Kevin's comments are certainly spot-on

No title available
YOU ARE THE REASON
Cosimo Galluzzi
One Nice Bug Per Day
he wasn't even looking at me and he found me
KIROKAZE
h

No title available
Claire Keane
Fai_Ryy
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
Stranger Things
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
NASA
Keni
𩵠avery cochrane ð©µ

pixel skylines

JVL
Aqua Utopiaïœæµ·ã®åºã§èšæ¶ã玡ã

PR's Tumblrdome
seen from United States
seen from United States

seen from France
seen from United Kingdom

seen from United Kingdom

seen from United States

seen from Indonesia
seen from United States

seen from United States
seen from France
seen from Italy

seen from Austria

seen from United States
seen from New Zealand

seen from Poland
seen from United Kingdom
seen from Australia

seen from United States

seen from India
seen from India
@this-sporting-life
Kevin's comments are certainly spot-on
As shown in these two take a very similar approach, it's only natural Lol Creme joined the Art Of Noise. I can't find any credits for the video above but it's definitely by him.
I can't get enough of this song
I have strange memories on this video. When I first heard the song only, an image came to my mind; an infinity mirror. After a while, watching the video on YouTube, I was totally boggled. My image had popped up! Since then, I've felt a connection with Kevin and Lol and have become even more devoted to them.
You two should make lots more songs together!!ð«
A new video for the first time in a while ðïž I've seen the photo (â) on the booklet of Godley & Creme collected cd but video never. It seems this TV program was recorded and broadcasted in Netherlands ð³ð± Wikipedia says the song reached at number 3 on the charts in the country ð¥
âLol is van de videoclip afâ ãç¬ãã¯ãããªã¯ãªããããã
NIEK SCHENK, door, 12 March 1988 1988幎3æ12æ¥ ãAlgemeen DagbladãçŽ ããšã¯ã»ã·ã§ã³ã¯ AMSTERDAM - De videoclip heeft zijn beste tijd gehad, vinden Kevin Godley en Lol Creme. Het duo dat tientallen wereldberoemde videoclips maakte, wil zich de komende lijd bezighouden met meer experimentele projecten op het gebied van muziek en beeld. ?De videoclip heeft al in 1984 zijn hoogtepunt bereikt. ,,Wij zuljen voorlopig geen videoclips meer voor anderen maken, tenzij het om een heel speciaal project gaat. George Harrison vroeg ons laatst nog: we hebben voor hem een uitzondering gemaakt. Anderen hebben ons al vijf keer gevraagd, maar we doen het gewoon niet meer", zeggen Kevin Godley en Lol Creme. ã¢ã ã¹ãã«ãã - ãã¥ãŒãžãã¯ãããªã«ã¯ãã®æãæ¥ããšãã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒãšãã«ã»ã¯ãªãŒã ã¯èšããäžççã«æåãªãã¥ãŒãžãã¯ãããªãäœåæ¬ãäœã£ãäºäººçµã¯ãä»åŸã¯é³æ¥œãšæ åã®åéã§ãããå®éšçãªãããžã§ã¯ãã«åãå ¥ããŠãããããšèããŠãããã1984幎ã«ãã¥ãŒãžãã¯ã»ãããªã¯ããŒã¯ãè¿ãããã ããã»ã©ç¹å¥ãªãããžã§ã¯ãã§ãªãéããä»åŸåœåã®éã¯ä»äººã®ããã«ãã¥ãŒãžãã¯ãããªãäœãããšã¯ãªãã ããããå æ¥ããžã§ãŒãžã»ããªã¹ã³ãç§ãã¡ã蚪ããŠããŠãã圌ã¯äŸå€ããä»ã®äººããã¯ããã5åãçžè«ãããŠããããšã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒãšãã«ã»ã¯ãªãŒã ã Het duo, dat momenteel in ons land een hit heeft met 'A little piece of heaven', is altijd bezeten geweest van nieuwe ontwikkelingen in de popmuziek. Eind 1976 verlieten Godley en Creme, die allebei de kunstacademie gevolgd hebben, de groep 10 CC om gich op het meer experimentele pad te begeven. Zij ontwikkelden toit een nieuw muziekinstrument de Gizmotron) en brachten in 1977 een album raet drie platen it. çŸåšãæãåœã§ã¯ããªãã«ã»ããŒã¹ã»ãªãã»ããŽã³ãããããããŠãããã®äºäººçµã¯ãåžžã«ããããã¥ãŒãžãã¯ã®æ°ããçºå±ã«ãã ãã£ãŠããã1976幎æ«ãçŸè¡ãåŠãã§ãããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ãããå®éšçãªéãæ©ãããã«10ccãšããã°ã«ãŒããè±éãããæ°ããæ¥œåšïŒã®ãºã¢ããã³ïŒãéçºãã1977幎ã«3æçµã®ã¢ã«ãã ãçºè¡šããã In Nederland bereikte hun sinle "An Englishman in New York' in 1979 de eerste plaats van le hitparade. Godley en Creme maakten bij dit nummer hun eerjte videoclip en dat was al meten een heel opvallende. Ze werden daarin begeleid door een orkest van robotachtige mensen. In de loop der jaren hebben Godley in Creme een naam opgebouwd In het maken van videoclips. Zo maakten zij filmpjes bij de muziek van The Police, Duran Duran (het thema uit de James Bond-film A view to a kill), Frankie Goes To Hollywood (Two Tribes, waarir de Russische en Amerikaanse regeringsleider het in de boksring tegen elkaar opnemen), Paul Young en 10 CC. ãªã©ã³ãã§ã¯ã1979幎ã«ã·ã³ã°ã«ããã¥ãŒãšãŒã¯ã®ã€ã®ãªã¹äººããããããã£ãŒãã§1äœãç²åŸããŠããããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ããã®æ²ã§åããŠãã¥ãŒãžãã¯ãããªãäœã£ãããããã¯ãããã人éããªãŒã±ã¹ãã©ãåŸããŠããã誰ãèŠãŠãå°è±¡çãªãã®ã ã£ããé·å¹Žã«ãããããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ãã¥ãŒãžãã¯ãããªã®å¶äœã§åã銳ããŠãããäŸãã°ãããªã¹ã®é³æ¥œã«åãããŠæ ç»ãäœã£ããããã¥ã©ã³ã»ãã¥ã©ã³ïŒãžã§ãŒã ãºã»ãã³ãæ ç»ãçŸããç²ç©ãã¡ãã®ããŒãïŒããã©ã³ããŒã»ãŽãŒãºã»ãã¥ã»ããªãŠããïŒãã·ã¢ãšã¢ã¡ãªã«ã®éŠè³ããã¯ã·ã³ã°ã®ãªã³ã°ã§å¯Ÿæ±ºããããã¥ãŒã»ãã©ã€ãã¹ãïŒãããŒã«ã»ã€ã³ã°ã«10ccçã§ããã Weinig toekomst
å°ããªæªæ¥ Maar volgens het duo zit er weinig toekomst meer in de videoclip. ,,We maken momenteel liever muziek dan videoclips", zegt Kevin Godley. ,,Onze activiteiten in de popmuziek verlopen in cyclussen van ongeveer vijf jaar. We doen een paar jaar dit, dan weer iets heel anders. Maar met videoclips zijn we nu al veel langer bezig. Te lang eigenlijk, want we hebben alle grenzen van het medium inmiddels bereikt." ããããäºäººã«ãããšããã¥ãŒãžãã¯ãããªã«ã¯ã»ãšãã©å°æ¥æ§ããªããšã®ããšã ããä»ã¯ãã¥ãŒãžãã¯ãããªããã鳿¥œãäœãæ¹ã奜ããªãã ããšã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒã¯èšãããç§ãã¡ã®ããããã¥ãŒãžãã¯ã®æŽ»åã¯ã5幎ãããã®åšæã§ãã£ãŠãããäœå¹Žããã£ãŠããããŸã£ããéãããšããããã ãã§ãããããªã¯ãªãããæ±ãããã«ãªã£ãã®ã¯ãã£ãšåããããããã¡ãã£ã¢ã®éçã«éããŠãããããå®éããååéããããããªãã ã Godley en Creme zien de clip, net zoals muziek, als een vorm van communicatie. Lol Creme: ,,We hebben 95 procent van de boodschap die we met video kwijt wilden, verteld. We hebben de hele ontwikkeling meegemaakt en willen in het vervolg alleen nog maar opdrachten doen die ons incidenteel worden aangeboden." ãŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ãã¯ãªããã鳿¥œãšåãããã«ã³ãã¥ãã±ãŒã·ã§ã³ã®äžåœ¢æ ãšããŠæããŠãããã¯ãªãŒã ãäŒãããããšã®95ïŒ ãæ åã§äŒããããšãã§ããããéçºã®å šäœåãèŠãããããä»åŸã¯ããŸã«ç³ãåºãããä»äºã ãããã£ãŠãããããã ã Het duo zal zelfs het filmpje bij zijn eigen nieuwe single door anderen laten maken. Creme: Misschien dat iemand anders er nog plezier in heeft. Het gaat ons de keel uithangen om steeds weer een andere videoclip te moeten maken. De lol is er af en dan moet je dit werk beslist niet doen. Dat zou tot slechte resultaten leiden." äºäººã¯ãèªåãã¡ã®æ°ããã·ã³ã°ã«ã®ãããªãä»äººã«äœã£ãŠãããã€ããã ãã¯ãªãŒã ãããããããã誰ããæ¥œããã§ããããããããªãã£ãŠããæ¯åéããã¥ãŒãžãã¯ãããªãäœããªããã°ãªããªãããšããé¢åã«ãªã£ãŠãããã ãæ¥œãã¿ããªããªã£ãŠããŸãããããªãã絶察ã«ãããã»ããããããããã¯æªãçµæã«ã€ãªãããããã (åç) KEVIN GODLEY (rechts) en LOL CREME: ?Het gaat ons de keel uithangen om steeds weer een andere videoclip te moeten maken." (Foto: Klaas-Jan van der Weij) ã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒïŒå³ïŒãšãã«ã»ã¯ãªãŒã ãæ¯åéããã¥ãŒãžãã¯ãããªãäœããªããã°ãªããªãã®ãé¢åã«ãªã£ãŠããã (åçïŒKlaas-Jan van der Weij) Commercie
