Aklım almıyor!
Hiç düşecek birine benzemiyordum.
Bir kızıl goncaya benziyordum, soldum.
:(
Evet düştüm, hem de öyle güzel düştüm ki merdivenleri bir çırpıda indim.
Kimse böyle becerikli olamaz!
Yağan yağmurla ıslanan merdivenler ve şahane ayakkabılarım!
Gerekeni yaptılar.
Hep o kuafördeki ablalar ve teyzelerin nazarı değdi kesin!
Insan bi maşallah der ya :(
Kolum pert oldu, yüzülmüş, soyulmuş, şişmiş ve açımış.
Belime hele hiç değinmiyorum :(
Hele hele ben düşmüşken kaldırmaya çalışmayıp ‘aaa aynı babam da böyle düşmüş işte’ deyi muhabbet açan “ziyanmugber”den hiç bahsetmek istemiyorum! Elin ooğlu gelip beni kaldırmaya çalışınca yalandan elimden tuttuğuna ayrıca inanamıyorum! Lan zaten kırk yılın başı böyle atraksiyonlarım oluyor, onda da adam gibi ilgilen lan! Bi bayılırım, ayaklarımı bulamaz, Bi düşerim, düştüğüm yere oturup sohbete başlar. Ne lan bu! Insan bari bi ‘iyi misin’ diye sorar ya insafsız! Resmen düşenin dostu yokmuş agedeş! Yazıklarolsun!
Bi şişe günlük süt ve petibör bisküvi ile ziyaretime gelebilirsiniz dostlarım, ya da buluşalım bi bisküvili pasta ısmarlayın o da olur. Neyse, her yanım ağrıyor zaten, gideyim de kendime yakışanı yapayım bari. Eygeceler!