#writerwannabe

[thewriterwannabe]

Μεγάλωσα πολύ μαμά;

Είχα καιρό να πιάσω το μολύβι στα χέρια μου. Σαν κάπως να συνήθισα να ζω χωρίς την «έμπνευση μου». Γράφω σε σένα απόψε μαμά, γιατί όσος καιρός και αν πέρασε, ίσως να είσαι και η μόνη που παρέμεινες εδώ. Δίπλα μου, χωρίς σχεδόν ποτέ να μπορέσεις να το καταλάβεις. Μάλλον, μεγάλωσα πολύ, άλλαξα. Να, τώρα αρχίζω και παίρνω πια τίτλους «πτυχίο, δουλειά, σχέση, σοβαρότητα» , είμαι άραγε έτοιμη για όλα αυτά ρε μαμά; Καμία φορά γυρνάω πίσω, να 2-3 χρόνια πριν. Σαν να έχω την ευκαιρία, να τα ζήσω όλα από την αρχή, να τα αλλάξω, να πατήσω παύση, να τα ζήσω λίγο παραπάνω. Προχώρησα πολύ, άλλες φορές βιάστηκα, αλλες πάλι αφησα το χρόνο να περνά πιο αργά, πιο βασανιστικά από ποτέ μπας και ζούσα αυτό το κάτι παραπάνω. Πληγώθηκα, έπεσα, σηκώθηκα ξανά, ερωτεύτηκα πολύ, λίγο, άφησα ανθρώπους, με άφησαν αυτοί, και με είδα να μεγαλώνω, να ωριμάζω, να αρχίζω να γίνομαι κάθε μέρα λίγο και πιο πολύ αυτό που ήθελα τότε στα 18. Ολόκληρη. Και δεν κράτησα κακία σε κανέναν ρε μαμά, ακόμα κι αν μου κράτησαν κάποιες φορές αυτοί, τους κράτησα όλους μέσα μου, μαθήματα. Και ξέρεις καλά τους λόγους που δεν έπιασα χαρτί και μολύβι τόσα χρόνια, που φοβόμουν να με αντιμετωπίσω, μη και συμβούν πάλι τα ίδια, μη με δεις πάλι να κλαίω για όσα μαζί λέγαμε πως είχα πια ξεχάσει. Σαν μικρό βεγγαλικό, έγινα 22, και είδα, πως η έμπνευση μου είμαι εγώ. Και κάποια βράδια ίσως να μου λείπεις λίγο, που δεν κοιμάμαι στο κρεβάτι σου και δεν έχω έτοιμο πρωινό. Και ίσως κάποια πρωινά να ήθελα εκτός από το φαγητό σου, την καλημέρα των ανθρώπων που ερωτευόμουν όσο μεγάλωνα, των φίλων που έχασα. Μεγάλωσα όμως, και κατάλαβα πως δεν χρειάζεται να κρατάω παράπονα, κακές στιγμές. Θυμάμαι πια μόνο τα καλά. Ίσως μεγάλωσα πολύ τελικά μαμά, δεν έμεινε μέσα μου τίποτα ολόκληρο, είδα πως είναι να τα χάνω και να τα κερδίζω όλα. Έβαλα τη λογική και τον εαυτό μου μπροστά, σταμάτησα να δίνω όλα όσα είχα όπως έκανα μικρή. Από παιχνίδια μέχρι αισθήματα, κάποια πράγματα έμειναν πια μόνο για μένα. Δεν κρατάω κακίες μαμά, κρατάω όμως εμένα, για κάτι που τελικά να αξίζει🦋

[ejvlanaevi]

The redhead

So I ran Until the atlas in my hands showed nothing And it didn’t hurt anymore The bones of my body didn’t feel like having a war anymore The cravings of my hands were gone My mouth didn’t taste like denial anymore And my feet didn’t feel like roots digging deeper somewhere I didn’t want to stay My red hair still smellt like fire For the ember in me would never be off I could warm the soul of sweet beings I could set the cruel in fires no water could endure EjvlanaS

[thewriterwannabe]