åæ¥æ§ Volgens Lol Creme heeft de commercie te veel greep op de videoclip gekregen en is door het massale aanbod alle originaliteit verdwenen. ,,Je wordt tegenwoordig in de popmuziek verplicht om videoclips te maken. Je kunt de markt blijkbaar alleen nog op die manier veroveren. De platenmaatschappij wil dat je platen verkocht worden en dan is een clip onontbeerlijk. ãã«ã»ã¯ãªãŒã ã«ããã°ããã¥ãŒãžãã¯ãããªã¯åæ¥ã«æ¯é ãããããŠã倧éã«äŸçµŠãããããã«ãªãªãžããªãã£ãçç¡ã«ãªã£ãŠããŸã£ããšããããæè¿ã®ããããã¥ãŒãžãã¯ã¯ããããªã¯ãªãããäœãããšã矩åä»ããããŠãããããã©ãããããã§ãªããã°åžå Žãå¶èŠã§ããªãã¿ããã ãã¬ã³ãŒãäŒç€Ÿã¯ã¬ã³ãŒãã売ããããããã¯ãªããã¯äžå¯æ¬ ãªãã ã ,,Door het enorme aanbod van clips wordt het echter zo langzamerhand onmogelijk om nog met een goede, zich van andere onderscheidende clip te komen. Alle mogelijke ideeen zijn al eens gebruikt. Volgens mij heeft iedereen, zowel de artiesten als het publiek, er genoeg van. Het wordt uiterst moeilijk om het publiek nog enigszins te kunnen boeien. Het lukt ons in elk geval nauwelijks meer. De videoclip zet de popmuziek onder druk. Je hoefde je vroeger alleen maar bezig te houden met de muziek. Maar steeds meer wordt de nadruk op die clip gelegd." ãã ãã©ãã¯ãªããã®äŸçµŠãèšå€§ã«ãªã£ãŠããŸã£ãŠãä»ã®ã¯ãªããã«å·®ãã€ãããããã¯ãªãããèãåºãããšã¯åŸã ã«äžå¯èœã«ãªã£ãŠããŠããŸã£ããèãåºãããã¢ã€ãã¢ã¯ããã¹ãŠä»¥åãã䜿ãããŠãããã®ã ãã¢ãŒãã£ã¹ãã芳客ããã¿ããªãã飜ã飜ãããŠãããããªãããšæããã芳客ãé äºããããšãéåžžã«é£ãããªã£ãŠããŠãããã ããããããã«ãããããã»ãšãã©æãã€ããããªãç¶æ ããããããã¥ãŒãžãã¯ã«å§åãããããã¥ãŒãžãã¯ãããªãªããŠããæã¯é³æ¥œã ãã§ããã£ããã§ãããŸããŸãã¯ãªãããéèŠãããããã«ãªã£ãããã Kevin Godley steekt bij deze klaagzang de hand in eigen boezem. We hebben er zelf aan meegewerkt. Wij hoorden zelf tot de eersten die met dat gelazer begonnen zijn. We hebben zelf die videocultuur helpen opbouwen en moeten er nu onze tol voor betalen. We zijn zelf het slachtoffer geworden, terwijl we er niets tegen kunnen doen." ã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒã¯ããã®åãã«èªãã®èäžãæŒãããç§ãã¡èªèº«ãåãçµãã§ããããšã ããç§ãã¡èªèº«ãããã®éšåã®æåã®äžæ©ãèžã¿åºãããã ã ç§ãã¡ã¯ãã®æ åæåã®æ§ç¯ã«è²¢ç®ããã®ã«ããã®ä»£åãæããªããã°ãªããªããã ãç§ãã¡ã¯äœãã§ããªããŸãŸãèªãç ç²è ãšãªã£ãŠããŸã£ãã
Gefascineerd
é å Godley en Creme geven toe dat zij jaren geleden wel degelijk gefascineerd waren door de videoclip. Godley: Natuurlijk. Het was een geweldige vondst om muziek en beeld te combineren en we waren altijd al, ook in 10 CC, met visuele aspecten van de popmuziek bezig geweest." ãŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ãæ°å¹Žåã確ãã«ãã¥ãŒãžãã¯ãããªã«é äºãããããšãèªããŠããããŽããªãŒããã¡ãããã鳿¥œãšæ åã®èåã¯çŽ æŽãããçºèŠã ã£ããã10ccã§ãããããã¥ãŒãžãã¯ã®æ åé¢ã«ã¯åžžã«æºãã£ãŠããã Maar het duo is bepaald niet te spreken over de videoclips die op dit moment de televisienetten overspoelen. Godley doet in woord en gebaar het doortrekken van een wc na. ,,In een woord: Bah", zegt hij. Maar de vraag blijft waarin de clips van Godley en Creme zich dan onderscheiden van die massa. Godley: ,,Wij laten iets op het scherm zien dat de muziek completeert. De beelden moeten op z'n minst dezelfde informatie overbrengen als de muziek. Een deel van de hersens wordt geprikkeld door de muziek, wij willen een ander deel tegelijk prikkelen door de beelden. ãããããã®äºäººã¯ãä»ãã¬ãæŸéå±ã«æ°Ÿæ¿«ããŠãããã¥ãŒãžãã¯ãããªã«ã¯å šãæºè¶³ããŠããªãããŽããªãŒã¯ãèšèã身æ¯ãã§ãã€ã¬ã®æ°Žãæµãç䌌ãããããäžèšã§èšãã°ããã¹ãŒãã ããããããããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã®ã¯ãªãããéç«ãããŠããã®ã¯äœããšããçåã¯æ®ãããŽããªãŒã鳿¥œã宿ãããããã«ãã¹ã¯ãªãŒã³ã«äœããæ ãåºããã ãæ åã¯å°ãªããšã鳿¥œãšåãæ å ±ãäŒããå¿ èŠãããã鳿¥œã«ãã£ãŠè³ã®ããéšåãåºæ¿ãããæ åã«ãã£ãŠå¥ã®éšåãåæã«åºæ¿ãããããã«ããããã ã Creme: ,,Je weet dat zo'n clip op een klein scherm en dan nog eens een heleboel keer getoond zal worden. Hij moet dus ook na die zoveelste keer nog kunnen boeien, liefst steeds boeiender worden. Hij moet vooral getuigen van originaliteit." ã¯ãªãŒã ãæ åã¯ãå°ããªã¹ã¯ãªãŒã³ã§äœåºŠãæµãããããšã«ãªããããã ããäœåºŠèŠãŠã飜ããªããã§ããã°ããé åçãªäœåã§ããããšãå¿ èŠãªãã ãäœããããªãªãžããªãã£ãçºæ®ããªããã°ãªããªããã ãã Goed idee Godley: .We hebben eerst een of twee dagen nodig om in de gedachten van de uitvoerende artiest te komen. Je hoeft zijn mu ziek heus niet geweldig te vinden, maar je moet weten op basis waarvan je gaat filmen. Een goede video hoeft niet veel geld te kosten. De basis wordt gevormd door een goed idee. Zo'n clip als 'Cry' was eigenlijk een simpel idee en niet duur om te verwezenlijken." ããèãã®ãŽããªãŒããŸããæŒå¥ããã¢ãŒãã£ã¹ãã®å¿ãã€ããããã«1æ¥ã2æ¥å¿ èŠãªãã ãåœã®é³æ¥œã奜ãã§ããå¿ èŠã¯ãªãããã©ãã©ãããæ ¹æ ã§æ®åœ±ã«èšããã¯ç¥ã£ãŠãããªãã¡ãããããæ åã¯ããéããããã«äœãããšãã§ãããã®ã ããåºæ¬ã¯ãããã¢ã€ãã¢ã ãšæãããã¯ã©ã€ãã®ãããªã¯ãªããã¯ãå®ã¯ã·ã³ãã«ãªã¢ã€ãã¢ã§ãå®çŸããããã®è²»çšãããããªãã£ããã In Cry lieten Godley en Creme gezichten in elkaar overvloeien. Zelf vinden ze het een van de beste clips die ze ooit gemaakt hebben. Creme: ?Veel mensen hebben ons gevraagd of het moeilijk was om Cry te maken. Het lijkt heel ingewikkeld, maar technisch was het heel eenvoudig." ãã¯ã©ã€ãã§ã¯ããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ãé¡ãèåãããã圌ãèªèº«ã¯ããããŸã§äœã£ãã¯ãªããã®äžã§æé«ã®åºæ¥ã ãšæã£ãŠãããã¯ãªãŒã ãã¯ã©ã€ãäœãã®ã¯å€§å€ã ã£ãã®ã§ã¯ããšãã声ã¯å€ãã£ããã ãšãŠãè€éã«èŠãããã©ãæè¡çã«ã¯ãšãŠãã·ã³ãã«ã ãã Maar de creativiteit van de nieuwe generatie videoclip-makers is volgens Creme ver te zoeken: ,,Het is grappig als je ziet dat het talent in het maken van videoclips ver achterblijft bij het talent van de muziekmakers. Er zijn maar een paar videoclips gemaakt die iets hebben wat goede platen ook hebben. Dat is tekenend voor de situatie, als je ziet hoeveel videoclips er gemaakt zijn." ããããã¯ãªãŒã ã«ãããšãæ°äžä»£ã®é³æ¥œãããªå¶äœè ã®åµé æ§ã¯ããªããªãèŠãã ããªãããã ãããã¥ãŒãžãã¯ãããªãäœãæèœã鳿¥œãäœãäººã®æèœã«å€§ããé ãããšã£ãŠããã®ãèŠãã®ã¯ãããããªããšã ãšæãããè¯ãã¬ã³ãŒãã«ããäœããæã£ãŠãããã¥ãŒãžãã¯ãããªã¯ãã»ãã®ããããããªããã ããããªã¯ãªãããäœæ¬ãäœãããŠãããšãããèŠããšããããããããããã
