A/N: I am currently visiting my family, so I cannot play Sims. But I wanted to write something and this idea struck me. So, here is an (Un)Pleasantview short with no pictures. It’s sort of an interlude I guess - something to tie you all over until I get back.
Enjoy the fluff!
Ever since that day, he saw what she saw. A world filled with bright colours, the speckles of dust that danced in the air no longer invisible to his very human eyes. Everything was brighter, bigger...prettier. And uglier too. But he tried not look at that which had already saddened him before he was so intricately bound to Lolita.
He does not know what happened. All he remembered was running, after Lolita had pushed back her father with a powerful surge of fire and yelled: “Run! Run! He is possessed! Run!” Then there was the pain, strong and overpowering, burning from his abdomen. He collapsed in the forest. There was blood. He was certain he was going to die.
And then he woke up. The pain and blood was gone. And Lolita... unconscious. Curled up in a ball by his feet, her skin pale. He would never forget how cold she was when he had lifted her up into his arms. Lolita was never cold. She was a Gossamer - a fairy who controlled fire. Fire made flesh. Cold was not something ever associated with her. He carried her home with a struggle, his heart beating eratically in his chest. Could fairies die? That thought crossed his mind several times. He swallowed his tears. He was so focused on helping Lolita, he had not even realised that his senses were stronger, or that a presence lingered at the back of his mind - burning like an ember.
He would never forget the relief of learning that fae were immortal. Lolita was not dying, but simply asleep. A magically induced coma - a defense mechanism against trauma and expensive magic use. She had used nearly all of it to save him. Apparently what she had done was technically not possible. Her mother had tapped her fingers against her daughter’s forehead and then smiled.
“The All-Mother must have taken pity on the two of you.”
It was only once Helena left, to deal with her husband who was no longer possessed and without any recollection of what he had done hours before, that Thanatos noticed.
He perceived the world differently. He could see every pore on Lolita’s skin. Could hear her shallow breaths and her heart beat. And somehow, strangely, he could feel her. There, at the back of his mind, she lingered. He knew it was her. Only she would feel elation at the knowledge that he was safe, have such a warm, rich love for him. Everyone else who cared was long dead.
Since that day they were irrevocably bound. Neither one of them understood how it happened, or why. All they knew was that when Lolita saved him, something changed.
“Hey,” a soft voice interrupted his walk amongst memories. Thanatos blinked, his mind returning to the present. The stars were above him, and green grass tickled his arms from below. He turned his head to face the redhead next to him. Lolita had turned onto her side while he had dozed off, her soft gaze focused on him. There was a smudge of dirt on her nose.
“Hey yourself,” he returned her greeting.
“Where were you?”
Thanatos sighed and returned his gaze to the stars above them. “3 years ago.”
He did not need to elborate further, he knew she would understand. Comfort surged through their bond from her side. He smiled and moved to grasp her hand and fold their fingers together. Warm. As she should be. No cold like that night.
They lay like that for awhile, quiet, with the only sounds coming from nature. A soft, gentle breeze moving the trees, the occasional cricket’s chirp, a howl in the distance, their breathing and beating hearts.
And then there was a sudden surge of mischief through the bond, but before he could react Lolita had already pounced, straddling him, her fingers dancing along his sides and under his arms. He laughed, and quickly started to squirm under her relentless attack.
He had always been very ticklish. It was a weakness Lolita loved to exploit. Thanatos rolled slightly to the side, hoping to deter her, but she simply laughed and doubled her efforts.
“S-starfish!” he gasped. “Stoooop.”
“No,” she singsonged, her grey eyes sparkling with mischief. Bloody fairies.
Their struggle continued, until Thanatos finally relented and slumped in defeat. Lolita giggled and stopped, her fingers moving from his sides to his ears. Gently she followed the curve, something her own ears lacked, and then with another spark of mischief leaned in and nibbled.
“Your obsession with my ears is strange,” he muttered.
Her response was to blow air behind his ear, causing him to jump.
“Really?” he gasped. He was most ticklish behind his ears. Lolita moved back, putting her weight on her arms that rested next to his head. She looked like a cat that got the canary.
“That’s what you get, peeping tom,” she snickered. He rolled his eyes. 5 years and she still wouldn’t let him live down their first meeting.
