#zifir.

[ruhunvebali]

gitmek istiyorum. çocukluğumdan, geçmişimden, korkularımdan, aile bildiğim insanlardan, ev diye büyütüldüğüm mezardan. gitmek istiyorum çiçeğim. acısız, mutlu, huzurlu bir hayat istiyorum. kalbim sızlamasın, canım yanmasın istiyorum. sanırım ben yine çok şey istiyorum. tanrı bu yüzden elimi tutmuyor.

[ruhunvebali]

ne bileyim. kimse beni inatçı oluşumla sevmedi, depresif halimle sevmedi, ağladığında bile çok güzelsin diyerek sevmedi. sanki bu dünyada fazla olan tek şey benmişim gibi. ben olmayınca daha huzurluymuş gibi hissettirdi. sahi öyle miydi yoksa bu da oyunun bir parçası mıydı? güzel günler göreceğime dair umut ışıklarım söneli çok oldu çiçeğim.

[ruhunvebali]

geçmiyor. her şey olduğu gibi. ne iyileşiyor, ne yarası kapanıyor. geçsin istiyorum. her şey son bulsun ve bitsin. fazlasıyla yorgunum.

[ruhunvebali]

başım dizinde, ellerin saçlarımda dolanırken ben de huzurun kollarında olsam.

[ruhunvebali]

bıraktığın gibiyim. ne eksik, ne fazla. paramparçayım.

[ruhunvebali]

bir ses, bir bakış, bir gülüş. özlemin çok acı.

[ruhunvebali]

küçüklüğümüze dönsek, ben o kaldırım taşına otursam yine gelip yanıma oturur muydun, bana sarılır mıydın? bu anı tekrar yaşamak için nelerimi vermezdim. çok özledim prenses, sarı saçlarını, gözlerinin verdiği huzuru, sesinin melodisini çok özledim.

[ruhunvebali]

neden her gece zihnimde inşa ettiğim o evi sabahın ilk ışıklarıyla başıma yıkıyorsun. madem dokunmayacaktın tenime, madem yabancı kalacaktı sesin kulaklarıma, neden en güzel rüyalarımın başrolü yaptım seni. gerçek olmayacaksa neden hayalini kurduruyorsun, neden bu acıyı çektiriyorsun bana. ellerimi tutmuyorsun, neden. bu kadar mı nefret ediyorsun benden? hiç sevmedin ya doğru.