Γιατί οι άνθρωποι, δεν ανήκουν σε ανθρώπους 🦋

Σου ειπα, και πήρα το βλέμμα μου από πάνω σου, το δάνεισα στον ουρανό. «Α ναι;» Μου απάντησες σαν να παραπονιέσαι και άναψες τσιγάρο. Μάλλον, δεν κατάλαβες ποτέ τι εννοώ. Μάλλον, δεν θα καταλάβεις ποτέ. Βιάστηκες, να πιστέψεις πως είχε ταβάνι όλο αυτό που ένιωθα για σένα, και μάλιστα χαμηλό. Βιάστηκες, να κατηγορήσεις τον εαυτό σου, για το πως γινεται να ένιωθα μόνη μου ενώ ήμουν μαζί σου. Κ όμως, απλά προσπαθούσα να σου εξηγήσω το μέσα μου, που τόσο περίπλοκο φαινόταν προς τους έξω. Μεγαλώνοντας, έμαθα, πως ο μόνος που έχουμε, ο μόνος που πρέπει να στηριχτούμε καμια φορά είναι ο εαυτός μας. Μην με κατηγορείς που σχεδόν έπαψα να πιστεύω στους ανθρώπους. Είδα παιδικούς μου φίλους να φεύγουν, είδα να χάνω ανθρώπους, να ερωτεύομαι, να γοητεύομαι και να απογοητεύομαι, να αγαπώ πολύ ανθρώπους που έφυγαν και να ψάχνω εκείνους που υπόσχονταν να μείνουν. Και, ψυχή μου, είδα πολλές φορές εμένα να «ανήκω» σε ανθρώπους. Ομορφο συναίσθημα. Στην αρχή. Γεννηθήκαμε για να βρούμε το άλλο μας μισό, έτσι δεν λένε; Και δεν θα σου πω το κλισέ, ότι εγώ γεννήθηκα ολόκληρη. Κάθε άλλο. Ένιωσα να βρίσκω το άλλο μου μισό παραπάνω από μια φορές. Κ όταν καμία φορά έφευγε, στεναχωριόμουν αλλά σκεφτόμουν ότι ίσως τελικά να μην είναι μόνο ένα. Σημασία έχει, να αγαπάμε τους ανθρώπους μας για αυτό που είναι, και όχι για τους τίτλους που τους βάλαμε. Σημασία έχει, να έχουμε δίπλα μας όποιον θέλει να είναι, και όχι όποιον θέλουμε εμείς. Ή έστω αυτά τα δυο να συμβαδίζουν. Μην αναγκάζεις τους ανθρώπους. Μεγάλη λέξη λοιπόν το «ανήκω» . Γιατί οι άνθρωποι, γινόμαστε αχάριστοι. Μην ζητάς από κανέναν, να κάνει για σένα όσα δεν κάνεις εσύ για τον εαυτό σου. Και κυρίως ψυχή μου, μη βασίζεις εσένα, στον καθένα. Οι άνθρωποι φεύγουν, όπως έφυγα και εγώ. Να θυμάσαι, πως πάντα οι στιγμές θα μετράνε. Να έχεις πολλές, λοιπόν. Από αυτές που θυμάσαι κ γελάς. Μην ζητιανεύεις όμως την αγάπη κανενός, όταν βλέπεις πως δεν θέλει, ή δεν έχει να στη δώσει. Μην κατηγορήσεις ποτέ τους ανθρώπους που δεν σε αγάπησαν αρκετά. Μην μετράς την αγάπη τους. Μάλλον δεν είδαν σε σένα, αυτό που είδες σε αυτούς. Όταν καταλάβεις, πόσο σπουδαίο είναι, να δίνεις την αγάπη σου χωρίς να περιμένεις κάτι πίσω, θα πάψεις να περιμένεις πολλά από τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι, έρχονται και φεύγουν. Οι άνθρωποι, δεν ανήκουν σε ανθρώπους🦋

[thewriterwannabe]

