We zijn er bijna!
Ik zet de TV aan en kom terecht in een aflevering van ‘We zijn er bijna!’ uit 2019 van Omroep Max. Veertig kampeerders reizen vijf á zes weken in groepsverband met de camper of caravan door Italië. Drie van hen zitten in hun klapstoeltje langs de snelweg met een kopje koffie en een bruine boterham met kaas. Het uitzicht op het gebergte van de Dolomieten is allemachtig prachtig. Een van hen zegt met een voldaan gevoel "ik heb een leven als een prins in een aardappelkuil." Voor het slapen gaan schrijft R. over de dag in haar reisverslag "anders vergeet ik de leuke dingen." Tijdens een wandeling vraagt S., wapperend met haar handen, aan een koe "please move" de koe doet een stap opzij een vriendelijk "thank you, thank you" volgt. Als de eindbestemming is bereikt wordt de reis afgesloten met een Jeu de Boules toernooi. Vier kandidaten zijn nog in de race voor de titel. Bij het afscheidsdiner wordt op de melodie van Marina een lied gezongen voor de reisbegeleiders.
Ik zap verder.
Extreme bosbranden in Noord Amerika veroorzaken vuurtornado's. Door aanhoudende droogte eten mensen modder om hun honger te stillen. 1.5 miljard kinderen kunnen niet naar school. Miljardairs zoeken mensen om naar de ruimte te vliegen. Journalisten en politici zijn kwetsbaar voor spionagesoftware. Ook in Nederland worden kinderen geboren die in de wieg al op achterstand staan. Ruim 200 inwoners uit Limburg zijn door wateroverlast ontheemd tot eind van het jaar. Het woningtekort blijft tot zeker 2030 een probleem. Door schaarste van grondstoffen worden onze dagelijkse boodschappen duurder en gaat de energierekening omhoog. Het tekort aan arbeidskrachten loopt rap op. Medewerkers van de GGD worden bedreigd. Alles wordt afgelast en we trekken massaal Europa in. Duitsland is verbijsterd en vraagt zich af waar Nederland mee bezig is.
Ik hoor de demissionaire Premier de woorden uitspreken: "We zijn er bijna, maar nog niet helemaal". Ik zet de TV uit.
We hebben nog een hele lange hobbelige weg te gaan.
