De noodzaak om opgevoed te worden bestaat bij kinderen uit het gevoel dat hen eigen is om niet tevreden te zijn met wat ze zijn. Het is de tendens om tot de wereld van de grote mensen, die ze als superieur beschouwen, te behoren; het verlangen groot te worden. De spelpedagogie behandelt het kinderlijk element als iets dat intrinstiek waarde heeft en presenteert het ook aan de kinderen als zodanig. Zo verlaagt het wat voor hen serieus is. Zo verlaagt het zichzelf ook tot een kinderlijke vorm die wienig geapprecieerd wordt door kinderen. Door hen als voltooid voor te stellen in de staat van onvolmaaktheid waarin zij zich voelen, door hen op die manier te forceren om te content te zijn, verstoort en vervalst ze hun ware spontane behoefte die wel beter weet.