Αυτούς που φεύγουνε νωρίς, ποτέ δεν τους ξεχνάμε☁️

Μιλούσα για στιγμές, και έγραφα για λέξεις, ενθουσιαζόμουν με ανθρώπους και πράγματα, όμως ξέχασα, πως φεύγουν. Και, μερικές φορές φεύγουν πολύ πιο γρήγορα από όσο πιστεύαμε, άλλες πάλι, τους διώξαμε εμείς γιατί ήταν πράγματι «πολύ αργά». Και κάθε άνθρωπος που έρχεται στη ζωή μας, φέρνει και τα κομμάτια του μαζί. Γιατί δεν ξέρω αν είναι άραγε καλό ή κακό αλλά όλοι, είμαστε, κομμάτια. Και έψαξες μετά βίας να κολλήσεις τα κομμάτια σου, και ξεπέρασες ανθρώπους και στιγμές χωρίς να δίνεις ευκαιρίες. Και πάλεψες, και μίσησες και εσβησες ανθρώπους από τη ζωή σου, βιαστικά και βίαια, τάχα γιατί έτσι θα έβρισκες την ευτυχία που όλοι ψάχνουμε. Τι έγινε όμως με εκείνους που έφυγαν νωρίς; Άραγε τους ξέχασες ποτε; Άραγε τα εφήμερα ξενύχτια σου, σε έκαναν να τους ξεχάσεις; Και αν όχι, έτρεξες γρήγορα κοντά τους; Οι άνθρωποι, καρδιά μου δεν ανήκουν σε ανθρώπους, γι αυτό πρέπει να τους αγαπάς πολύ, να τους το δείχνεις συχνά, να τους κυνηγάς συχνότερα. Όχι το κυνήγι που νομίζεις. Αυτούς που φεύγουνε νωρίς, ποτε δεν τους ξεχνάμε, όσο και αν προσπαθούμε, είναι άλλο το έφυγε, άλλο το διώχθηκε. Θα ρθουν πολλοί άνθρωποι, ο καθένας θα έχει κάτι να σου διδάξει, γι αυτό κρατά όσα έχουν να σου δώσουν. Μην τους κρίνεις, μην τους διώξεις τάχα για να δουν την αγάπη σου, τάχα για να σε κυνηγήσουν. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι τροφή του εγώ. Θα σε αγαπήσουν και θα αγαπήσεις ανθρώπους με ανασφάλειες , με λάθη, με πάθη, ανθρώπους που θα παλέψεις γι αυτούς και άλλους που θα σε κάνουν να νιώσεις, κάπως ξεχωριστή, στο μάταιο κόσμο. Μόνο πρόσεχε καλά, ποιους διώχνεις, και ποιοι φεύγουν νωρίς. Αυτούς, ποτε δεν τους ξεχνάμε.

[thewriterwannabe]