Kwaliteit å質 Kevin Godley: ,,Het verbaast me niet. Alle ideeen voor een videoclip zijn al eens gebruikt. Oude ideeen worden nogmaals gekozen en nog maar eens verder uitgediept. De kwaliteit op de videoclipmarkt is nu stabiel. Het zal op dit niveau blijven of iets dalen." ã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒãé©ããªããããã¥ãŒãžãã¯ãããªã®ã¢ã€ãã¢ã¯ããã¹ãŠéå»ã«äœ¿ãããããšããããã®ã°ããã ãå€ãã¢ã€ãã¢ãèŠçŽããã忀èšãããããããªã¯ãªããåžå Žã®å質ãå®å®ããŠããããã®æ°Žæºã§æšç§»ããããè¥å¹²æžå°ãããšèããŠããã Creme: ,,Het artistieke hoogtepunt was in 1984, toen in de Verenigde Staten MTV net begonnen was met het 24 uur per dag uitzenden van videoclips. Het was een soort renaissance op videoclipgebied omdat het talent volop de ruimte kreeg." ã¯ãªãŒã ãèžè¡çãã€ã©ã€ãã¯ã1984幎ã«ã¢ã¡ãªã«ã§MTVã24æéãããªã¯ãªããã®æŸéãå§ããã°ããã®é ã ãã ã¿ã¬ã³ãã«äœè£ãã§ãããã§ãäžçš®ã®ãã¥ãŒãžãã¯ãããªã»ã«ãããµã³ã¹ã ã£ãã®ãã Maar sindsdien is het volgens Godley en Creme bergafwaarts gegaan met de kwaliteit. ,,Videoclips worden steeds vaker gebruikt om produkten te verkopen, in plaats van muziek. Ze worden ook te veel op een gebied gericht: de popmuziek. Terwijl de muziek zelf zich nog altijd richt op rock, jazz, country of klassiek. Als daar verandering in zou komen, dan zouden we ook een gevarieerder aanbod van clips krijgen. Het lijkt mij in elk geval te gek om een videoclip te maken bij jazz of bij klassieke muziek. Maar omdat die muzieksoorten in vergelijking met popmuziek nauwelijks aan bod komen op te levisie, zal het er niet gauw van komen." ãããããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã«ãããšããã以æ¥ãå質ã¯äžéç·ããã©ã£ãŠããŸã£ããšãããã鳿¥œãããªãããããªã¯ãªãããååã®è²©å£²ã«äœ¿ãããããšãå€ããªã£ãŠãããããããã«ãããããã¥ãŒãžãã¯ãšããäžã€ã®åéã«éäžããããŠãã鳿¥œèªäœã¯ãŸã ããã¯ããžã£ãºãã«ã³ããªãŒãã¯ã©ã·ãã¯ãäžå¿ãªã®ã«ãããããå€ããã°ãããå€åœ©ãªã¯ãªãããçãŸããããã«ãªãã¯ãã ãããããã«ããããžã£ãºãã¯ã©ã·ãã¯ã®ãã¥ãŒãžãã¯ãããªãäœãã®ããããšæããªãã ãã©ããããã£ã鳿¥œã¯ãããã¹ã«æ¯ã¹ãŠãã¬ãã§æŸéãããããšãã»ãšãã©ãªãããããªããªãå®çŸããªãã ãããã Experimenten
å®éšé¢šæ¯ Godley en Creme zullen de komende tijd met nieuwe toepassingen van muziek en film gaan experimenteren. Creme: ,,We willen ons niet langer afhankelijk laten zijn van omroepen of commercie. Er is wel degelijk een toekomst voor de combinatie van muziek en filmbeeld weggelegd. We weten dat muziek en beeld uitstekend kunnen samenwerken; die combinatie kan stimulerend werken. Vorig jaar hebben we vijf dagen in de opnamestudio doorgebracht en elke toon die op de piano aangeslagen werd, elke aanslag op een gitaar, elke slag op de drums op video vastgelegd. ãŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ãè¿ãå°æ¥ã鳿¥œãšãã£ã«ã ã®æ°ããå¿çšã詊ã¿ãäºå®ã§ãããã¯ãªãŒã ãæŸéå±ãå瀟ã«äŸåããã®ã¯ããããããã£ãŠãã 鳿¥œãšæ ç»æ åã®çµã¿åããã«ã¯ãééããªãå°æ¥æ§ããããã ã鳿¥œãšæ åã¯éåžžã«çžæ§ããããŠããã®çµã¿åããã¯åºæ¿çã ããå»å¹Žã¯ã¬ã³ãŒãã£ã³ã°ã¹ã¿ãžãªã§5æ¥éããã¢ãã®äžé³äžé³ãã®ã¿ãŒã®ã¹ãããŒã¯ããã©ã ã®ããŒãããã¹ãŠãããªã«åãããã Het resultaat is dat op het moment dat je dat beeld ziet, je ook tegelijkertijd de klank hoort. We hebben dus het ontstaan van muziek gedetailleerd zichtbaar gemaakt. En elke keer als we bepaalde beelden componeerden, componeerden we tegelijk muziek. We hebben zo een bijna twintig minuten durende compositie gemaakt. Je ziet dat ze volledig afhankelijk zijn van elkaar als het beeld verandert, overans dert ook de muziek. Bij zo'n project hebben we veel meer plezier dan bij het maken van videoclips." ããã®çµæããã®æ åãèŠããšåæã«é³ãèãããŠãããã ããããã£ãŠé³æ¥œã®åµäœã现ããå¯èŠåãããã ãæ åãå€ããã°é³æ¥œãå€ãããšããããã«ãå®å šã«äŸåãåã£ãŠããããšããããããããªãããžã§ã¯ãã¯ããã¥ãŒãžãã¯ãããªãäœããããã£ãšæ¥œããã®ãã
POP MIT PAT UND PATACHON PATãšPATACHONã§ããã(ïŒ)
Dr. Gonzo, Musik Express, August 1983 1980幎8æ  ãMusik Expressã èª ãã¯ã¿ãŒã»ãŽã³ãŸ Sie machen brilliante Musik, drehen preisgekrönte Videos, erfinden skurrile MusikInstrumente, zeichnen bissige Comics- und haben ihr Pulver noch lange nicht verschossen. Godley & Creme, frÃŒher kreative HÀlfte der Popgruppe 10 CC, sind mit ihrem Mutterwitz die Hechte im Karpfenteich der Popmusik. ME/Sounds besuchte die Tausendsassas in ihrer Ideenwerkstatt. çŽ æŽããã鳿¥œãäœããåè³æŽã®ãããããªãæ®ããå¥åŠãªæ¥œåšãçºæããççãªãã³ã¬ãæãââãããŠåœŒãã¯ãŸã ãã®ç²(ïŒ)ãç¡é§ã«ããŠããªããå ãããã°ã«ãŒã10ccã®åµé ççå²ãã§ãããŽããªãŒïŒã¯ãªãŒã ã¯ãæ¯ãªããŠã£ãããæã€ããããã¥ãŒãžãã¯çã®é¯ã®æ± ã®ã«ãã¹ã§ãããME/Soundsã¯ãã¢ã€ãã¢å·¥æ¿ã®äœã§ãå±ã蚪ããã Godley und Creme sind erstaunt. Er staunt darÃŒber, daà ihre LP BIRDS OF PREY in der Kritiker-MÃV-Liste 5/83 auf Platz eins kam."Du lieber Himmel" wundert sich Kevin Godley laut, âes muÃja wirklich arg um die Pop-Musik bestellt sein, wenn diese Platte die Nummer eins des Monats gewesen sein soil!" ãŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯é©ããŠãããLPãããŒãºã»ãªãã»ãã¬ã€ããè©è«å®¶MOTãªã¹ã5/83ã§1äœãšãªã£ãããšã«é©ããŠããã®ã ãããªããŠãã£ãããšã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒã¯å£°ã倧ã«ããŠäžæè°ãããããã®ã¬ã³ãŒããæé1äœã«ãªã£ãã®ã¯ãããããã¥ãŒãžãã¯ã«ãšã£ãŠãã£ãšææªãªããšã ãïŒã Und sein kleiner Partner Lol Creme gesteht völlig ungefragt daà die LP bestimmt nicht das Gelbe vom Godley/Creme-Ei sei. Eigentlich hatten wir gar nicht vor, eine neue Platte zu veröffentlichen. Wir hatten ein biÃchen im Studio rumgefummelt, aber von einer fertigen LP im Sinne von, L oder ISMISM war noch ÃŒberhaupt nicht die Rede. ãããŠåœŒã®å°ããªããŒãããŒããã«ã»ã¯ãªãŒã ã¯ããã®LPããŽããªãŒïŒã¯ãªãŒã ã®åµ(ïŒ)ã®ãã¹ãã§ãªãã®ã¯ééããªããšãå šãèšãããŠããªãã«ããããããåçœãããå®ã¯ãæ°èãåºãäºå®ã¯ãªãã£ãã®ã ãã¹ã¿ãžãªã§å°ãããã£ãçšåºŠã§ããLãããIsmismãã®ãããªæå³ã§ã®LPã宿ããã®ã§ã¯ãªãã£ãã®ã§ããã Unser Fehler war, daà wir diese Tracks der Polydor vorspielten - und die sofort sagten: Fantastisch Jungs, da machen wir 'ne LP draus! Wann können wir die restlichen Titel haben? Und da standen wir plötzlich in Zugzwang und muÃten den Rest mehr oder weniger zusammenschustern. ãåãã¡ã®å€±æã¯ãæ²ãããªããŒã«ã«èŽãããããããã«ãçŽ æŽãããããã®æ²ã§LPãäœããïŒããšèšãããããšã ããæ®ãã®äœåã¯ãã€å ¥æã§ãããã ãããïŒãããŠããããªã窮å°ã«ç«ããããŠãå€ããå°ãªããæ®ãããããããããšã«ãªã£ããã