They gazed at each other, a sense of peace washing over them. By some strange phenomenon, Lolita was even more beautiful under the moonlight. There was a shine to her skin, and her eyes glittered. But tonight she was smiling, unlike the first night he had seen her under the moon following their bonding. That night she had been crying - her father had decided to Depart. He would never forget how she begged him to stay, and how Macbeth simply looked at her with sadness.
“Hey,” Lolita whispered and leaned in. “Come back to the present.”
Thanatos shook his head and leaned in to brush his lips against hers. “Sorry.” His apology was an exhale on her soft skin, a gentle whisper that faded once she properly kissed him.
A spark shot up into the sky, and then a loud crash echoed throughout the forest as light exploded in various colours and bloomed against the night sky backdrop. Lolita pulled back and laughed as she looked up.
“Finally!” she exclaimed, and then looked back down at him with a warm smile. “Happy new year, my love.”
– Zacznij od tła i ubrań. Twarze zostaw na koniec. Ciało na podmalunku z ziemi zielonej, rozjaśniaj różem z bielonego cynobru, ale podmalunek ma prześwitywać. Zaczynaj od cieni i zmierzaj ku światłom. A oczy maluj na samym końcu. Ile razy mam ci powtarzać, żebyś nie zaczynał od oczu.
– Kiedy...
– I znów wszystko wysmarowane klajstrem! Eskel! Ojciec i tak już krzywo patrzy na całe to „malarstwo”. Mógłbyś przynajmniej nie roznosić kleju i gipsu po domu.
– Kiedy...
– I kto to, w ogóle, ma być? Elmira? Saya?
– Ja tak z głowy...
– Eskel, z głowy to będziesz sobie malował, jak opanujesz podstawowe techniki i anatomię. A ty ciągle tylko oczy, kły i potworzyska jakoweś. Jakieś syreny, jakieś wodnice. Syreny, mój kochany, też muszą mieć zachowane proporcje. A jeśli chodzi o technikę, to ważny jest sposób w jaki trzymasz...
– ...ten miecz! To nie jest wierzbowa witka, a ty nie poganiasz kóz! Jeszcze raz dasz go sobie wytrącić, a polecisz na Mordownię i będziesz po niej biegał aż do rana!
– Kiedy mnie...
– Nie jęcz, Eskel. Jęczący wiedźmin to rzyć wołowa jest, a nie wiedźmin.
– Kiedy mnie coś tak chrupnęło...
– Chrupnęło mu, mistrzu Vesemirze. Ja też słyszałem. Pewnie ma nadgarstek złamany, albo co.
– Na szczęście wiedźmin posiada dwa nadgarstki, prawda, Eskel? No, dalej, miecz w garść i stawaj mi tu. Nie, nie z Geraltem. Geralt to twoja niania jest, zaraza, a tobie trzeba przeciwnika. Vladdy, bywaj mi tu, chłopcze. Eskel, coś ty taki...
– ...blady? Znów ci duszno? Poczekaj, usiądź, oddychaj spokojnie. Eskel, oddychaj spokojnie, zaraz przyniosę lekarstwo. Nie panikuj, chłopcze, to wszystko od tej farby. Mówiłam ci, żebyś nie spędzał całych dni w pracowni. Eskel? Eskel! Eske...
Zupełnie, jakby znalazł się w innym świecie. Jakby dwa światy przenikały się właśnie tutaj, jakby nastąpiła Koniunkcja Sfer, a on znalazł się dokładnie na przecięciu dwóch, odrębnych krain. Jak pięknie byłoby umieć to namalować. W górze widać słońce; blady krążek złota. Cienie drzew na brzegu. Cień kadłuba łodzi. Woda ma taki kolor... taki kolor... Jakie to głupie, że zawsze zaciskał powieki, kiedy próbował nurkować. W tym świecie jest tak pięknie. Tak chłodno, i lekko i pięknie. Jak gdyby ktoś rozpostarł mu nad głową zielono-złote niebo. Tylko w płucach pali coraz bardziej. Tak pali. Tak boli...
– Ultramaryna, cynober, siena, ochra, a nie niebieski, zielony, brązowy i sraczkowaty. Taka jest różnica pomiędzy malarstwem, a...
– … trucizną! Uważaj, chłopcze! Póki co, możesz sobie najwyżej mięty uwarzyć, albo pokrzywy. Od pokrzyku i ciemiężycy trzymaj ty mi się z daleka!
