Ben ayçiçeğiyim yaz ortasında. Güneşe tutkunum Ay’a küs. Varlığımı oluşturan tüm çekirdeklerim insanların ağzında. Beni parçalayıp tadıma bakıyorlar. Belki bu olmamış diyecekler, evet varlığım ancak onlar beğenirse anlam bulacak. Tüm güzelliğim tüm ihtişamım onların iki dudakları arasında. Beğenilmeme korkusu her yanımı esir almış. İnandığım biri var. O beni her halimle sever. Tutkunu olduğum Güneş. Varlığımı benliğimi adadım tek varlık. O da görmezse, o da işitmezse tüm hiçliğimle gideceğim bu diyardan. Paramparça edip beni çöpe atacaklar. Bunu yaparken de hiç üzülmeyecekler üstelik. Amacına hizmet etmeyen bir eşya gibi olacağım. Düne kadar tarlada diğerleriyle olan anlamım, anlamsızlığa doğru yol alacak… İlk olarak tüm asaletimle kaldırdığım başımı kopartacaklar. Sonrasında bedenimi paramparça edecekler. En sonunda köklerimden sökecekler. Çünkü köklerim sökülene dek yaşıyor olacağım. Yaşarken çekeceğim çilemi. Ölmeme bile müsade etmeyecekler. İnsanlığın, insansızlığı ve insafsızlığıyla tanışacağım o gün, hayatımın son günü olduğunu dahi bilmeyeceğim. Böyle böyle sonuma hazırlanacağım. Bir çiçek sonunu bekler mi? Ben bekleyeceğim.
-Zeyl
26.07.2025