ã Nee, das machen wir nie wieder. In Zukunft veröffentlichen wir Singles und Maxis, denn so wichtig ist uns das ganze Musikgeschaft ja wirklich nicht mehr." ããããããäºåºŠãšãããªãããå°æ¥çã«ã¯ãã·ã³ã°ã«ãããã·ã·ã³ã°ã«ããªãªãŒã¹ããŠããã€ããã ã Wir sitzen im BÃŒro der Godley/Creme-eigenen Video-Firma "Medialab". Kevin Godley, gepflegter Bart und von Kopf bis Fuà schwarz gewandet, und Lol Creme, sportlich gekleidet und immer noch den Eindruck eines jungen Pfiffikusses vermittelnd, warten auf das Erscheinen eines genialen Bastlers, "der uns irgendwas sensationelles Holographisches vorfÃŒhren will". ç§ãã¡ã¯ããŽããªãŒïŒã¯ã¬ãŒã 瀟åäžã®æ åäŒç€Ÿãã¡ãã£ã¢ã©ããã®ãªãã£ã¹ã«åº§ã£ãŠããããã²ãæŽããé ããã€ãŸå ãŸã§é»ãæã«èº«ãå ãã ã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒãšãã¹ããŒãã£ãªæè£ ã§ãŸã è¥è ã®å°è±¡ãäžãããã«ã»ã¯ãªãŒã ã¯ããäœãã»ã³ã»ãŒã·ã§ãã«ãªããã°ã©ã ãèŠãããããšãã倩æå¥è¡åž«ã®ç»å ŽãåŸ ã¡ãã³ãŠããã Das Gene scheint den Weg jedoch nicht zu finden. Zeit also fÃŒr ein ausfÃŒhrliches GesprÀch unter sechs Augen. ãããããã®éºäŒåã¯ãªããªãèŠã€ãããªãããã ãããã§ããã©ã€ããŒãã§æ·±ã話ããããšããæ¥ãã®ã ã£ãã NatÃŒrlich will euer Reporter nun endlich wissen, was eigentlich aus dem Gizmo geworden ist, jenem von G & C entwickelten Gitarren-Aufsatz, der ja vor Jahren angeblich die Rock-Musik revolutionieren sollte. ãã¡ããããã®èšè ã¯æ°å¹Žåã«ããã¯ãã¥ãŒãžãã¯ã«é©åœãèµ·ãããšèšãããGïŒC瀟ã®ã®ã¿ãŒã¢ã¿ããã¡ã³ããã®ãºã¢ãå®éã«ã©ããªã£ãã®ããããããç¥ããããªã£ãã®ã ããã Godley (grinsend): Alles gelogen!" ãŽããªãŒïŒãã€ãªãšããŠïŒãå šãŠåã£ã±ã¡ãïŒã Creme (ernsthaft): "Das Ding ist tatsÀchlich gebaut worden, doch leider von einer US-Firma, aie das Projekt völlig abfuckte. Erstens brauchten sie bis zur Serienproduktion mehr als zwei Jahre, und zweitens kamen sie, als sie endlich soweit waren, voll in die Rezession. ã¯ãªãŒã ïŒçé¢ç®ã«ïŒãå®éã«äœããããã®ã ãã©ãæ®å¿µã«ãã¢ã¡ãªã«ã®äŒç€Ÿãå®å šã«ãããžã§ã¯ããå°ç¡ãã«ããŠããŸã£ããã ã第äžã«éç£ã«ããã€ãããŸã§ã«2幎以äžããã£ãããšã第äºã«ãã£ãšã§ãããšæã£ãããå®å šã«äžæ³ã«é¥ã£ãããšã ãã Aber so leicht lÀÃt sich euer Reporter nicht abspeisen. Rezession hin, Rezession her, schlieÃlich hieà es ja damals, daà ein Gitarrist, der sich einen Gizmo an seine Klampfe anbringen lieÃe, jeden Keyboardspieler ÃŒberflÃŒssig machen wÃŒrde. ããããèšè ã¯ããç°¡åã«ã¯ãããããªããäžæ³ã§ããããšãªããããšãåœæã¯ã®ã¿ãŒã«ã®ãºã¢ãã€ããã®ã¿ãªã¹ããããã°ãããŒããŒãå¥è ã¯çäžèŠã«ãªããšèšãããŠããã®ã§ããã Creme: "Das Ding war einfach nicht gut genug gebaut. Die haben die ganze Kohle fÃŒr Publicity verbraten und am Produkt gespart." ã¯ãªãŒã ãåçŽã«ã¢ãã®äœããçãã£ããã ãã宣äŒã«éããããŠã補åã«ãéããããªãã£ããã ã Godley: "Ich kenne sogar ein paar Leute, die sich den Gizmo gekauft haben John Lennon hatte einen, Paul McCartney und der Bassist von George Benson haben sich auch einen zugelegt. Aber eigentlich war das schlechte Timing an dem MiÃerfolg schuld, denn als der Gizmo endlich auf den Markt kam, gab's bereits Synthesizer fÃŒr um die tausend Mark." ããžã§ã³ã»ã¬ãã³ãããŒã«ã»ããã«ãŒãããŒããžã§ãŒãžã»ãã³ãœã³ã®ããŒã·ã¹ããæã£ãŠããããã§ããå®ã¯ã¿ã€ãã³ã°ãæªãã£ãã®ã倱æã®åå ã ã£ããã ãããããã®ãºã¢ãçºå£²ãããæã«ã¯ããã§ã«1000ãã«ã¯ååŸã®ã·ã³ã»ãµã€ã¶ãŒããã£ããã ãã®ã Creme: "Ich meine, wir waren halt auch nur ein Produkt unserer Zeit, der Sechziger. Wir ÃŒbertrieben's genauso wie alle anderen, wie Yes, Pink Floyd, Emerson, Lake & Palmer. Die damalige LP CONSEQUENCES war einfach unser Superding. ã¯ãªãŒã ãã€ãŸããåãã¯60幎代ãšããæä»£ã®ç£ç©ã ã£ãã®ããã€ãšã¹ããã³ã¯ã»ããã€ãããšããŒãœã³ã»ã¬ã€ã¯ïŒããŒããŒãªã©ãä»ã®äººãã¡ãšåãããã«ããããããã ãåœæã®LPãã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ãã¯ãåçŽã«åãã®è¶ ç®çã ã£ããã ã Aber dank dieser Platte lernten wir, ökonomischer zu arbeiten, immer das Budget vor Augen zu haben Speziell was Videos und das Geld anderer Leute anbelangt. Heute sind wir 100% effektiv." ãã§ãããã®ã¬ã³ãŒãã®ãããã§ããçµæžçã«ä»äºãããããšãç¹ã«ãããªãä»ã®äººã®ãéã«é¢ããŠåžžã«äºç®ã念é ã«çœ®ããŠä»äºãããããšãåŠãã ãã仿¥åãã¡ã¯100ïŒ ã®å¹æãçºæ®ããŠããã Und wann fing's mit Videos an? Ihr zÀhlt ja inzwischen zu den gefragtesten Musik-Video-Produzenten Englands. ãŸãããã€ãããããªã«ãªã£ãã®ã§ããããïŒããªãæ¹ã¯ä»ãã€ã®ãªã¹ã§æã泚ç®ãããŠãããã¥ãŒãžãã¯ãããªã®å¶äœè ã§ããã Godley: "Unser erstes Video war 'An Englishman in New York' von unserer LP FREEZE FRAME. Da wir den Titel geschrieben hatten, haben wir uns gesagt. "Mensch, warum machen wir unser Video nicht selbst?" Und als das Ding im Kasten war, standen schnell andere Interessenten auf der Matte. ãŽããªãŒãæåã®ãããªã¯ãLPãããªãŒãºã»ãã¬ãŒã ãã«åé²ãããŠããããã¥ãŒãšãŒã¯ã®ã€ã®ãªã¹äººãã ã£ãããã£ããã¿ã€ãã«ãæžããã®ã ãããšãèªåãã¡ã«èšãèããããã ãããããèªåãã¡ã®ãããªãäœããªããïŒãã£ãŠãããããŠãã®ãã®ã猶詰(ïŒ)ã«ãªããšãä»ã®å©å®³é¢ä¿è ãããã«é§ãã€ããŠããã Die Preise und Auszeichnungen lieÃen auch nicht lange auf sich warten. 'Mind Of A Toy' fÃŒr Visage wurde z. B, zum besten Video des Jahres 81 gekÃŒrt." ãå ¥è³ãåè³ããã®ã¯ãã£ãšããéã ã£ãããäŸãã°ããŽã£ãµãŒãžã®ããã€ã³ãã»ãªãã»ãã€ãã¯ã81幎ã®ãã¹ããããªã«éžã°ãããã ã
Kommen wir zur Frage nach der Arbeitsteilung. Wer macht bei euch eigentlich was? 忥ã®åé¡ã«è©±ãç§»ãããå®éã«èª°ãäœãããã®ã§ããããïŒ Godley: "Du hast es mit zwei gespaltenen Persönlichkeiten zu tun." ãŽããªãŒãäºäººã®äººæ Œã«åãããŠãããã Creme: "Zwei Psychopathen. Sagen wir's mal so: Wir handeln nie aus, wer fÃŒr die Choreographie verantwortlich sein wird. Wir sind beide TÀnzer, also tanzen wir auch stets gemeinsam. ã¯ãªãŒã ããµã€ã³ãã¹ã2人ãããã ããèšã£ãŠã¿ãã°ãèª°ãæ¯ãä»ããæ åœããããšãã亀æžã¯ããªããã ãäºäººãšããã³ãµãŒã ããããã€ãäžç·ã«èžã£ãŠãããã ã Bei unseren Videos z. B, sind wir natÃŒrlich bestens vorbereitet. Wir kennen den Titel und den KÃŒnstler genau und dann entscheiden wir, was sich filmisch damit anfangen lÀÃt. Wir brauchen das StÃŒck nicht mal zu mögen, solange wir den KÃŒnstler mögen. Oder umgekehrt. ãäŸãã°æ åã«ã€ããŠã¯ããã¡ããäžå šã®æ å¢ã§èšãã§ããããã¿ã€ãã«ãšã¢ãŒãã£ã¹ããæ£ç¢ºã«ææ¡ããäžã§ãæ ç»çã«äœãã§ãããã倿ãããã ãã¢ãŒãã£ã¹ãã奜ãã§ããã°ãèå± ã奜ãã§ããå¿ èŠããªããããããã¯ãã®éããããã ã Und dann machen wir den Film zunÀchst mal fÃŒr uns selbst. Jede Einstellung, jedes Detail, wird im sog. Storyboard festgehalten. So gesehen ist es dann völlig egal, wer zu guter Letzt dem Kameramann sagt, in welche Position er gehen soll, oder dem Beleuchter, welchen Filter er nun einlegen muÃ." ããããŠããŸãã¯èªåãã¡ã®ããã«æ ç»ãäœãããã¹ãŠã®èšå®ããã¹ãŠã®ãã£ããŒã«ãèšé²ãããããããçµµã³ã³ããèšé²ãããã ããã®èгç¹ãããããšæçµçã«ã«ã¡ã©ãã³ã«ã©ã®ããžã·ã§ã³ãåãããç §ææåž«ã«ã©ã®ãã£ã«ã¿ãŒãå ¥ããããæç€ºããã®ã¯èª°ã§ãã£ãŠãæ§ããªãã®ãã