ο καθένας έχει δικαιώμα να είναι (ένα) ζώο
αν το #Animal της σοφίας εξάρχου μπορούσε να διαλέξει τι στολή θα φορούσε, θα ήταν μια τουτού, εκείνα τα αδιάφορα τούλια που σαν φόρεμα αγοράζουν οι μικρές μπαλαρίνες, και θα είχε ένα μπάλωμα που δε φαινόταν, ένα στρίφωμα που μπορεί και να ξέφτιζε κάπου - αλλά και τι πειράζει, θα έκανε τη δουλειά του > και θα την έκανε πολύ καλά.
και θα σου πει κάποιος, γιατί να φορούσε στολή, και θα σου έλεγα, ναι σωστά, πρέπει να το διορθώσω και να γράψω 'στολή εργασίας' ή 'στολή ειδικού σκοπού', γιατί το #Animal είναι στρατιώτης, άγρυπνος φρουρός που αφουγκράζεται το οτιδήποτε κινείται παραδίπλα του κι αν απολυόταν θα έπαιρνε το άριστα, όχι για να περηφανεύεται εκείνο για τις επιδόσεις του, αλλά οι άλλοι θα περηφανεύονταν που θα το κοιτούσαν.
δεν ξέρω τι χροιά έχει η λέξη 'ακατάτακτο', αν κάποιοι το ορίζουν στα θετικά ή στα αρνητικά, αλλά η ταινία τούτη της εξάρχου είναι ακατάκτακτη γιατί νιώθεις οτι συνέχεια στροβιλίζεται γύρω από τον εαυτό της, ψάχνοντας να βρει τη μήτρα της, να βρει εκείνο το κέντρο βάρους και να το διαλύσει για να το ξαναφτιάξει. συνέχεια αυτό κάνει η ταινία, χτίζει και γκρεμίζει κόσμους, κυρίως και μονάχα της κάλιας -όχι δε θα γράψουμε εδώ για την δήμητρα βλαγκοπούλου, έχει χώρο παρακάτω-, της ας πούμε αρχηγού μιας ομάδας ανιματέρ σε ένα μεγάλο all-inclusive ξενοδοχείο της κρήτης, εκεί όπου οι τουρίστες χρειάζονται και πρέπει να χρειάζονται κάποιες λίγες ώρες ξεγνοιασιάς, συμμετέχοντας σε κιτς μουσικοχορευτικά acts ξένου και ελληνικού ρεπερτορίου, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει > η ομάδα αυτή αυξάνεσθαι και πληθύνεσθαι και 'φωνάζει' δυνατά, σχεδόν ουρλιάζει, έστω κι αν οι θεατές τους έχουν τα volume κατεβασμένα, για να ακουστεί, για να είναι εκεί, να φτιάξει μια απαραίτητη φωλιά, να γίνουν απαραίτητοι οι ίδιοι, να είναι οργανικοί παίκτες > μέχρι που η κάλια παθαίνει τη ζωή - αλήθεια, αυτό ακριβώς παθαίνει. προστατευμένη σε ένα κολλεκτιβίστικο περιβάλλον που της έχει μάθει να συμβιώνει, να χρειάζεται και να δίνει, αλλά να ψάχνει και τι είναι εκείνο που τελικά παίρνει, βυθίζεται συνέχεια σε έναν βούρκο που χωράει τα πάντα, από συνταγογραφούμενες σχεδόν, ερωτικές πράξεις -εντελώς πράξεις όμως, σαν θέατρο-, μέχρι χορευτικά ετεροντροπής κι από περιστασιακά φιλήματα μέχρι λυτρωτικά καραόκε > κι αυτός ο βάλτος έχει μέσα του ζωή, δεν είναι σκούρος, έχει τα φωτεινά του ανοίγματα για να βλέπει η κάλλια τον έξω κόσμο, να τον ζηλεύει, να τον ορέγεται και να τον γουστάρει, αλλά να μένει με δεμένα τα χέρια σαν ανήμπορος χουντίνι.
το #Animal έχει τσαγανό με την pure ακατέργαστη έννοια, εκείνη που βγαίνει από μέσα προς τα έξω για να βρει συμπαραστάτες -εντελώς η σωστή λέξη-, αλλά που, όταν έχεις μάθει μονάχα να λυπάσαι, τι σου μένει για να δώσεις > και αυτό το ακατέργαστο έχει η δήμητρα βλαγκοπούλου, αυτή η υπέροχη δήμητρα βλαγκοπούλου, η πρωταγωνίστρια σε έναν τόσο γοητευτικά ετερόκλητο θίασο που άγεται και φέρεται σε ένα ξεχαρβαλωμένο σκηνικό, έτοιμο να πέσει και να πλακώσει και εκείνους και τους θεατές > η βλαγκοπούλου είναι το #Animal, έχει μέσα της το animal, βγάζει και αφήνει στην άκρη το anima, και το παρατηρεί, το φροντίζει, μπασταρδεύει όποιες μαντεψιές κάνεις για το τι θέλει, τι ψάχνει, τι θα απογίνει, γιατί αλλιώς τι, τίποτα δεν είναι εύκολο και δεν θα έπρεπε να είναι, σπάει, τη βλέπεις να σπάει, να γίνεται χίλια κομμάτια, να γελάει οργανικά, να κλαίει ακόμα πιο οργανικά και να παραδίδει ένα από τα συγκινητικά πεντάλεπτα που θα δει κανείς στο σινεμά, σε ένα ανορθόδοξο καραόκε night στο Boogie Boogie, και ψάχνεις να βρεις τη λαλιά σου, τι να πεις και τι να κάνεις, από που να φύγεις, αλλά και να μη φύγεις.
το #Animal της σοφίας εξάρχου έχει σενάριο αγκαλιαστό, έχει σκηνοθεσία στη σπίντα, δε σε κοροιδεύει, άλλα να σου λέει κι άλλα να εννοεί, τίμιο, ειλικρινές, αν και έχει τέρμα τις μουσικές, μένει μακριά από τη φασαρία και κοιτάζει τις μικρές στιγμές που είναι βουνά ολόκληρα > είναι ένα σημαντικό έργο, από τα πιο σημαντικά, μπορεί και το πιο σημαντικό που έγιναν τα τελευταία χρονια στο σινεμά, θέλει χρόνο να μπεις, να βρεις θέση στους θεατές ή στο πάλκο πάνω με τους ανιματέρ, αρκεί να έχεις χώρο να βλέπεις, κι ακόμα περισσότερο χώρο για να χωρέσει η ψυχή σου που θα βγει και θα ξαπλώσει κάτω να ξεκουραστεί.
animal > σενάριο, σκηνοθεσία: σοφία εξάρχου > παίζουν:δήμητρα βλαγκοπούλου, φλωμαρια παπαδάκη, αχιλλέας χαρίσκος, kristof > μουσική: wolfgang frisch > μακιγιάζ: ιωάννα λυγίζου > κοστούμια: βασιλεία ροζανα > μοντάζ: dragos apetri > φωτογραφία: monica lenczewska > σκηνικά: jorien short > καλλιτεχνική διεύθυνση: μαρινέλα καλαϊτζαντωνάκη > το 2024 στις αίθουσες από την werid wave.
Blaze
8 notes