Dag...
Iedereen met een TV kent dat gevoel wel. Wanneer je een programma kijkt, bij voorkeur een real-life soap, en iemand staat zichzelf zo ongelooflijk voor schut te zetten, dat je uit plaatsvervangende schaamte niets anders kan doen dan wegzappen. Een paar minuten later kan je dan voorzichtig terug klikken om te kijken of het ongemak weg is. Vaak is de bewuste persoon dan nog net zo hard bezig om te zorgen dat je weer naar de afstandsbediening moet grijpen. Voor mij was het een van de redenen om mijn TV voorgoed weg te doen.
Waarschijnlijk heb ik vroeger veel te veel TV gekeken (met afstandsbediening in de aanslag) want ik heb er een nogal vreemde gewoonte aan overgehouden. In de echte wereld, meer real-life wordt het niet, zijn namelijk heel veel mensen die er voor zorgen dat ik ze weg wil zappen. Dat kan natuurlijk niet in het echt, maar daar heeft mijn brein een oplossing voor gevonden: weglopen of ophangen.
Voorbeeld 1:
Als een collega bij een bezichtiging vreemde uitspraken doet over, pak ‘m beet, de tweepersoons douche, loop ik altijd net toevallig even naar de andere kamer. Dan moet ik opeens even kijken of het raam wel goed open en dicht gaat. Als ik dan hoor dat de ongemakkelijke stilte voorbij is of er niet meer zenuwachtig wordt gelachen, sluit ik me snel weer aan bij de groep.
Voorbeeld 2:
Wanneer ik een telefoniste van een ander kantoor aan de lijn krijg die me wel wil helpen, maar dat gewoon niet kan omdat ze geen idee heeft waar ze over praat, hang ik ‘per ongeluk’ op. Oeps. ‘Ja eehhh nou dat moet ik dan even opzoeken… Momentje hoor. De akte van de eig…’ KLIK. Tuut tuut tuut. Zo gaat dat. Dag.
Ik was een tijdje erg blij met mijn manier van ontwijken. Ongemakkelijk past gewoon niet zo goed bij me. Maar ik ben bang dat het mijn omgang met mensen toch wel een beetje heeft aangetast. Ik pas het nu namelijk ook toe in andere situaties. Chagrijnig persoon aan de lijn? Sjoerd hangt op. Bitchy persoon achter de kassa? Sjoerd gaat in de andere rij staan.
I created a monster. Het is nu sterker dan ik ben. Sneller dan ooit ben ik steeds weg. Vaak nog voordat ik het in de gaten heb. Tegen de tijd dat ik me bewust ben van wat er nu eigenlijk gebeurde is het al te laat. Soms heb ik drie rijen in de supermarkt nodig alleen maar om een paar appels af te rekenen. Het kost me zeeën van tijd die ik eigenlijk niet heb! Het ergste is nog dat ik er nu achter ben gekomen wat voor verschrikkelijk mens mijn onderbewustzijn is. Niemand oordeelt sneller en harder over anderen, zonder enige vorm van redelijkheid.
Ik heb op kantoor de overeenkomst met onze huidige internetprovider opgezegd en de nieuwe internetverbinding is nog niet geleverd, omdat er wat fout is gegaan bij UPC. Dit zou wel eens even kunnen gaan duren ben ik bang…
Sjoerd, Cocq Makelaars