#wrzesien2020

[polskiib]

Omówienie prezentacji “Ja i moja rzeczywistość”

 Po obejrzeniu prezentacji innych osób doszłam do wniosku, że forma którą wykorzystałam, nie była trafnym wyborem. Moja interpretacja skupiała się na dość ogólnym pojęciu codzienności, czy rzeczywistości. Tymczasem większość osób skupiła się na opowiedzeniu o swoim życiu.

Wszystkie prezentacje były bardzo podobne i różne jednocześnie. Poruszały te same tematy, tylko każdy ukazywał je ze swojej perspektywy. Najczęściej mówiono o zainteresowaniach, rodzinie, podróżach i zwierzętach. Szczerze powiedziawszy nie jestem pewna, czy chciałabym w takiej formie omawiać swoje otoczenie. Mam wrażenie, że robienie o tym prezentacji w PowerPoincie w pewien sposób spłyca temat.

Zapamiętanie wszystkich informacji było praktycznie niewykonalne. Prezentacje ze względu na swoją ilość i podobną formę stały się po pewnym czasie trochę monotonne.

Mimo wszystko wymienienie się informacjami o sobie w taki sposób było ciekawym doświadczenie, które pozwoliło nam dowiedzieć się więcej o sobie i sposobach, w jakich postrzegamy otaczający nas świat.

[polskiib]

 Postanowiłam skupić się na hałasie. Często nie zwracamy na niego uwagi, jednak towarzyszy on nam przez całe nasze życie - całkowita cisza jest dla przeciętnej osoby nieosiągalna. Myślę, że stała obecność wielu dźwięków jest przytłaczająca, a najgorsze jest to, że my sami samą swoją obecnością wspieramy to, czego chcielibyśmy się pozbyć.

Kolejnym aspektem codzienności jest rutyna. Praktycznie każdy nasz dzień wygląda tak samo, jest powtarzalnym ciągiem dźwięków,

Chciałam wykorzystać to wszystko w swojej prezentacji, dlatego zdecydowałam się na zapętlanie na żywo coraz to nowych dźwięków. Choć z technicznego punktu widzenia byłoby to prostsze, specjalnie nie nagrałam nic wcześniej, ponieważ każdy ma czynny udział w tworzeniu bieżącej rzeczywistości.

[polskiib]

Visit Original Link

[polskiib]

W wierszu Jana Twardowskiego podmiot liryczny opowiada o swoich odczuciach podczas pobytu w zaniedbanym kościele. Mówi o tym, że brak odczuć estetycznych nie wyklucza tych duchowych.

Dominują opisy. W pierwszej, dłuższej, zwrotce scharakteryzowano wygląd starego, niedopieszczonego kościoła. Wszystko w nim jest zniszczone i w żadnym stopniu nie pokrywa się z powszechnie panującą, dostojną wizją świątyni. Przedmioty nie spełniają swoich funkcji i zdają się zalegać w pomieszczeniu bezcelowo. W pozostałościach po posągu świętego Antoniego rosną kwiaty, w baldachimie żyją mole, a chorągiew z barankiem jest popruta. Mimo tego, że obiekty sakralne są niefunkcyjnie, prawdziwy bóg wypełnia swoje obowiązki - na zewnątrz panuje burza. Pierwsza zwrotka kończy się nagle niedokończonym opisem ambony - podmiot liryczny przekierowuje swoją uwagę na coś innego.

W drugiej, krótszej,  części utworu podmiot liryczny dostaje nagłego objawienia - jakość stanu duchowego nie musi zależeć od otoczenia. W ostatnim wersie po słowie “ukląkłem” postawiona jest kropka, natomiast po frazie “I płakałem wiele” już jej nie ma. Sugeruje to ukończenie tylko jednej z tych czynności.

Tak samo jak w wierszu Mirona Białoszewskiego “Zapadnięcie pociągnięcie” dominuje nastrój tajemniczości i tematyka sacrum. W obydwóch utworach ukazane zostaje doświadczenie epifanii. Z tą różnicą, że w pracy Mirona Białoszewskiego jest ona wywołana zbliżeniem do Boga poprzez sztukę, a w utworze Jana Twardowskiego wręcz przeciwnie.

Omawiany utwór dotyczy refleksji nad tym, że boga odnaleźć można wszędzie, a wiara nie zawsze musi być łączona z doznaniami estetycznymi. Należy zwracać uwagę na rzeczy niematerialne, ponieważ to one wywołują przeżycia duchowe.

[polskiib]

proces

czemu sztuka musi mieć konkretną definicję?

piękno, prawda i dobro

wszystkie one są zbyt subiektywne

czy właściwie nie powinno istnieć wiele różnych pojęć zamiast jednego? to wszystko rożni się od siebie za bardzo, aby określać to jednym słowem.

kto właściwie ustala czemu kto miałby decydować co inni maja myśleć? myśl zawsze będzie wolna

czy sztuka nie jest wolnością może?

wolność polega na możliwości wyboru.

niech każdy sobie wybierze jak chce interpretować sztukę.

czy nie ważniejsze od samej definicji sztuki nie jest jej cel?

jaki jest cel sztuki? może to być udokumentowanie procesu twórczego, dostarczenie wrażeń estetycznych

czy cel sztuki ustala artysta czy odbiorca?

wspólnym celem może być dostarczenie wrażeń.

czy sztuka potrzebuje odbiorcy?

tak, zawsze ktoś jest odbiorca sztuki. twórca obcuje ze sztuka podczas tworzenia, czyli jest jednocześnie jej odbiorcą.

czy twórca może ustalić czy jego praca jest sztuką?

skoro jest jej odbiorcą, to tak.

czyli celem sztuki może być wywołanie reakcji u odbiorcy

wywołuje wstrząs, doznania estetyczne, pokazuje jak postrzegać rzeczywistość

sztuka jest częścią rzeczywistości, wiec zawsze będzie ją ukazywać

czy w takim razie sztuka nie można nazwać wszystkiego, skoro każdy bodziec wywołuje u nas reakcję.

piękno, prawda i dobro jako wartości sztuki

nie ma rzeczy, która jest nią niezaprzeczalnie, ponieważ to, czy coś nią jest zależy od odbiorcy.

[polskiib]

ABSTRAKT

Przedstawione dłonie stopniowo rozprowadzają coś po swojej powierzchni, odsłaniając przy tym drugie nagranie, które jest kompilacją czynności przez nie wykonywanych. Praca została wykonana w sposób minimalistyczny i amatorski - widać liczne błędy, takie jak chociażby zbyt mały kontrast między otoczeniem, a farbą która została użyta. Została wykonana w marcu 2020 roku, kiedy ze względu na pandemię koronawirusa uwaga społeczna została skierowana na prawidłową higienę osobiste.

Ręce zostały wykorzystane jako środek do opowiedzenia historii. Jedna z nich dotyczy samego procesu ich mycia. tego jak trudno dostać się do każdego kawałka powierzchni skóry. Podczas tego procesu stopniowo odsłania się kolejna opowieść ukazująca ręce jako narzędzie codziennego użytku. Myślę, że te ręce z każdą czynnością stają się coraz brudniejsze i mają więcej do opowiedzenia. Tak samo w rzeczywistości im więcej śladów jest na czymś zostawionych, tym łatwiej wywnioskować do czego dana rzecz była wykorzystywana. Na końcu dłonie zostawiają swój odcisk, aby pokazać jak wiele rzeczy, które się na nich znajdują jest zostawiane na około.