faris. Ĉi tiel  oni povas trovi kopion de nia provo je la mondo de traduko. Estis interesinda kaj malfacila projekto, kaj la fina traduko ne estas perfekta, sed estas traduko, kaj espereble ĝi kaptas la esencon de ĝia stranga, lerta originala aŭtoro.

[eodavid]

La perfekta paro,

La perfekta paro estas mi kaj aliaj, do estas ankaŭ vi kaj aliaj, kaj fine vi kaj mi. Mi tuj klarigos mian penson. Imagu, mi estus monriĉa, mi vivus plensane. Sed kiel vi scias, tio ne sufiĉus por esti feliĉa. Ĉar se proksimuloj ĉirkaŭ mi, ne estas feliĉaj, mi ne povas vivi plene feliĉa. Nu, mia feliĉo dependas de aliaj. Se aliaj estas feliĉaj, do mi povas esperi estiĝi feliĉulo. Do, la perfekta paro estas, kiam unuope, ni priklopodas feliĉon de alia. Reciproke, se alia priklopodas mian feliĉon, tial ni estos la perfekta paro. Ĉar la feliĉo de alia dependas de mi ankaŭ! Ni, iom post iom, estas ligitaj, kvazaŭ paro. Ĉu ni volas perfektigi ĉiujn parojn, al kiuj ni kateniĝas?

[cxarino]

11a Majo, 2013: Unu el viaj timoj

Multe da homoj, kiam io ilin timigas, aŭ batalas aŭ kuradas. Ne mi. Kiam mi ektimas, mi ekhaltas, kiel cervo je la reflektoroj de venanta aŭto. Dum mia tuta vivo, mi ĉiam estis ĉirkaŭata de homoj, kiuj min amas kaj min protektas. Mi neniam devis timi ion ajn, ĉar miaj homoj min helpus, se io estis timinda. Tial, kiam timindaĵo trovas min, mi instinkte haltas.

Tial, unu el miaj plej grandaj timoj estas soleco - ke iam vera danĝero trovos min, kaj miaj homoj - miaj amikoj kaj familio - ne estos tie kun mi. Mia tuta defendo estas homoj. Sen ili, mi ne scias kion mi farus, kiel min defendi.