Ή μόνη μου, ή μαζί 🦋

Λένε, πως η πιο δύσκολη αναμέτρηση είναι αυτή με τον εαυτό μας. Αν μπορούσα να προσθέσω κάτι, θα έβαζα τις αναμνήσεις μας. Υπήρχαν βράδια, που δεν σε θυμήθηκα, δεν μας θυμήθηκα. Και άλλα, που δεν έφευγες από το μυαλό μου ποτέ. Επίτρεψε μου, να δίνω λίγο περισσότερη αγάπη στα δεύτερα. Τα βλέπω από λίγο πιο μακριά, με μια νοσταλγία. Είναι δύσκολο να ζει κανείς χωρίς έναν άνθρωπο σαν εσένα. Είχες όλα τα χρώματα που χρειαζόταν ο κόσμος μου, είχες την ένταση που ζητούσα. Έδινες, χωρίς να περιμένεις να πάρεις, ήσουν εκεί, χωρίς απαραίτητα να περιμένεις να δεις το αν θα κάνω το αντίστοιχο. Έφταναν, όσα έκανες για να κάνουν και σένα χαρούμενο μαζί με μένα, αφού όπως είχες πει « η ευτυχία μου είσαι εσύ» . Ξέρω, ότι ένα κομμάτι μέσα σου σακατεύτηκε όταν έφευγα. Ήξερες, ότι ίσως τελικά να ήταν αλήθεια το ότι χάνοντας το άλλο μας μισό μένουμε μισοί. Και ίσως άλλοι δεν το βρουν ποτέ, ίσως να είμαστε ανάμεσα σε αυτούς, ξέρουμε όμως, πως για μια έστω στιγμή, είχαμε το καλύτερο μισό να μας ολοκληρώνει, είχαμε ο ένας τον άλλον. Ίσως να μην ήταν ποτε αργά για βήματα, ίσως να μην είναι ποτε αργά να ρθεις να με βρεις, να σε πάρω αγκαλιά, να κολλήσω τα κομμάτια που μέσα σου ραγίσαν. Θυμάμαι συχνά τον εαυτό μου να σκέφτεται, ή μόνη μου, ή μαζί. Πολλές φορές να διαλέγω το μόνη μου, αφού τόσο καλά είχα μάθει πλέον να κρατιέμαι στα δικά μου πόδια, πολύ περισσότερες φορές όμως, να μου λείπει το μαζί. Όσο και αν βλέπουμε μεγαλώνοντας, πως ο εαυτός μας είναι και θα είναι πάντα εκεί, ίσως να μην μας προσφέρει αυτό την ασφάλεια που θα θέλαμε στη ζωή. Ίσως, για κάποιους ανθρώπους, να θέλαμε να νιώθουμε μια μικρή ανασφάλεια, να θέλαμε να είναι αυτοί που μας καλύπτουν το κενό. Μάλλον, οι συναναστροφές μου, πέραν του ότι μου έμαθαν πόσο δεν έχω ανάγκη κανέναν πέραν του εαυτού μου, μου έμαθαν και κάτι άλλο. Ποσό, μα ποσό είχα ανάγκη εσένα. Πόσο έπρεπε να μείνω, ακόμα κ όταν έφευγα.

[thewriterwannabe]

🎈

  Εκείνο το βράδυ δεν ντύθηκα καλά. Δεν σε περίμενα. Φόρεσα τα ακουστικά μου και βγήκα να περπατήσω. “Μπορεί να μην μοιάζω με όλα αυτά που ονειρεύεσαι, μα θα σε ξάφνιαζε το πόσο σ’αγαπώ” , άκουσα στο ραδιόφωνο. Κάθισα, σαν κάτι από τους στίχους να με είχε αγγίξει, να με είχε πονέσει λίγο παραπάνω από όσο περίμενα. Πήρα στα χέρια μου το τετράδιο που είχα στην τσάντα μου. Σαν κάτι να σε θύμισε, κάτι που ήθελα να μοιραστώ μόνο με τα χαρτιά μου. Άρχισα να σκέφτομαι πως οι άνθρωποι είμαστε τελικά κάποιες φορές “κενοί” , ακριβώς επειδή δεν τολμήσαμε όσα πραγματικά θέλαμε. Ακριβώς επειδή τις στιγμές που έπρεπε να φωνάξουμε “μείνε” είπαμε “φύγε” αντί για “θα μείνω” , τρέξαμε μακριά από πράγματα που πιστεύαμε πως δεν μας έκαναν πραγματικά ευτυχισμένους. Δικαιολογήσαμε τους εαυτούς μας, και είπαμε “όλα για κάποιο λόγο γίνονται” , αυτό έκανε πιο εύκολη τη φυγή μας από καταστάσεις. Βάλαμε τους εγωισμούς μας, κύριους του εαυτού και των γύρω μας. Ίσως βιαστήκαμε, ίσως τα καλύτερα μας περιμένουν. Αν όμως πράγματι είναι έτσι, γιατί το βλέμμα μας γυρνά πίσω, ξανά και ξανά, η σκέψη μας μένει για μέρες κολλημένη σε εκείνα, που παλέψαμε να ξεχάσουμε. Και όντως το καταφέραμε, άλλα επιστρέφαμε συχνά. Χωρίς να το μάθει ποτέ κανείς. Παρά μόνο ο εαυτός μας, με αυτόν μένουμε στο τέλος της μέρας. “ Είμαι το βήμα που δεν έκανες ακόμα, που μια διστάζει η καρδιά και μια το σώμα” , συνέχιζε το τραγούδι στα αυτιά μου. Κοίταξα γύρω μου. Άραγε, όσα γίνονται, γίνονται τελικά για το καλό μας; Και αυτό το βήμα; Ποιος ορίζει ποιος θα το κάνει, και, όποιος το κάνει γιατί το κάνει; Άραγε το θέλει, ή δεν τα βγάζει πέρα με την μοναξιά του; Θέλει τα σίγουρα; Όμως τότε τι νόημα έχει; Αν δεν πηγαίνουμε εκεί που πραγματικά θέλουμε απλά επειδή φοβόμαστε; Και αν ας πούμε, ερχόσουν να με βρεις, θα είχες κάτι να μου πεις; Είναι δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις, θέλει να προσπαθούν και οι δύο, με την ίδια θέληση. Θέλει πάθος, πρέπει να αγαπάς για να αγαπηθείς δυνατά. Και αν ας πούμε, ερχόμουν να σε βρω; Θα ήσουν άραγε εκεί; Και αν ήσουν, θα μου άξιζε όλο αυτό; Έβγαλα τα ακουστικά μου βιαστικά. “Εγώ σε αφήνω, να προσέχεις, σ’ αγαπώ” , ήταν ο τελευταίος στίχος που άκουσα. Οι άνθρωποι δεν τολμάμε αρκετά, σκέφτηκα. “Να σε προσέχεις, σ’αγαπώ.”

