Artık bir şeylerin konuşularak çözüleceğine inanmıyorum. Sonda hem kıran hem de kırılan taraf olacağım. Ben de buraya yazıp gitmek istedim. Bu yazdıklarım için özür dilerim ama bir gün yazdıklarımı anlayacağını düşünüyorum. Biliyorum, yazdıklarım kafam gibi karışık ama ne demek istediğimi çok iyi anlayacaksın. Okumaya başladıysan lütfen bitirmeden gitme.
Her şeyin son raddesi gibi geliyor. Yazmak, konuşmak, anlatmak veya haklı olmak istemiyorum. Sadece dinlenmek istiyorum.. Konuşursak geçecek gibi değil. Sarılırsak belki. Tüm yaptıkların ve yapamadıkların için öfkeliyim. Bu sefer diyorum bitti, artık ne hali ne de hatırı kaldı. Ama öyle de değil gibi..
Seni ben hâlâ seviyorum. Sende, öyle değil mi? Ama kelimelere inanmayı bıraktım :) Ne zaman mı? Senin sözlerinle eylemlerin örtüşmediği zaman.. En son "tamam artık eskisi gibiyiz ve her şey düzeldi" diyordum ama yine kısa sürdü.. Yine o soğukluğu, uzaklığı geri getirdin. Kafamı, senin hakkındaki düşüncelerimi altüst ettin. Sen bu muydun? Böyle biri miydin? Arkadaşlığımıza saygın da bu muydu? Bunu tek bir şeye dayanarak söylemesem bile sana bir örnek getireceğim.. 2 gün tanıdığın birine arkadaşlığımızdan daha çok "değer" verdiğini kanıtladın :) O kıskanır o triplere girer aranız bozulur diye arkadaşlığımızı ezdin. Peki düşündün mü söylediklerinin beni kırabileceğimi? Tabii ki hayır!
Ben izin vermezdim ki benim için biriyle aranın bozulmasına. Konu da bu değil zaten senin düşüncesizliğin. Üzgünüm, haketmediğim muamele görünce... "Seni seviyorum, her zaman yanındayım, arkadaşız" gibi cümlelerin hiçbir anlamı olmuyor.
Sen en sevgi dolu insanı bir daha asla sevmek istemeyecek hale getirdin. Sen olsan, arkadaşının değiştiğini görsen kalıp sırf sözünü tutmak için tek başına, olmadığı halde çaba gösterir miydin? Eskisi gibi olalım istedim ama engeller var ve ne olduklarını bilmiyorum. Benim de hatalarım oldu, biliyorum.. Ama hatalarımı düzeltmek için hep burdaydım. Her türden sorunumuzu çözmeye hazırdım.
Konuyu geçmiş bitmiş konuyla bağlamak istemiyorum ama giderken içimdekileri götürmek istemiyorum.
Öncelikle bir sır vereyim. Bazen göründüğüm gibi güçlü biri değilim. Çok narinim ve güçlü gözükmeye çalıştıkça kırıyorum, kırılıyorum. Önem verdiğim insanlar tarafından söylenen ufacık bir şey veya davranış beni kırmaya yeter. Ama bunu nadiren, karşımdaki hatasını düzeltebilecek bir yapıya sahip ise belli ederim.
Öyle her şeyi kafama takmam ben ama taktım mı saatlerce, günlerce o şey için ağlarım. Bazen de bazı şeyleri sineye çekecek, hiç yaşanmamış gibi affedecek kadar güçlüyüm. O gün 2 gün boyunca durmadan ağladığım, yalnız hissedip kendimi yıprattığım gün seni yanımda hissetmediğimde, (bazen birini istersin ya hani.. yanında olmasa da yanında olduğunu hissettiren biri) sen bunu farketmediğinde, onun kalıcı olduğunu düşünüp beni hiçe saydığında, o gidince tekrar bana yazdığında, haketmediğim muamele gösterdiğinde gitmeliydim. Ama benim yaptığım şey seni mutlu etmeye çalışmaktı. Kafam sana o kadar dalmıştı ki, benim de mutluluğa ihtiyacım olduğunu unutmuştum. Anlayış gösterdim "kolay değil yaşadığı" diyelekten. Ama benim içinde kolay olmadı sevginin seni de değişebildiğini kabullenmek.
Ve bir gün hiçbir şey olmamış gibi geri geldiğinde geçmişi geçmişte bırakıp, hiçbir şeyi sorgulamadan devam ettim. Aptal olduğum için değil seni kaybetmeyi göze alamadığım için sustum. Sırf seni kaybetmekten korktuğum için.. Ama şimdi hayatımda kalmanı istediğimden ötürü her şeyi sineye çekip katlanamam.. Sevgi bu değil, olmamalı. Oturup konuştuktan sonra, bazı davranışlar kırdığı halde değişmiyorsa veya mücadele yoksa sevgi de biter.
Sahi sen bu hissî hiç yaşadın mı? Hiç beni kaybetmeyi düşündün mü? Yo, çünkü ne olursa olsun asla gitmeyeceğime (inanarak) söz verdim. Ama düşünemedim işte.. Bir gün bu kadar yıpranacağımı, gitmem gerekeceğini.. Sevgi ve BİZİM Arkadaşlığımız her şeyin üstesinden gelir diye düşünürdüm. Buna hep umudum vardı bitmeyen, tükenmeyen umudum..