– Vellim! No, dalej, Eskel. Nie poddawaj mi się teraz. Walcz. Walcz, Eskel. Walcz o życie.
Tak boli.
– Nie zaznasz spokoju! Nie zaznasz miłości! Co mi odebrałeś, tobie będzie odebrane! Każda, którą pokochasz, każdy, z kim się zwiążesz, każda rzecz i miejsce, na którym będzie ci zależało, zamieni się w popiół i krew, i w śmierć ponad wszystkim! Nie będziesz miał domu, nie zaznasz wytchnienia! A kiedy śmierć zabierze ci wszystko, upomni się wreszcie o ciebie! Ale tylko wtedy, na sam koniec! Przeklinam cię, Eskelu z Loc Gwyn!
– Zabierzcie ją stąd! Zabierzcie ją natychmiast! Co z chłopcem?
– Eskel? Eskel?!
– Doerrenthe! Aviva! Taron Anede!
– Jeszcze tylko odrobinę... Jeszcze odrobinę...
– ...różu na sam czubek nosa. Nie ma się z czego śmiać, zobaczysz, jak wyskoczy z portretu... Z czego się śmiejesz, Eskel? Z czego się śmiejesz, chłopcze?
– Za tydzień zdejmiemy rękę z temblaka i sprawdzimy, czy nadgarstek już zrośnięty. A teraz łap miecz w lewicę i zaczynamy – parowanie, unik... Z czego się śmiejesz, dzieciaku? Co w tym śmiesznego?
– Wszystko zamienia się w popiół i w krew – mamrocze Eskel, próbując stłumić śmiech. Nie ma w tym nic śmiesznego. Wszystko go boli i tak trudno złapać oddech. – Mam krew w ustach. Swoją i innych. Wszystko zamarza. Geralt... Geralt zamarza. Mistrz Vesemir... Leży twarzą do ziemi. Szron na włosach. Lód, wszędzie lód. Za mną, przede mną. Każdy umiera. Jestem sam. Jestem sam.
– O, żesz, zaraza! Geralt, leć mi po mistrza Orwena! Tylko żywo! Niech przyniesie eliksiry! Powiedz mu, że Eskel znów... Powiedz, że chodzi o Eskela!
Jak zimno.
– Gdzie... gdzie ja jestem?
Głos szeleszczący jak suche liście. Tomira ledwie go wychwyciła w zawodzeniu zimowego wiatru na zewnątrz. Tak bardzo pogrążyła się w pracy i w myślach, że przez moment nie wiedziała nawet, kto zadał pytanie. Poderwała się nagle, rozsypując lipowy susz na blat stołu i na podłogę.
Oczy wiedźmina były otwarte. I cóż to były za oczy! Złote i zielone, i pomarańczowe, przejrzyste jak bursztyn i pożyłkowane niczym agat mszysty, z pionowymi źrenicami, teraz, w półcieniu, rozwartymi tak szeroko, że niemal pochłaniającymi tęczówki. Powiodły za nią niepewnie, źrenice zwęziły się, gdy wiedźmin skupiał wzrok na jej twarzy.
– Jesteś w moim domu, wiedźminie – powiedziała Tomira, starając się zachować spokój, chociaż serce tłukło się jej w piersi jak usidlony ptak. Z radości? Z czegoś więcej? – Byłeś ranny.
– Jesteś... medyczką...?
Bardzo powoli składał słowa; wypowiadał je ostrożnie, niemal z wysiłkiem. Głos skrzypiał mu w gardle, załamywał się.
– Zielarką.
Spojrzał jej prosto w oczy.
– Dziękuję... zielarko.
– Nie ma za co, wiedźminie. Mam na imię Tomira.
Chciał coś powiedzieć, ale zrezygnował i uśmiechnął się tylko do niej – leciutko, ze smutkiem. To był bardzo ładny uśmiech.
– Zaparzę ci ziół, wiedźminie – powiedziała.
Poruszył dłonią, spoczywającą na posłaniu.
– Eskel – wychrypiał.
– Wiem – rzuciła zielarka. – Eskel z Loc Gwynn albo z Białomorza. Wiedźmin ze szkoły wilka w Kaer Morhen, płatny zabójca potworów.
– Loc Gwynn? – ochryple powtórzył mężczyzna. – Skąd... Skąd to... wszystko...
