Zomer… Hoog zomer. Is er ook een laag zomer dan? Mijmerend hang ik in m’n tuinstoel te genieten van deze stralende dag. Een been bungelt over de armleuning, m’n armen losjes achter m’n hoofd en met m’n gezicht vang ik al het licht dat zo genereus door de zon naar ons toe geworpen wordt vandaag. Zachtjes zucht ik als er een druppeltje zweet z’n weg ...vanuit m’n hals langs m’n sleutelbeen naar beneden glijdt. Zichtbaar bewijs van de warmte die mijn lijf omhult. Heerlijk. Ik geniet volop en hou lui m’n ogen dicht. Alhoewel, lui… Juist met gesloten ogen beleef ik echt wat er om me heen gebeurt. Het zachte geritsel van het aangename briesje dat met de klimop bladeren speelt, de geur van warm gras en warme aarde om me heen, de hete gloed van de zon die elke centimeter van mijn lichaam opwarmt en zweetdruppeltjes als dauw laat verschijnen. Zolang je niet kijkt, zie je zoveel meer!
Ik neem me voor om op deze zomerzaterdag niets meer te doen dan te genieten. Niets meer, én niets minder! Het is tijd om op te laden. De kleine zonnecelletjes in mij hun werk te laten doen en energie te genereren voor wat komen gaat. Ik sta mezelf toe even adem te halen, m’n gedachtes een halt toe te roepen. Die altijd ratelende denktank heeft vast ergens een uit-knop, en half dromend laat ik alles los…