Yazdıklarımı okuduktan sonra veya her zaman içinden nasıl geliyorsa öyle davran. Ben her zaman öyle oldum. Bağlandıysan kopamazsın belki. Gerçekten kalmamı istediğin için değil.. Beni özlemeyeceksin, boş zamanlarını doldurduğunu özleyeceksin, ihtiyacın varken koşmayı, diğer zamanlar arka plana atmayı özleyeceksin Fark etmez. "Sevgimi, ilgimi, kıyamayışımı, istediğin kadar suistimal edebilirsin .)
Üzgünüm, bu saatten sonra yeterli olur mu bilmem. Bir an olsun sevgimden şüphen olmasın. Benim içim rahat sevgimden bir an bile şüphe duymadım. Sen benim HERŞEYİMSİN ve bu öylesine bir laf değil.. Böyle şimdi vazgeçip arkadaşlığımıza, tüm anılarımıza kısaca her şeye yazık etmek gibi bir niyetim yok. Ama ne yapacağımı da bilmiyorum. Bilmiyorum! Ama lütfen, bir an için kendini yerime koy ve beni anlamaya çalış artık içimi dökmek zorundaydım. Belki her şeyin sonunu getirecek ama belki de her şeyin çözümü olacak. Ama hakettik mi bunu? 1 ay öncesine kadar ikinci yılımız için plan yaparken böyle kırılıp hevesten düşmeyi hakettim mi? Bir düşün..
Ben istiyorum ki yorulmadan, yormadan yaşayalım. İçimizde şüphe olmadan sevelim, birbirimizi “onu neden yaptığını biliyorum” diyebilecek kadar tanıyalım..
Ben çözümü gitmekte aramazdım, biliyor musun. Şimdi kalsam hiçbir şey değişmeyecek. Şimdi benim başka çarem yok. Çünkü arkadaşımla hiçbir şeyi konuşamıyorum. Anlattım diyelim, ama bunun da bir çözüm olmadığını görüyorum.
Belki bir gün dönerim.. Dönerim de seni, arkadaşlığımızı bıraktığım yerde bulamam.. Ya da belki döndüğümde hayatımızın ikinci hediyesini verir hayat bize.. O da kavuşmamız, sarılmamız.. Böylece her şey düzelir. Biliyorum, biliyorum hayali güzel olsa bile çok zor imkânsız hatta.. Biliyorsun, bu benim ikinci en büyük hayalim, bizim hayalimiz..
Görüyor musun, nasıl başlayıp nasıl bitiriyorum.. İşte böyleyim - karışık duygular içerisinde. Bir yandan unutmaya meylediyorum bir yandan her şeyden çok istiyorum.. Unutmak inan isteyerek yapacağım bir şey değil kolayda olmayacak unutması ama olması gereken bu ise olması gerektiği gibi olacak.. Daha çok konuşacağımız, senin yanlış anlayacağın doğrular vardı ama bu kadarmış demek.)
Bana sen çok mu mükemmelsin, hiç mi hatan yok diyebilirsin. Benim de hatalarım eksiklerim vardı. Sadece şuna inan sana söylediklerim, yazdıklarım, konuştuklarım harfiyen doğruydu, fazlası vardı ama eksiği yoktu. Ben şimdiye kadar yaptıklarımdan, yazdıklarımdan, geçmişimden hiç pişman olmadım. Kırıcı olduğum zamanlar hariç) Bir yıl önceye tekrar dönsem inan aynısını tekrar yapardım. Değmezmişsin falanmış filanmış gibi saçmalıkları hiçbir zamanda düşünmeyeceğim sen her şeye değersin yaptığım, düşündüğüm, yapmaya çalıştığım her şeye, hatta az bile yaptığımı düşünüyorum. Sana ne kırgınım ne de kızgın sadece bazı şeylerin farkına varmanı istiyorum. Benim artık ne kalbim ne aklım kaldırıyor. Burada yazılanları kesinlikle ego tatmini olarak düşünme ben sadece sende gördüklerimi ve belki senin de bildiklerini sana anlatmak istedim.
Lütfen üzülme.. Bana kız, kırıl, darıl, hatta nefret et ama sen kendini üzme. Şimdiye kadar seni üzdüysem, ağlattıysam her damla gözyaşın için binlerce özür dilerim. Bir gün inşeAllah yazdıklarımı anlarsın ama sakın beni ve seni nasıl sevdiğimi anlamaya çalışma..
Blogu sana bırakacağım. Bloga istediğin her şeyi yapmak senin hakkın, ben bir daha belki bu bloga uğramayacağım bile, bu yazılanları silmekte veya saklamakta serbestsin. Belki 1-2 hafta sonra başka bir blog ile tumblr'a devam ederim. Ve bunları benim için yıkım değil yeniden doğuş için gereklilik olarak düşün.
pixelskylines
jbbartram-illu
2087
dededos
origamiaround
kianamaiart
dailybridgerton
izzy806
