We zijn er bijna!
Dag #13,
Locatie; Montenegro
We zijn er bijna!
Momenteel één van mijn favoriete televisieprogramma’s, van omroep MAX of niet. Een prettige programma om het weekend op de bank met koffie en koek mee af te sluiten. De achtergrondmuziek is perfect gekozen en neemt je gelijk mee in de snelheid en de setting van het programma. Je bent gelijk op de plaats van bestemming. Subliem montagewerk waardoor het stel de hele reis alles tegelijk lijkt te doen; samen parkeren, samen koken en eten en samen opfrissen en tandjes poetsen, uitneembaar of eigen.
De ijver en vleit voert in elke aflevering de boventoon en is net zo komisch als vertederend. Uitpakken, schoonmaken, koken en eten, beetje kwebbelen met een glaasje wijn of raki en weer inpakken.
De humor is gedateerd, maar daar vraagt dit programma ook om. Af en toe een uitstapje, met nadruk op de verkleining. Kleine inspanningen worden intens beleefd en opgenomen als een jonkie. Meebakken, meerijden, meevaren en zelfs even meeseizen met de plaatselijke bevolking. “We doen ons best”, zeggen ze dan, alsof er een excuus moet zijn om oud te worden of je oud te voelen waardoor ze niet meer alles kunnen of durven. Ben je mal? Op die leeftijd is het alleen maar het grote genieten zonder targets en deadlines.
Ervaringen en belevingen uit de oude doos, wat een prachtig sentiment. Verfijnd worden geleefde levens in beeld gebracht, altijd met respect voor verlies en gemis. Martine van Os past perfect in dit plaatje, onopvallend en vol van begrip en geduld.
Elke week ga ik ervoor zitten en stiekem hoop ik dat ik van dit schoolreisje ooit officieel verslag mag doen bij MAX. Natuurlijk op locatie.