[thewriterwannabe]

Μια ταινία φαντασίας🌼

Και αφού έγραψα πολύ, για όσα τόλμησα και μη, και κυρίως για όσα δεν τόλμησαν οι άλλοι για μένα, βρίσκω σιγά σιγά τις λέξεις, να γράψω για το τι θα γινόταν αν. Ας πούμε, αν μου τηλεφωνούσες, έστω και αν είναι πια αργά, θα βλέπαμε εκείνη την πολυπόθητη, «ταινία φαντασίας». Ξέχασες; Ή μάλλον θυμάσαι καλά; Το σκηνικό της ίσως να άρχιζε λίγο πιο άβολα από άλλες ταινίες. Θα ερχόμουν να σε βρω, όπου και αν ήσουν, αρκεί να μου έδειχνες ότι το ήθελες και εσυ. Και ναι, ίσως τα πράγματα να ήταν λίγο άβολα μεταξύ μας αρχικά, δεν θα ερωτευόμασταν με τα μάτια όπως στις συνήθεις ταινίες. Άλλωστε, το χαμε κάνει ήδη. Ήμασταν πλέον δυο άγνωστοι, που γνωρίζονταν όμως πολύ καλύτερα από τον καθένα. Ήξερα ακριβώς τα πράγματα που σε στεναχωρούν, που σε φοβίζουν, σε κάνουν να κλαις, και τέλος, αυτά που αγαπάς. Εσύ πάλι, ήξερες ή μάλλον έβλεπες, τον θυμό μου απέναντι σου, ήξερες όσα φοβόμουν, όσα ονειρευόμουν, για όσα είχα κλάψει δυνατά, και τέλος, ότι σε αγάπησα λίγο παραπάνω από όσο αντέχεις. Με πήρες αγκαλιά, και σαν να με έφερες κοντά στο πρόσωπο σου, σαν να τα είχαμε πει όλα χωρίς καν να χρειαστεί να μιλήσουμε αρκετά. Και τότε, ήταν σαν τα χαρτια μου να είχαν το νόημα ακριβώς που τους άρμοζε, σαν να μουν έτοιμη να δω και τη συνέχεια της ταινίας. Κουμπώσαμε σφιχτά, κάτσαμε ώρα αγκαλιά χωρίς κάτι το σαρκικό ανάμεσα μας, όσο και αν μας έλειψε το άγγιγμα, ήταν πολλά παραπάνω από αυτό. Και η «ταινία φαντασίας μας» δεν ξέρω αν έληξε ποτε ή αν θα λήξει, ξέρω ότι είχε πλοκή απρόσμενη. Μάλλον ήταν γιατί είχε να κάνει με δυο ανθρώπους που, μάλλον συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον έστω και για πολύ λίγο, που μάλλον έμειναν χαραγμένοι ο ένας στη μνήμη του άλλου. Ακριβώς γιατί, έζησαν μαζί πράγματα που αξίζει να ζήσει κάποτε κανεις, και όσο και αν προσπάθησαν να το αρνηθούν, έστω για ελαχιστο, άξιζε να υπάρχουν για να συναντηθούνε. Οι φωτογραφίες, και τα όνειρα στο ράφι, οι ταινίες κάθε είδους, που ολοκλήρωσαν και μη, σαν να πνίγονται, κάθε φορά που σμίγουν τα βλέμματα μας στο πλήθος, σαν να μου θυμίζουν κάθε φορά ποσό σ αρεσουν οι αγκαλιές, και ποσό θα ήθελα αποψε να χα μια 🤍