– Po pierwsze – gadasz przez sen – powiedziała Tomira. – A po drugie – przez ostatnich kilka dni nasłuchałam się opowieści o tobie i twoich przygodach.
– Ja opowiadałem? – zdziwił się wiedźmin. – Przez sen?
– Nie. Ty głównie majaczyłeś, wiedźminie. Opowiadała czarodziejka, która cię leczyła.
– Czaro... czarodziejka? Jaka? Kto?
– Marita.
– Mari... – głos wiedźmina załamał się, przeszedł w bez-dźwięk.
– Dam ci ziół, Eskel. Nic już nie mów.
– Nie znam... czarodziejki... o tym imieniu...
– Za to ona znała cię doskonale. – Tomira wsypała do kubka rumianek, szałwię i tymianek i sięgnęła do ustawionego na piecu garnuszka z wodą, przesunęła go nad otwarty płomień. – Ciebie i tego drugiego Wilka, Geralta z Rivii. Wiesz, że go spotkałam? Dwa razy. Za drugim dosłownie ściągnął mnie ze stosu. To było w Białym Sadzie, pod Wyzimą. Dorwali mnie łowcy czarownic. Niektórzy ludzie myślą, że wiedźmini istnieją już tylko w bajkach i klechdach, a ja spotkałam aż dwóch w przeciągu niespełna roku. To się zwie szczęściem.
– Jest tu... jeszcze...?
– Czarodziejka? Nie. Dwie noce temu zerwała się nagle, powiedziała, że ściąga na nas nieszczęście, a potem otworzyła portal i... wiuuu... Tyle ją widziałam. Tobołek zostawiła, siwą klaczkę, dwie książki. Spieszyła się, jakby ją gnały demony Gonu. – Woda w w garnuszku zaczęła bulgotać, więc Tomira owinęła palce szmatką i ściągnęła go na bok. Ostrożnie zalała susz w glinianym kubku. – Pytałam, czy wróci, rzekła, że nie. Powiedziała tylko, by cię od niej przeprosić. Że chciała pomóc. Ale przecie pomogła. Uratowała ci życie.
– Jak... wyglądała? – Eskel zignorował ostatnie słowa zielarki. Być może nie zdawał sobie sprawy z tego, jak blisko śmierci balansował przez kilka ostatnich dni i nocy.
– Ruda, blada, piegowata. Chuda i mała jak trzynastolatka. – Tomira dosłodziła wywar miodem i wróciła z nim do chorego, dmuchając do wnętrza kubka. – Odziana jak wieśniaczka, ale kiedy zaczęła rzucać te swoje czary... ho, ho... Mało mi chatki nie rozniosło.
– I... opowiadała o...
– Nie teraz, wiedźminie – stanowczo urwała Tomira. – Ledwoś ślepia otworzył. Kładź głowę na poduszkę, nie siłuj mi się z pledami. Masz leżeć i odpoczywać. Gdzie z łapami? Przecież taki słaby jesteś, że kubka nie utrzymasz. Ja ci podam naparu, jak tylko przestygnie. Ja ci podam, mówię, nie protestuj. Jeszcze mi podziękujesz.
– Już... dziękuję – zachrypiał wiedźmin.
– To było w przenośni – zaśmiała się Tomira. – A nie w przenośni, to mi jeszcze zapłacisz. Zielarki, podobnie jak wiedźmini, nie pracują za darmo.
Super into dc and specially tim drake, and hearing someone love something so much and info dump about their blorblo makes me want to interact so bad
Plz give me lore fic recs of the batfam or links to comic clips. I'm gonna see what I can find on tumblr but I love hearing meta and lore about a character, and wholey shit it sound like he has a lot
I play this game with my coworker whose old enough to be my dad. When he comes in after me he looks at my little whiteboard drawing of stick figures and he has to guess the movie
Hardest to draw so far was land before time. Would not recommend trying to draw stick dinosaurs
Fastest answer he got was charlie and the chocolate factory lol. It was immediate
Alright I'm going to make ideas for a dnd one shot
Everyone is tiny but they have to use really high perception checks before they realize it. The goal is to escape the shed they're in with no memories. They are also blue. Maybe a cat? It's smurffs, I'm going to make them smurfs captured by Gargamel
Lord of the rings murder mystery in hobbittown, everyone's a hafling and needs to have a family tie, gives them advantages or disadvantages on rpg rolls. If theres a warlock his patron is Gandalf