Godley: "Wir sind nun seit 24 Jahren zusammen; da sollten wir eigentlich wissen, was wir wollen." ãŽããªãŒããã24幎ãäžç·ã«ãããã ãããèªåãã¡ãäœãæãã§ããã®ããæ¬åœã¯åãã£ãŠãŠãããããã Und wenn ihr Platten macht? ã¬ã³ãŒããäœããšãã¯ïŒ Creme: "Da lÀuft das absolut genauso. Wir können gegenseitig unsere Gedanken lesen. Ich fange z. B, die erste Zeile der ersten Strophe soundso an, und Kev hat schon gleich die zweite parat." ã¯ãªãŒã ãããã¯çµ¶å¯Ÿçã«åãã ãããäºãã®å¿ãèªãããã ãäŸãã°åãæåã®ããŒã¹ã®1è¡ç®ããœããšå§ãããšãã±ãŽã¯ãã§ã«2è¡ç®ãçšæããŠãããã ã Godley: "Ich kann nur wiederholen. Unsere Hirne arbeiten absolut parallel." ãŽããªãŒãç¹°ãè¿ããããªããã ãç§ãã¡ã®è³ã¯å®å šã«äžŠè¡ããŠåããŠããã®ãã Und die Zeichnungen in "The Fun Starts Here"? (Ein Kult-Buch, gezeichnet und getextet von Kevin und, Lol das die Karriere eines Rock-Musikers fÃŒrchterlich auf die Schippe nimmt). Da hat doch sicher einer von euch gezeichnet, und der andere hat geschrieben? ãããŠããThe Fun Starts Hereãã®çµµã¯ïŒ(ã±ãŽã£ã³ãšãã«ã«ãããããã¯ãã¥ãŒãžã·ã£ã³ã®ãã£ãªã¢ãæããã«ã«ããªæ¬ïŒãå®éã©ã¡ãããçµµãæããŠãã©ã¡ãããæç« ãæžããŠããã®ã§ããããïŒ Godley: "Mitnichten. Lol hat ein Bild gezeichnet, ich ein anderes. " ãŽããªãŒãå šç¶éããããã«ã1ææããŠãç§ããã1ææãããã ã Creme: "Und Kevin hat ein Kapitel geschrieben - und ich ein anderes." ã¯ãªãŒã ããããŠã±ãŽã£ã³ã1ç« ãæžããåããã1ç« ãæžããã®ãã Godley: "Ich glaube, du verstehst jetzt, wie ahnlich unsere Denkweisen und Stule sind. Wir sind einzigartig." ãŽããªãŒãèãæ¹ãã¹ã¿ã€ã«ãããã«äŒŒãŠããããåãã£ãŠãããããšæãããç§ãã¡ã¯å¯äžç¡äºã®ååšãªã®ãã Creme: "Einzigartig unnatÃŒrlich!" ã¯ãªãŒã ãç¬ç¹ãªäžèªç¶ããïŒã Godley: "Echt gespenstisch Da stimmt was nicht." ãŽããªãŒãæ¬åœã«äžæ°å³ãã Creme: "Wir tun alles gemeinsam Alles!" ã¯ãªãŒã ãåããªãã§ãäžç·ã«ãããã ïŒã Godley: "Und manchmal auch nichts." ãŽããªãŒããããŠãæã«ã¯äœãããªãã Creme: "Platten machen wir bei mir. Videos in Kev's Haus." ã¯ãªãŒã ããã¡ã§ã¯ã¬ã³ãŒãããã±ãŽã®å®¶ã§ã¯ãããªãããã Godley: "Das ist auch wirklich das einzige: Wir wohnen nicht zusammen!" ãŽããªãŒããããæ¬åœã«ããã ãã ããäžç·ã«äœãã§ã¯ããªããããïŒ Creme: "Und schlafen nicht zusammen!" ã¯ãªãŒã ããããŠãäžç·ã«å¯ã¡ããããªããïŒã Was bedeutet euch denn heute mehr. Platten oder Videos zu machen? 仿¥ã®ããªãæ¹ã«ãšã£ãŠãããæå³ã®ããããšã¯äœãªã®ã§ããïŒã¬ã³ãŒãããããªã®å¶äœã§ããïŒ
Godley: "Weder das eine noch das andere. Wir wollen Filme machen. Spielfilme. Wir arbeiten bereits ernsthaft an einem Spielfilm ÃŒber George Gershwin. ãŽããªãŒïŒã©ã¡ããšããããªããªãç§ãã¡ã¯æ ç»ãäœããããã ãé·ç·šæ ç»ãããããžã§ãŒãžã»ã¬ãŒã·ã¥ã€ã³ã®é·ç·šæ ç»ã«ã¯çå£ã«åãçµãã§ãããšããã ãã
Was bedeutet euch denn ergentlich noch die Musik? ããªãã«ãšã£ãŠã鳿¥œãšã¯äœã§ããããïŒ Godley: "Wenn du die Pop-Musik meinst, dann ist die eher zweitrangig geworden." ãŽããªãŒãããããã¥ãŒãžãã¯ãšããããšã§ããã°ãããã¯ãããäºã®æ¬¡ã«ãªã£ããã Creme: "AuÃerdem wollten wir schon immer Filme machen. Schon wÀhrend unser Zeit bei 10cc. Die Musik dieser Band war fÃŒr mich rein visuelle Musik. Musik von Leuten, denen es nicht möglich war, Falme zu machen. Heute, da wir endlich Filme machen dÃŒrfen, haben wir weitaus gröÃere Probleme, Platten zu machen, die frisch und begeisternd klingen." ã¯ãªãŒã ãããã«ãåãã¡ã¯ãã£ãšæ ç»ãäœãããã£ããã ã10ccæä»£ã«ãã§ã«ãããã®ãã³ãã®é³æ¥œã¯ãåã«ãšã£ãŠçŽç²ã«èŠèŠçãªé³æ¥œã ã£ããã ããã£ã«ã ãäœãããšãã§ããªãã£ã人ãã¡ã®é³æ¥œã ãã仿¥ãåãã¡ã¯ããããæ ç»ãäœãããšãã§ããããã«ãªã£ããã©ãæ°é®®ã§ãšããµã€ãã£ã³ã°ãªãµãŠã³ããæã€ã¬ã³ãŒããäœãããšã®æ¹ãã¯ããã«é£ãããã ãã Ihr wÃŒrdet also auch nie wieder auf Tour gehen? ã§ã¯ãäºåºŠãšãã¢ãŒã«åºãããšã¯ãªãã®ã§ããããïŒ
Godley: "Nein, keinesfalls!" ãŽããªãŒãããããããªããšã¯ãªããïŒã Creme: "Das soll aber nicht heiÃen, daà wir keine Platten mehr machen wollen. Ich liebe es immer noch, im Studio rumzufummeln und mal ein StÃŒck aufzunehmen. Aber ich werd' mich nie mehr zu einer LP zwingen lassen." ã¯ãªãŒã ãã§ããã ãããšãã£ãŠãããã¬ã³ãŒããäœããããªããšããããã§ã¯ãªãããä»ã§ãããŸã«ã¯ã¹ã¿ãžãªã§ãããããŸãããŠãäœåãé²é³ããã®ã奜ãã ããããã§ããããäºåºŠãšLPãæŒãä»ããããããšã¯ãªãã ãããã Godley: "Die meisten Leute kennen uns als Musiker, die auch Videos machen, aber wir möchten als Filmemacher bekannt werden, die auch Platten machen. Ich habe vor ein paar Tagen 10cc im Konzert gesehen, und das war ein befremdhcher Abend." ãŽããªãŒãå€ãã®äººã¯ãç§ãã¡ããããªãäœããã¥ãŒãžã·ã£ã³ãšããŠèªèããŠãããã©ãç§ãã¡ã¯ã¬ã³ãŒããäœããã£ã«ã ã¡ãŒã«ãŒãšããŠç¥ãããããã«ãªããããšæã£ãŠãããã ãæ°æ¥åã«10ccã®ã³ã³ãµãŒããèŠããã ããç倿ãèŠããå€ã ã£ããªã Creme: Graham und Eric (Gouldman und Stewart, die beiden 10cc-Ex-Partner von Godley/Creme) sind Musiker im wahrsten Sinne des Wortes Die lieben das Leben im Studio und auf Tour. Aber Kev und ich haben das nie so gesehen. Die vier Jahre in dieser Band waren toll, haben uns aber völlig gereicht und uns, was das Filmemachen anbelangt, nicht einen Millimeter weitergebracht." ã¯ã¬ãŒã ãã°ã¬ã¢ã ãšãšãªãã¯ïŒã°ãŒã«ããã³ãšã¹ãã¥ã¯ãŒãããŽããªãŒïŒã¯ãªãŒã ã®10ccæä»£ã®å ããŒãããŒïŒã¯ãæ¬åœã®æå³ã§ã®ãã¥ãŒãžã·ã£ã³ã ãããã®äºäººã¯ã¹ã¿ãžãªããã¢ãŒã§ã®ç掻ã倧奜ããªãã ãã§ãã±ãŽãåãããããªãµãã«ã¯æã£ãŠããªãã£ãããã®ãã³ãã§ã®4幎éã¯çŽ æŽããããã®ã ã£ããã©ãåãã¡ã«ãšã£ãŠã¯å šãååãããã»ã©ååã§ãæ ç»å¶äœã«é¢ããŠã¯1ããªã鲿©ããªãã£ããã ã Godley: "Und die nÀchsten zwei Jahre nach unserem Ausstieg waren halt nicht so toll, denn diese 24 Monate brauchte es, bis uns jemand die Chance gab, hinter einer Kamera zu stehen." ãŽããªãŒããããŠè±éåŸã®2幎éã¯ãããã»ã©çŽ æŽããããã®ã§ã¯ãªãã£ãããã«ã¡ã©ã®åŸãã«ç«ã€ãã£ã³ã¹ãäžããŠããã人ãçŸãããŸã§ã«ã24ã¶æå¿ èŠã ã£ããã ã Noch eine letzte, fast obligatorische Frage. Wie ist euer VerhÀltnis zur neuen englischen Pop-Musik? æåŸã«ãã»ãšãã©ã決ãŸãã®è³ªåã§ããæ°ããããªãã£ãã·ã¥ã»ãããã¹ãšã®é¢ä¿ãæããŠãã ããã Creme: "Wir lieben heute wesentlich mehr Bands als in unserer aktiven Musikerzeit. Z. B. das 'Girls On Film'-Video fÃŒr Duran Duran machen zu können, war ein echtes VergnÃŒgen. Und wenn ich mir beispielsweise Culture Club anhöre, dann weià ich, daà wir uns um die Pop-Musik keine Sorgen zu machen brauchen." ã¯ãªãŒã ãåããçŸåœ¹ã®ãã¥ãŒãžã·ã£ã³ã ã£ãé ãããä»ã®æ¹ã奜ããªãã³ãã¯å€ãããäŸãã°ããã¥ã©ã³ã»ãã¥ã©ã³ã®ãã°ã©ãã¢ã®çŸå°å¥³ãã®ãããªãæ åœã§ããããšã¯æ¬åœã«å¬ããããšã ã£ããããããŠãããšãã°ã«ã«ãã£ãŒã»ã¯ã©ããèŽããšãããããã¥ãŒãžãã¯ã«ã€ããŠæãå¿ èŠã¯ãªããšããããã ã
Godley & Creme ãŽããªãŒ&ã¯ãªãŒã Der Gizmo urd seine Konsequenzen ã®ãºã¢ãšãã®çµæ«
Ingeborg Schober, Musik Express, August 1980
1980幎8æ ãMusik Expressãèª ã€ã³ã²ãã«ã°ã»ã·ã§ãŒããŒ