[thewriterwannabe]

Σαν ονειρο.

   Καποιος καποτε μου ειχε πει, οτι σκεφτομαστε πολυ παραπανω απο οσο νομιζουμε αυτους που ερχονται στα ονειρα μας. Ισως και να ειναι αληθεια. Εσυ ηρθες στον υπνο μου αποψε, δεν προλαβες να βγεις απο το μυαλο μου οταν επεσα κουρασμενη στο κρεβατι και σε σκεφτηκα. Εμφανιστηκες λοιπον, να δεις αν ολα ειναι καλα με μενα, ή αν ακομα υπαρχεις εκει μεσα, για τον εγωισμο σου. Το τι απο τα δυο ισχυει ισως να ειναι καλυτερο να το βρεις μονος σου. Ηρθες. Δεν διεφερες πολυ απο την πραγματικοτητα. Μονο που ησουν λιγακι πιο χαρουμενος, πιο ευτυχισμενος. Ηρθες χωρις τα προβληματα και τα τσιγαρα σου, ηρθες αγερωχος, γελουσες μεσα στα τζιν σου. Δεν ειχες πια τα τατουαζ σου, τραγουδουσες και φαινοταν οντως σαν, να εχεις μεγαλωσει. Σε περιμενα εκει, στο μερος που βρισκαμε και χαναμε τους εαυτους μας, και, ισως και εγω να ειχα μεγαλωσει τελικα. Σαν να ειχα καταλαβει, πως ολα οσα εγιναν ισως και να ηταν για καλο. Οτι οσο ομορφα και αν ειναι καποια πραγματα στα ματια μας, βγαινοντας εξω απο αυτα, βλεπουμε πιο καθαρα. Ησουν βιαστικος. Οπως βιαστηκες να ληξεις οσα δεν ειχαν καν αρχισει αναμεσα μας, οπως βιαστηκες να με κατηγορησεις, οσο γρηγορα εφευγες και ερχοσουν στο μυαλο μου. Ψελλισα, ‘εισαι καλα;’ . Αναστεναξες. Γνωριμος ηχος. ‘Οσο μπορω να ειμαι’ ,απαντησες βιαστικα, πριν καν προλαβεις ο ιδιος να σκεφτεις αυτο που ειπες. Ηξερα, οτι περισσοτερο αναγκη απο ολα, ειχες αναγκη εναν ανθρωπο. Να σε ακουσει. Ηξερα, οτι και εσυ περνουσες δυσκολα στα ονειρα σου. Ηξερα πως βασιστηκες σε ανθρωπους που δεν σου εδωσαν οσα πραγματικα αξιζες, η εστω ζητουσες. Τελος, σηκωθηκες αργα και με κοιταξες. Σαν να καταλαβες ποσο λαθος ηταν το ‘σωστο’ σου. Μου αρκει. Εφυγες βιαστικα, να απαλλαξεις τον εαυτο σου απο τη σκεψη, απο το δισταγμο. Κρατησες τις σκεψεις σου για σενα. Και επαψες να εμπιστευεσαι. Αραγε βρηκες αυτο που ψαχνεις; Κοιμασαι καλα; Με βλεπεις στον καπνο και στα μελανια στο κορμι σου; Οσο για μενα, ξυπνησα.