Tebrikler El Birliğiyle Başardınız!
En kötüsü de ne biliyor musunuz? Ben insanliga dair umudumu kaybediyorum. Yillardir yazarim derdimi, sevincimi. En kotu gunumde bile umut baki dedim kendime, kendimle birlikte herkese. Hayatim bir insan yuzunden yerinden oynadiginda bile ben insanlari seviyorum ve umudumu kaybetmedim diye haykirdim. Birçok kez ikinci şansları bile dagittim insanlara. Kirilirsin dediler, bir daha uzulursun. Yasamadan bilemeyiz dedim, zamana inandim, insanlara guvendim. Sonuç? Her defa ayni yerden kirildim. Şimdi dönüp bakiyorum geçmişe. Kirginliklarimin sonucu eskiden doktugum gozyaslarimin, ettigim sitemlerin yerini utanç ve tiksintiyle karisik bir aci gulumseme almış. Tum umutlarim sonrasi baskasi adina utanmak... Ne fena duygu, bil bilseniz. Insanlara dair umudu yitirmek oyle kotu bir ic boslugu ki, tarif etmekte zorlaniyorum. Kimseye inanacak, siginacak, samimiyetiyle kucaklasacak gucum kalmadi. Olanlar karsisinda artik uzulmuyorum bile. Zaman içinde ben de yozlasiyorum iste mutlu musunuz? Surekli elinizin altinda, ulasacaginiz mesafede, kolay yollarda sandiginiz ben aslinda sadece inanmak istiyor, yollari cetrefilli kilmadan, naz niyaz ve taktiklere siginmadan iki kalbi bir yapmak derdindeydim. Siz cok yanildiniz, ben de hak etmeyen insanlara hak etmedikleri degeri vererek cok yanildim. Yine eskiden ben birsey kaybetmedim icimden geleni yaptim, asil kayip onlar icin diyebiliyordum. Simdi dönüp kendime baktigimda hic de oyle düşünmüyorum. Ben de kaybetmisim. Sizin oyunlarınıza gore oynayamadigim icin kendimden, kalbimden yemisim. En deger verdigim seyi duygularimi kaybetmisim. Mutlu musunuz? Su cumleleri sarf etmeme sebep kisileri tek tek karsima alsam soracagim soru... Soracagim bir soru yok. Tebrikler. Siz kazandınız. Her defa inanan bir kadina baska ne yapilabilirdi ki? Hayal kirikliklarindan küçük bir saray? Evet ancak bu. Bana ne mi oldu? Aslinda cok sey, anlatmasi upuzun hikayeler bütünü, bugune bakacak olursak da hicbir sey.
Yavuz Cetin'in sözleri su an icimden geçenleri cok guzel anlatiyor;
"Benden bir hissiz yaratmayi nasil basardiniz?
Benden bir ruhsuz yaratmayi nasil basardiniz?
Benden bir uyumsuz yaratmayi nasil basardiniz?
Benden sizden biri yaratmayi nasil basardiniz?"
Ve son olarak sizler gibi insanlarla yasamaktan artik gercekten nefret ediyorum. Yasadigim surece insana dair canli tutmaya calistigim umudum artik tukendi. Tesekkur ederim hepinize. Pek tabi sizler kadar da yanildigim icin kendime. Ben kurdugunuz duzeni anlamadim, hep karşısinda yer aldim, havamda su dovdum ve kaybettim. Hepsi bu.
Yavuz Çetin- Yaşamak İstemem