Kevin Godley und Lol Creme lieferten jahrelang originelle Hits. Zuerst bei den Hotlegs, dann bei 10cc, die sie 1976 verlieÃen, um ihr Leben fortan dem Gizmo zu widmen. Das haben sie vier Jahre lang getan und nun endlich mit ,,An Englishman In New York" wieder einen Hit. Was sie Ingeborg Schober jetzt in einem Interview erzÀhlten, war das letzte, was jene von den kritischen, seriösen Zynikern/Ironikern erwartet hatte... ã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒãšãã«ã»ã¯ãªãŒã ã¯ãé·å¹Žã«ããã£ãŠãªãªãžãã«ã»ããããéãåºãããæåã¯ãããã¬ãã°ã¹ã次ã«10ccã§ã1976幎ã«è±éãã以åŸã¯ã®ãºã¢ã«äººçãè³ããŠãããããã4幎éç¶ããä»ããããããã¥ãŒãšãŒã¯ã®ã€ã®ãªã¹äººãããããããŠããã圌ããä»ãã€ã³ã¿ãã¥ãŒã§ã€ã³ã²ãã«ã°ã»ã·ã§ãŒããŒã«èªã£ãããšã¯ãæ¹å€çã§çé¢ç®ãªå·ç¬äž»çŸ©è ïŒç®èå±ã®åœŒå¥³ãæåŸ ããæåŸã®èšèã§ãã£ãâŠã "Wiir haben gerade eine ganze Serie von neuen Spots fÃŒr Coca Cola arrangiert, und jetzt machen wir was fÃŒr Sportkleidung Mode wÃŒrde uns auch interessieren. Wir entwickeln verschiedene Interessen: Werbemusik, Fernsehspots, BÃŒcher, Videos, weil das ganz andere Gebiete sind." ãã³ã«ã»ã³ãŒã©ç€Ÿã®æ°ããCMã®æé ããããšããã§ããä»ã¯ã¹ããŒãçã®ããã«äœã ããã ãã£ãŠããŠãããããŸããããããããšã ããç§ãã¡ã¯è²ã ãªããšã«èå³ãæã€ããã«ãªã£ããã ãCM鳿¥œããã¬ãã¹ããããæ¬ããããªããããã¯å šãéãåéã ã Dabei fischen sie mit zwei Jalousie-Stangen und ernsthaften Gesichtern im Kalten Buffet. Mein Gesicht zeigt wohl die erwÃŒnschte Wirkung. Doch bevor jemand jetzt glaubt, die beiden Kampfnaturen hÀtten des groÃen Geldes wegen klein beigegeben, hier die Philosophie der beiden, die ÃŒber zwei Stunden lang Rede und Antwort standen. ãããªäžã2æ¬ã®ç²ç«¿ã§ãã£ãŠçå£ãªé¢æã¡ã§å·ãããã¥ããã§ãé£ãã®ã§ãããç§ã®è¡šæ ã¯ãæåŸ éãã®å¹æãçºæ®ããŠããããã ãããããä»ã«ãªã£ãŠã倧éã®ãããªãã2人ã®éäºå¿ã屿ããã ããããšæã人ãããåã«ã2æé以äžè³ªåã«çããŠããã2人ã®å²åŠã玹ä»ãããã Angefangen hat, wie gesagt, alles bei Hotlegs und einem Hit âNeanderthal Manâ. Ende 1970. Lol: âDa schrieben wir den Song Old Wild Man, fÃŒr den wir ein Orchester benötigten. Aber wir konnten uns keines leisten. Also muÃten wir einen Ersatz dafÃŒr erfinden, denn zu der Zeit gab es noch keinen Moog-Synthesizer. Da begann die Arbeit am Gizmo. ãã£ããã¯ããã¯ããããã¬ãã°ã¹ãšããã¢ã³ãã«ã¿ãŒã«ã»ãã³ãã®ãããã ã£ãã1970幎æ«ã®ããšã ããã«ããã®æãªãŒã±ã¹ãã©ãå¿ èŠãªããªãŒã«ãã»ã¯ã€ã«ãã»ã¡ã³ããšããæ²ãäœã£ããã ã ã§ããäºç®çã«äœè£ããªããŠããåœæã¯ã ãŒã°ã»ã·ã³ã»ãµã€ã¶ãŒããªãã£ããããããã«ä»£ãããã®ãçºæããªããã°ãªããªãã£ããããããã®ãºã¢ã®å¶äœãå§ãŸã£ããã ãã Dann kam die Zeit mit 10cc, wo ihnen wenig Gelegenheit blieb, ihre Erfindung voranzutreiben. Auf dem Album SHEET MUSIC, 1974, war es dann soweit. Der Gizmo wurde zum erstenmal eingesetzt, und zwar fÃŒr das alte Hotlegs-StÃŒck Old Wild Man'. Doch Godley und Creme wollten herausfinden, was man sonst noch alles mit dem Gizmo anfangen konnte. Kevin: Zuerst sollte das ein einfaches Gizmo-Album werden, aber wir waren gezwungen weiterzuarbeiten, sonst hÀtte es ein anderer getan. ãã®åŸã®10ccæä»£ã¯ãèªåãã¡ã®çºæãæŒãé²ããæ©äŒã¯ããéãããŠããŸã£ãã 1974幎ã®ã¢ã«ãã ãã·ãŒãã»ãã¥ãŒãžãã¯ãã§ããã®æãæ¥ãã®ã ã£ããã®ãºã¢ãåããŠäœ¿ãããã®ã¯ãå€ããããã¬ãã°ã¹ã®äœåããªãŒã«ãã»ã¯ã€ã«ãã»ã¡ã³ãã§ããããããããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ãã®ãºã¢ã§ä»ã«äœãã§ããããæ¢ãåºãããã£ãã®ã§ãã£ããã±ãŽã£ã³ãæåã¯ã·ã³ãã«ãªã®ãºã¢ã®ã¢ã«ãã ã«ããäºå®ã ã£ããã ãã©ã誰ãã«å ãè¶ãããŠããŸããããšãããããªãäœæ¥ãç¶ããŠãããã ã Das fÃŒhrte unter anderem zum Bruch mit 10cc 1976 und dem Dreifach-Album CONSEQUENCES. Doch was ist der Gizmo genau? Der Ausdruck stammt aus der amerikanischen Umgangssprache und bedeutet Abfall, Schrott oder eine schlechtgemachte, mechanische Erfindung, die CopyrightBezeichnung ist Gizmotron, denn Umgangswörter kann man nicht als Erfindung schÃŒtzen. Lol erklÀrt die Funktion: Es ist ein Zigarettenpackung-kleines KÀstchen, das man auf dem Gitarren- oder Babkörper befestigen kann. Darin befindet sich ein Violinbogen auf einem RÀdchen, das sich dreht und damit die Gitarrensaite berÃŒhrt. GrundsÀtzlich neu fÃŒr den Gitarristen ist dabei, daà er einen unendlich lang stehenden Ton spielen kann." ãããã1976幎ã®10ccãšã®æ±ºå¥ã3æçµã¢ã«ãã ãã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ããªã©ã«ã€ãªãã£ãã®ã ã£ããããããã®ãºã¢ãšã¯äžäœäœã ãããïŒãã®èšèã¯ã¢ã¡ãªã«ã®ä¿èªã«ç±æ¥ãããŽããã¬ã©ã¯ã¿ãåºæ¥ã®æªãæ©æ¢°ççºæåãæå³ãããä¿èªãèäœç©ãšããŠä¿è·ããããšã¯ã§ããªãã®ã§ãèäœæš©è¡šç€ºã¯ã®ãºã¢ããã³ãšããããã«ãæ©èœã説æãããšããã§ã¯ãã®ã¿ãŒããããŒ(ïŒ)ã®ããã£ãŒã«è£ çã§ããã¿ãã³ã®ç®±ã®ãããªå°åã®ãã®ã ãããã®äžã«ãè»èŒªã®äžã«ãã€ãªãªã³ã®åŒããã£ãŠããããå転ããŠã®ã¿ãŒã®åŒŠã«è§Šãããã ãã®ã¿ãªã¹ãã«ãšã£ãŠå šãæ°ããã®ã¯ãç¡éã«é·ãé³ãæŒå¥ã§ããç¹ã ãã Aber er kann die Gitarrensaiten so verdoppeln, daà er das gesamte Spektrum eines Orchesters, vom Klang der Violinen ÃŒber Violas bis hin zurn Cello hat. Und fÃŒr den Bassisten ist es ein besonderer Leckerbissen: "Die haben nÀmlich seit der Erfindung der elektrischen BaBgitarre kein ZusatzgerÀt bekom men, wÀhrend Gitarristen WahWah-Pedale, Fuzz-Boxen, Key. boardspieler ihre diversen Tastaturen und Synthesizer haben', schwÀrmt Kevin. Bearbeitet man den Gizmo weiter im Studio, durch Echo, Synthesizer usw., dann kann man von dermenschlichen Stimme bis zum exakten Arrangement fÃŒr einen Sprechertext so ziemlich alles damit bekommen -- ganz allein. ãããã圌ã¯ã®ã¿ãŒã®åŒŠãããã«ã«ããããšã§ããŽã¡ã€ãªãªã³ã®é³ãããŽã£ãªã©ããã§ããŸã§ããªãŒã±ã¹ãã©ã®å šé åãã«ããŒããããšãã§ããã®ã§ããããããŠãããŒã·ã¹ãã«ãšã£ãŠã¯ç¹å¥ãªååšã ããã®ã¿ãªã¹ãã«ã¯ã¯ãŠã¯ãŠããã«ããã¡ãºããã¯ã¹ãããŒããŒããã·ã³ã»ãµã€ã¶ãŒãããã®ã«ããšã¬ãã®ã¿ãŒãçºæãããŠä»¥æ¥ãäœã®è¿œå æ©æããªããã ããšã±ãã³ã¯ç±åŒãæ¯ãããã¹ã¿ãžãªã§ããã«ãšã³ãŒãã·ã³ã»ãµã€ã¶ãŒãªã©ã§å å·¥ããã°ã人ã®å£°ãã話ãèšèã®ã¢ã¬ã³ãžãŸã§ãããã ãã§ããªãã®ãã®ãåŸãããã®ã ã Das wollten Godley und Creme mit CONSEQUENCES beweisen. Es ist ihnen auch gelungen. Allerdings machte ihnen die Plattenfirma mit dem Ladenpreis einen gewaltigen Strich durch die Rechnung. "Und das hat uns wirklich deprimiert. Wir hatten die Idee, einen kompletten Film auf Platte zu machen -- einen Hör-Film. Und dann konnten sich die Leute das Ding nicht leisten. Dadurch wurde aus der Schwarzen Komödie fÃŒr uns eine finanzielle Tragödie. Wir haben nÀmlich einen GroÃteil davon selbst finanziert." So Lol.ãããããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ããã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ãã§èšŒæãããã£ãããšã§ãã£ãããŸããæåããããããããã¬ã³ãŒãäŒç€Ÿã¯å°å£²äŸ¡æ Œã§å€§ããªæ¯æ¢ãããããŠããŸã£ããããããŠãåãã¡ã¯æ¬åœã«èœã¡èŸŒãã ãã¬ã³ãŒãã§å®å šãªæ ç»ãã€ãŸããªãŒãã£ãªæ ç»ãäœããšããã¢ã€ãã¢ããã£ããã ããããŠã人ã ã«ã¯åãå ¥ããããªãã£ãããã©ãã¯ã»ã³ã¡ãã£ããçµæžçãªæ²åã«å€ãã£ãŠããŸã£ããã ããã»ãŒåããåºè³ãããããã ãšãã«ã Die frustrierten Filmemacher, so bezeichnen sich die beiden, wurden auch noch frustrierte Musiker. Daraus entstand ihr nÀchstes Album L, das 1978 erschien und eine zynische Abrechnung mit der Musikbranche war. Lol: Ja, es ist ein zynisches Album und ein autobiographisches zugleich. Denn zu der Zeit standen die Dinge wirklich nicht gut fÃŒr uns." Und obwohl Kevin sagt, es wÀre ihr bestes Album, verkaufte sich auch dieses nicht. Ihre Plattenfirma Mercury verlor die Geduld: "Die hatten keine Ahnung, was sie mit uns anfangen sollten'. So landeten sie bei Polydor, wo sie ausgerechnet mit ihrem Album FREEZE FRAME auch den ersten Hit seit 10cc schafften. "Dabei war auÃer 'An Englishman..." und 'Get Well Soon' kein einziger Song vor der Studioarbeit fertig! Wir wollten nÀmlich impressionistisch und abstrakt arbeiten, Text- und Klangassoziationen ausprobieren. Denn wir brauchen immer ein Problem, das wir uns stellen und dann lösen mÃŒssen. Diesmal war es Malerei auf dem Tonband. "èªç§°ã欲æ±äžæºã®æ ç»å¶äœè ãã¡ã¯ã欲æ±äžæºã®é³æ¥œå®¶ã§ããã£ãããããã1978幎ã«çºè¡šãããæ¬¡äœãLãã«ã€ãªããã鳿¥œæ¥çãžã®ã·ãã«ã«ãªäŸ®èã蟌ããããã«ãããã ããã·ãã«ã«ãªã¢ã«ãã ã§ãããšåæã«èªäŒçãªã¢ã«ãã ã§ãããããåœæã¯æ¬åœã«ç¶æ³ãè¯ããªãã£ãããããããããŠãã±ãŽã£ã³ã¯ãã®ã¢ã«ãã ããã¹ãã¢ã«ãã ã ãšèšã£ãŠããããããã売ããªãã£ãã ã¬ã³ãŒãäŒç€Ÿã®ããŒãã¥ãªãŒã¯ãã俺ãã¡ãã©ããããããã®ãããã£ã±ãããããªãããšææ ¢ã®éçã«éããŠãããããããŠåœŒãã¯ããªããŒã«ã«å ¥ãã10cc以æ¥ãšãªãã¢ã«ãã ãããªãŒãºã»ãã¬ãŒã ããããããããããšã«æåãããããšã¯ããããã€ã®ãªã¹äººããšãã²ããã»ãŠã§ã«ã»ã¹ãŒã³ããé€ãã°ãã¹ã¿ãžãªã¯ãŒã¯ã®åã«å®æããæ²ã¯äžæ²ããªããã ãïŒå°è±¡æŽŸçãã€æœè±¡çãªäœæ¥ãè¡ã£ãŠãèšèãšé³ã®é¢é£ä»ãã詊ãããã£ããã ã ãªãã£ãŠãåãã¡ã«ã¯åžžã«åé¡ãšåãåãã解決ããããšãå¿ èŠã ããããä»åã¯ããŒãã§ã®ãã€ã³ãã£ã³ã°ãªã®ãã Die Malerei hat ihnen nicht nur enormen Spaà gemacht, sie hat auch wieder ein Erfolgserlebnis gebracht. Die beiden konnten endlich ihren ersten eigenen Videofilm zu "An Englishman..." machen, ihr Buch ÃŒber das Rockbusiness fertigzeichnen, "L in Bildern", so Kevin, der auch gleich erklÀrt, warum sie so widersprÃŒchliche Arbeitswege bis hin zur Werbung einschlagen: "Du brauchst neue Wege, um Deine Vorstellungskraft zu stimulieren, nicht gleich so detfinitiv zu sein, wenn Du zwanzig Jahre lang Platten machst, mein Gott!" çµµãæãããšã¯ã圌ãã«ãšã£ãŠéåžžã«æ¥œããã ãã§ãªããåã³éææãäžããŠããããã®ã ã£ããäºäººã¯ã€ãã«ããã€ã®ãªã¹äººãã§åã®ãããªæ ç»ãå¶äœããããã¯ããžãã¹ã«ã€ããŠã®æ¬ãL in picturesãã宿ãããããšãã§ããã®ã ãã±ãŽã£ã³ã¯ãªã宣äŒã«è³ããŸã§ãççŸããä»äºã®éãæ©ãã®ãã«ã€ããŠãççŽã«èª¬æããŠããããã20幎éã¬ã³ãŒããäœã£ãŠããŠãæã ãšå®çŸ©ä»ãããªãããã«ã¯ãèªåã®æ³ååã«åããããæ°ããããæ¹ãå¿ èŠãªãã ããããããïŒã Ingeborg Schober ã€ã³ã²ãã«ã°ã»ã·ã§ãŒããŒ
Godley & Creme: 'How Do We Get To Be Rich And Famous, Kev?' 'But Lol, We Are Rich And Famous' ãŽããªãŒïŒã¯ãªãŒã ïŒãã©ããã£ãŠã»ã¬ãã«ãªãã£ãŠãããã ãã±ãŽïŒãããããã«ã俺ãã¡ã¯ã»ã¬ããã
Harry Doherty, Melody Maker, 23 September 1978 1978幎9æ23æ¥ ãMelody MakerãçŽ ããªãŒã»ãããŒãã£
Fighting their reputation and their record company, Kevin Godley and Lol Creme turn defence into attack.
ã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒãšãã«ã»ã¯ãªãŒã ã¯äžè©ãã¬ã³ãŒãäŒç€ŸãšæŠããªããå®ãããæ»ãã«è»¢ããã KEVIN GODLEY and Lol Creme discuss their unorthodox behaviour by focussing upon one aspect of recording. ã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒãšãã«ã»ã¯ãªãŒã ã¯ã¬ã³ãŒãã£ã³ã°ã®ããäžé¢ã«çŠç¹ãåœãŠãèªèº«ã®åç Žããªããæ¹ã«ã€ããŠè°è«ããŠããã This involves the vocal overdub stage (and specifically centres on âGroup Lifeâ and âArt School Canteenâ, from their new album, L). The secret, they say, is "to listen blindfold" and to sing not to music but "to a space of time", which means "that the brain forces the ear and vocal cord to co-ordinate." ããã¯ããŒã«ã«ã®å€éé²é³ã®æ®µéã«ã€ããŠã ïŒç¹ã«æ°ã¢ã«ãã ãLãã«åé²ãããŠãããGroup LifeããšãArt School Canteenããäž»ã§ããïŒã圌ãã«ããã°ããã®ç§å¯ã¯ãç®é ããããŠèŽããããšãšã鳿¥œã«åãããŠæãã®ã§ã¯ãªããæéã®ç©ºéã«åãããŠæããããšãã€ãŸããè³ãè³ãšå£°åž¯ã匷å¶çã«èª¿åããããããšã ãšããã "Do you understand?" ãåããïŒã I don't. ãããã "I suppose it's just that we keep trying to find different ways of screwing ourselves up." ãåãã¡ã¯åžžã«åã£ãŠããŸããããªãè²ã ãªæ¹æ³ãèŠã€ãåºãããšããŠãããã ãšæãã CREME and Godley: are qualified artists, formed Hotlegs in 1970 with Eric Stewart and had a hit with âNeanderthal Manâ, while their album, Thinks School Stinks, flopped, were joined by Graham Gouldman the following year to become 10cc, joined Jonathan King's UK Records label, had a first hit with the band with âDonnaâ, followed by many more, recorded four albums with 10cc (10cc, Sheet Music, The Original Soundtrack and How Dare You!), left the band to develop the potential of the Gizmo and record a triple album, Consequences, have just released a second album, L, are currently working on a book of art reflecting their views on the growth of rock and roll, sit in the basement studio of Creme's Dorking home and rap about their ever-changing circumstances.
ã¯ãªãŒã ãšãŽããªãŒã¯ã¢ãŒãã£ã¹ããã®ãã®ã§ã1970幎ã«ãšãªãã¯ã»ã¹ãã¥ã¯ãŒããšãããã¬ãã°ã¹ãçµæããããã¢ã³ãã«ã¿ãŒã«ã»ãã³ãããããããããã¢ã«ãã ãã·ã³ã¯ã¹ã»ã¹ã¯ãŒã«ã»ã¹ãã£ã³ã¯ã¹ãã¯å€±æãç¿å¹Žã°ã¬ã¢ã ã»ã°ãŒã«ããã³ãå ãã£ãŠ10ccãšãªãããžã§ããµã³ã»ãã³ã°ã®UKã¬ã³ãŒãã«æå±ãããããããã³ãåã®ããããšãªã£ãããã®åŸå€ãã®ããããããã10ccã®ã¢ã«ãã 4äœïŒã10ccãã ãã·ãŒãã»ãã¥ãŒãžãã¯ããããªãªãžãã«ã»ãµãŠã³ããã©ãã¯ãããã³ã£ããé»è©±ã)ãé²é³ãããã®ãºã¢ã®å¯èœæ§ãçºå±ããããããã³ããå»ã£ãŠããã¯ã3æçµã¢ã«ãã ãã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ããé²é³ããæè¿äºäœç®ã®ãLããçºè¡šããã°ããã§ããããã®ãšããããã¯ã³ããŒã«ã®æé·ã«ããã圌ãã®èŠè§£ãåæ ããç»éãå¶äœäžã§ãã¯ãªãŒã ã®ããŒãã³ã°ã«ããèªå® ã®å°äžã¹ã¿ãžãªã«è °ãæ®ããªãããå»ã ãšå€ããèªãã®ç¶æ³ã«ã€ããŠããããŠåã£ãŠããã Creme and Godley, you could justifiably note, are an odd couple. For two hours they passionately talk about their attitudes to music and business and sporadically halt to consider the implications of their words. At one stage, Godley realises with horror that they might sound like "pretentious martyrs" but quickly redresses the balance: "So what? An article in a newspaper is the opportunity to put forward an opinion." ã¯ãªãŒã ãšãŽããªãŒã¯åœç¶ã®ããšãªããå¥åŠãªã³ã³ãã§ããã2æéã«ããã£ãŠé³æ¥œãšããžãã¹ã«å¯Ÿããå§¿å¢ãç±ãèªããææç«ã¡æ¢ãŸã£ãŠã¯ãã®èšèã®è£ãèãããããæãŽããªãŒã¯èªãã®èšèããæ°åã£ãæ®æè ãã®ããã«èãããã®ã§ã¯ãªãããšå±æ§ãããããããããã«èœçããåãæ»ããããããã©ãããïŒæ°èã®èšäºãšããã®ã¯ãæèŠãè¿°ã¹ãå Žãªãã ãã They are as guarded as ever about the split from 10cc: the souls of diplomacy; but there are various points in our conversation when bitterness