Zondag 26 februari - (Blogje) Bloemetjesgordijn
Het was mij het weekje wel. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Het begon met een opmerking van een collega. Weet jij dat ruimte 18 geverfd is? Op hoge poten stormde ik ernaar toe. Geïrriteerd vroeg ik of niemand op het idee was gekomen om mij te informeren. Verbaasd keken ze mij aan. Helemaal niet aan gedacht antwoordden ze. Het ziet er netjes uit merkte ik op. Ik legde uit dat ik als verantwoordelijke voor het gebouw graag geïnformeerd wil worden over plannen.
Donderdagmorgen had ik een online overleg. Ik werd toegelaten en zeven pasfoto’s verschenen op het scherm, een pasfoto had de letters PB. Ik zei goedemorgen en verontschuldigde mij dat ik iets te laat was. Geen reactie, ik keek of mijn microfoon aan stond en zei nog een keer goedemorgen. Weer geen reactie. Verstaan jullie mij vroeg ik. Ja hoor antwoordden ze en het viel weer stil.
Ik las ergens dat niemand een eiland wil zijn, we zijn met elkaar verbonden. De inwoners zijn wellicht solidair, eilanden onderling zijn verre van met elkaar verbonden. De collega die mij informeerde over ruimte 18 vroeg later aan mij hoe het ging. Ik antwoordde: het gaat, af en toe heb ik een uitbarsting, het zijn soms verdrietige ontwikkelingen.
Mijmerend op een eilandje zei een bekende ‘het zal mijn tijd wel duren’.
Vanwege carnaval gonsde de hele week het liedje in mijn hoofd: ‘Weet je wat ik wel zou willen zijn, een bloemetjesgordijn’. Op de dagbesteding was een muzikant aanwezig. Ik vroeg aan hem of hij het liedje wilde spelen. In koor zongen we: ‘en alle dagen hangen lekker in het zonnelicht. Met bloemen op m'n hele lijf en ook op m’n gezicht’.
Met een vriendin ben ik naar een uitvoering geweest van dansgroep Oxygen (gemiddelde leeftijd 23 jaar). Het stuk Delusion is een samenspel van dans en illusie, waarbij het gebruik van licht de verbindende factor is. Een echtpaar naast ons zei dat ze zich geen moment hadden verveeld. Het stemt hoopvol, voegde ik toe.
Ik laat het plan bloemetjesgordijn nog even voor wat het is.