Bana kitap göndermeni isteyip istemediğimi sormuşsun. Sevgili dostum, sana Tanrı aşkına yalvarıyorum, beni onların boyunduruğuna sokma! Artık yönlendirilmeye, tahrik edilmeye, öfkelenmeye ihtiyacım yok. Kalbim, kendi kendine yeterince coşkulu zaten. Bana artık sakinleştirici tınılar gerek ve bunu da Homer'imin mükemmelliğinde buluyorum. Çogu kez kanımın ateşini dindirmek için ona sarılıyorum.
Benim kalbim kadar dengesiz ve belirsiz başka bir şey daha görmemişsindir. Ama bunları sana anlatmama gerek var mı ki dostum?
Sonuçta benim kederden ölçüsüz neşeye, tatlı melankolilerden şiddetli tutkulara doğru ani geçişime çogu kez maruz kalan sen olmadın mı? Zavallı kalbime hasta çocuk gibi bakıyorum ve onu hep memnun etmeye çabalıyorum. Ancak, bu aramızda kalsın yoksa bu yüzden beni kınayacak kişiler olabilir.
Genç Werther'in Acıları
