Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη –Μα πού γύριζες
Show & Tell
🪼
taylor price
𓃗
official daine visual archive
NASA
untitled

Jar Jar Binks Fan Club
Monterey Bay Aquarium
tumblr dot com
cherry valley forever
sheepfilms

izzy's playlists!

#extradirty
KIROKAZE

Discoholic 🪩
Interview Vampire Daily
Doug Jones

No title available
Cookie Run:Kingdom Official!
seen from United States
seen from United States
seen from Vietnam
seen from Indonesia
seen from United States
seen from Ecuador

seen from United Kingdom
seen from France
seen from Bolivia

seen from United States

seen from Sweden

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Germany
seen from Peru

seen from United States
seen from Japan
seen from United Kingdom
@teleytaia-pnoi
Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη –Μα πού γύριζες
Δε τατς.
My angel.
Μαζί.
Good Job!
Κατερίνα Γώγου. Τώρα να δούμε εσείς τι θα κάνετε. Guernica bar. elizhaar
Before sunrise
25 ΜΑΪΟΥ Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα και θα βγω στους δρόμους όπως και χτες. Και δεν θα συλλογιέμαι παρά ένα κομμάτι από τον πατέρα κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα -αυτά που μ’ άφησαν- και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν. Και τους φίλους μας που χάθηκαν. Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα ίσια ολόισα στη φωτιά και θα βγω όπως και χτες φωνάζοντας “φασίστες!!” στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες μ’ ένα κόκκινο λάβαρο ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο. Θ’ ανοίξω την πόρτα και είναι -όχι πως φοβάμαι- μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα και πως εσύ πρέπει να μάθεις να μην κατεβαίνεις στο δρόμο χωρίς όπλα όπως εγώ -γιατί εγώ δεν πρόλαβα- γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ “έτσι” “αόριστα” σπασμένη σε κομματάκια από θάλασσα, χρόνια παιδικά και κόκκινα λάβαρα. Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ με τ΄όνειρο της επανάστασης μες την απέραντη μοναξιά των δρόμων που θα καίγονται, μες την απέραντη μοναξιά των χάρτινων οδοφραγμάτων με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις- Προβοκάτορας. Κατερίνα Γώγου, 1978.
Απόπειρα Αυτοκτονίας .
Απόπειρα Αυτοκτονίας .
20 : 58 , Σταθμός Μετρό Δουκίσης Πλακεντίας . Ένας νεαρός , πάνω από είκοσι δεν μου έκανε πάει προς την άκρη της πλατφόρμας. Αρχίζει να χτύπα τις θέσεις και να κραυγάζει, γιατί για κραυγές επρόκειτο , όχι για φωνές. :Φύγετε ! Φύγετε όλοι ! Έχω ψυχολογικά γαμώ! Το τρένο έρχεται σε έξι λεπτά. Σηκώνομαι , περνάω δίπλα του και σαν δειλός απομακρύνομαι . Αφήστε με ρε ! Αφήστε με ! Θα κάνω απόπειρα ! Θα αυτοκτονήσω ! Υπακούμε , εμείς , το πλήθος , και τον κοιτάμε , αυτόν, τον απόβλητο , τον περίεργο , τον τρελό, τον κοιτάμε . Εκείνος , μόνος τώρα , κάθεται , καλύπτει το πρόσωπο του με τις παλάμες του . Το τρένο έρχεται σε τέσσερα λεπτά Εμείς , το πλήθος , τον κοιτάμε , μόνο κοιτάμε . Τι κοιτάτε ρε ? Δεν έχετε ξαναδεί άνθρωπο ? Τρία λεπτά. Μία κοπέλα τον πλησιάζει , εγώ ο δειλός είμαι πλέον μακριά , δεν μπορώ να διακρίνω αν είναι υπάλληλος ή όχι. Την αγνοεί . Έχω και αυτά έχω και τα ψυχολογικά γαμώ , αφήστε με! Δύο λεπτά. Η φωνή του τρέμει . Πότε κάθεται , πότε κάνει γύρους. Εμείς κοιτάμε , κοιτάμε τον διαφορετικό . Μόνο κοιτάμε . Ένα λεπτό. Κατεβαίνει άνθρωπος της ασφάλειας και μας μεταφέρουν στην άλλη πλατφόρμα. Τι να απέγινε άραγε ? Να πήγε σε άλλο σταθμό? Να του έδωσαν βοήθεια ? Να ενημερώθηκαν οι γονείς του? Να έχει γονείς? Λέτε να μπορεί να ξεχωρίσει τα τριαντάφυλλα από τα γαρίφαλα? Σήμερα ίσως, αύριο? Σήμερα όλοι εμείς αφήσαμε τον τρελό στην τρέλα του . Όλοι εμείς οι ΄΄νορμάλ΄΄ . Άλλες εκδόσεις μας με διαφορετικά προσωπεία τον κάναμε να πιστεύει ότι δεν ανήκει, ότι δεν ανήκει σε αυτόν τον πλανήτη. Τον κάναμε να πιστεύει ότι τα προβλήματα του είναι πιο δυνατά από το είναι του . Μη βάζετε ταμπέλες , δεν υπάρχουν τρελοί , υπάρχουν απλά πιο τυχεροί, δεν υπάρχουν πουτάνες , υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικά βιώματα , δεν υπάρχουν πούστηδες , υπάρχουν διαφορετικοί από σένα , στόκε , δεν υπάρχουν φλώροι , υπάρχουν άτομα με διαφορετικό υπόβαθρο, μπορώ να συνεχίσω για ώρες , αλλά γαμώ θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, ώρες ώρες πιστεύω πως ίσως τελικά ο νεαρός είναι πιο έξυπνος από όλους μας . Μα όχι , δεν είναι η φυγή από τα πάντα η λύση , η αλλαγή είναι. Μακάρι να θυμόμουν καλύτερα τα λόγια του..
Συμφωνία με το διάβολο.
Φυσάει δυνατά. Ανοίγει διάπλατα τα παράθυρα. Φυσάει δυνατά. Σφυρίζει. Τα παράθυρα χτυπάνε. Φυσάει κόντρα. Οι κουρτίνες πετάνε. Ουρλιάζω πιο δυνατά.
Να ονειρευόμαστε το σπίτι μας απάνω στο φεγγάρι, με άσπρους τοίχους και άσπρα έπιπλα. Και έναν άνθρωπο χρωματιστό, γεννημένο απ'όλα τα ουράνια τόξου του κόσμου, να μας ακουμπάει απαλά στο σβέρκο και να ποτίζει με χρώμα την ύπαρξη μας.
self care:
πινε πολυ νερο
κοιμησου νωρις
διαβασε βιβλια, ταξιδεψε μεσα απο αυτα
φορα τα αγαπημενα σου ρουχα οσο συχνα θελεις
κανε σεξ, πολυ σεξ με οποιον και οσους θελεις
φαε το αγαπημενο σου φαγητο οσες θερμιδες και να εχει
αγκαλιασε τους φιλους σου και μαλιστα οσο πιο συχνα γινεται
χαμογελα και γελα δυνατα