seeps through and Creme particularly is prone to the odd outburst. From the titbits that are gathered, we can piece the final days together quite well. 10ccããè±éããããšã«ã€ããŠãå¿çæŠãšã§ãèšããã°ããã«äºäººã¯çžå€ãããå£ãå€ãã§ããããããäŒè©±ã®ç«¯ã ã«èŠãæããæ»²ã¿åºãŠãããç¹ã«ã¯ãªãŒã ã¯ãã£ãããªæŽèšãåããã¡ã ããããªçºãŸã£ãæççãªæ å ±ãããç§ãã¡ã¯æåŸã®æ¥ã ãããææ¡ããããšãã§ããã ããã The rot, it seems, set in after The Original Soundtrack and the period leading to How Dare You! Apart from wishing to develop the potential of the Gizmo, Godley, and Creme were growing tired of working within the format of a group and mentioned indirectly in our interview that they felt that the popularity of the band was at a peak (âI'm Not In Loveâ) two years after the band itself had peaked (Sheet Music). ãã³ãã®åèœã¯ããªãªãžãã«ã»ãµãŠã³ããã©ãã¯ãåŸãããã³ã£ããé»è©±ãã«ãããŠã®ææã®ããã ãã®ãºã¢ã®å¯èœæ§ãçºå±ãããããšæãã ã ãã§ãªãããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ã°ã«ãŒããšãã圢åŒã®äžã§æŽ»åããããšã«å«æ°ãå·®ããŠãããã€ã³ã¿ãã¥ãŒäžãã³ãèªäœãæé«ç¹ã«éãã(ãã·ãŒãã»ãã¥ãŒãžãã¯ãïŒ2幎åŸã«ããã³ãã®äººæ°ãæçæãè¿ããïŒãã¢ã€ã ã»ãããã»ã€ã³ã»ã©ããïŒãšæããŠãããšæã«è¿°ã¹ãã After How Dare You!, Stewart left the band, not for the first time, and the next 10cc project was to be Consequences, with Gouldman tagging along with Godley and Creme. Stewart, however, returned after one of the famous 10cc truth sessions â a bottle on the table and shout it out. At this point, Godley and Creme had already started recording Consequences and slowly came to realise that they would have to leave the band to fulfil their ambitions. Originally, they had suggested that 10cc should "do a Roxy Music", keep the band alive but flexible while the various members went about their own business. They felt that this would revive the freshness and optimism that was missing from How Dare You!. ãã³ã£ããé»è©±ãã®åŸã¹ãã¥ã¯ãŒãã¯ãŸãããŠããã³ããæããã10ccã®æ¬¡ã®èšç»ã¯ãã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ããšãªãããŽããªãŒãã¯ãªãŒã ãšå ±ã«ã°ãŒã«ããã³ãã¿ãã°ãçµãããšã«ãªã£ãããããã¹ãã¥ã¯ãŒãã¯æåãª10ccã®çå®ã®ã»ãã·ã§ã³åŸæ»ã£ãŠããââããŒãã«ã®äžã«ããã«ã眮ãã倧声ã§å«ã¶ã®ã§ããããã®æç¹ã§ãŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ãã§ã«ãã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ãã®ã¬ã³ãŒãã£ã³ã°ãå§ããŠãããåŸã ã«èªãã®éæãå®çŸããããã«ã¯ãã³ããé¢ããªããã°ãªããªããšæ°ã¥ãå§ããŠãããããšããšäºäººã¯10ccããããã·ãŒã»ãã¥ãŒãžãã¯ã®ããã«ããã³ããåç¶ããã€ã€ãæ§ã ãªã¡ã³ããŒãèªåã®ä»äºãããªããæè»ã«å¯Ÿå¿ããããšãææ¡ããŠãããããããã°ãã³ã£ããé»è©±ãã«æ¬ ããŠããæ°é®®ããšæ¥œèŠ³äž»çŸ©ããã¿ãããã ãããšèããã®ã ã That system, it appears, was working quite nicely and Kevin and Lol immersed themselves into the recording of their experimental volume. Eric and Graham, in the meantime, continued writing songs for 10cc and eventually asked the other pair to leave their project temporarily to record a band single. Begrudgingly, Godley and Creme agreed. The song Stewart and Gouldman showed them was âThe Things We Do For Loveâ and the four duly recorded it. They also put down âPeople In Loveâ. ãã®æ¹æ³ã¯ãªããªãããŸããã£ãŠããããã§ãã±ãŽã£ã³ãšãã«ã¯å®éšçãªå€§äœã®ã¬ã³ãŒãã£ã³ã°ã«æ²¡é ããŠãããäžæ¹ãšãªãã¯ãšã°ã¬ã¢ã ã¯10ccã®ããã«æ²äœããç¶ãããããŠä»ã®2人ã«ã·ã³ã°ã«ã®ã¬ã³ãŒãã£ã³ã°ã®ããã«äžæçã«ãããžã§ã¯ãããé¢ããããã«é Œãã ãæžã ãŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯æ¿è«Ÿãããã¹ãã¥ã¯ãŒããšã°ãŒã«ããã³ãæç€ºããæ²ã¯ãæããã«ãã§ã4人ã¯ãããæ£åŒã«ã¬ã³ãŒãã£ã³ã°ããããŸããæäººãã¡ã®ããšããé²é³ããã The original 10cc versions of those songs were never released. Godley and Creme announced themselves dissatisfied with the results of the sessions, and refused to allow them to be released. Stewart subsequently said that he attemped to collaborate with Godley, and Creme on the song but due to their depressive state at the time, they were unresponsive. Godley and Creme simply state that the material wasn't up to scratch. ãã®ïŒæ²ã®ãªãªãžãã«10ccããŒãžã§ã³ã¯çºå£²ãããªãã£ãããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ã»ãã·ã§ã³ã®çµæã«äžæºã§ããããšã衚æããçºè¡šãæåŠãããã¹ãã¥ã¯ãŒãã¯ãŽããªãŒãã¯ãªãŒã ãšæ²äœãã詊ã¿ãããåœæé¬±å±ããç¶æ ã ã£ãããåå¿ã¯éãã£ããšåŸã«èªã£ãŠããããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯æ²ã®çŽ æãäžå®ã®æ°Žæºã«éããŠããªãã£ããšå·éã«è¿°ã¹ãã The band had reached a crossroads. Godley and Creme announced their departure. Stewart and Gouldman retained the name and re-recorded âThe Things We Do For Loveâ, which became the first post-split single, and âPeople In Loveâ. There was apparently some wrangling over the decision to keep the 10cc banner flying. Godley and Creme wanted the name to be dropped and remembered for the identity they had helped establish and not, as one of them put it, "dragged into the gutter". Gouldman went on record as saying that it was "not fair on the public to scrap the whole thing". ãã³ãã¯å²è·¯ã«ç«ã£ãŠããããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ãè±éãå ¬è¡šãã¹ãã¥ã¯ãŒããšã°ãŒã«ããã³ã¯ãã³ãåãæ®ããè§£æ£åŸåã®ã·ã³ã°ã«ãæããã«ããšãæäººãã¡ã®ããšããåé²é³ããã10ccã®æãæ²ãç¶ãããšããæ±ºå®ãå·¡ã£ãŠã¯å€å°ã®æãäºããã£ãããã ããŽããªãŒãšã¯ã¬ãŒã ã¯èªåãã¡ãç¯ãäžããã¢ã€ãã³ãã£ãã£ãèšæ¶ããããããããŠå äžäººãèšãããã«ãææ°Žè·¯ã«åŒããã蟌ãŸãã(å èœããã)ãã®ã§ã¯ãªãããã®åãæšãŠãããšãæãã ã®ã§ãããã°ãŒã«ããã³ã¯ããäžžããšæšãŠãã®ã¯èŽè¡ã«å¯ŸããŠå ¬å¹³ã§ã¯ãªãããšå ¬èšããã It is somehow ironic that since the split Gouldman and particularly Stewart have found themselves on the defensive and bitch bitterly about the media's attitude to the new 10cc despite the unprecendented commercial success they've achieved, while Godley and Creme, whose record sales are a mere fraction of their former buddies' and insist on not only walking tightropes but doing double somersaults as well, are happy as Larry. åè£ä»¥æ¥ã°ãŒã«ããã³ããšãããã¹ãã¥ã¯ãŒãããã€ãŠãªãã»ã©ã®åæ¥çæåãåããã«ãããããããæ°ç10ccã«å¯Ÿããã¡ãã£ã¢ã®æ 床ã«èŠèšãåããå®å¢ã«ç«ã£ãŠããããšã«æ°ã¥ããäžæ¹ã§ãã¬ã³ãŒã売äžããã€ãŠã®çžæ£ã®ã»ãã®å°ãã«éããã綱枡ãã©ãããäºéå®è¿ããŸã§ããããããŠãããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ãåè²æºé¢ãšããŠããããšã¯äœãšãªãç®èã§ããã A FEW weeks ago, Eric Stewart was publicly denouncing the theory that Godley and Creme were "the creative side" of 10cc and Gouldman and himself were "the commercial side." Godley and Creme themselves would agree with his analysis, but would be more inclined to partition the sides as "an out of control influence" and "a controlling influence" with 10cc being the two of them put together. æ°é±éåããšãªãã¯ã»ã¹ãã¥ã¯ãŒãã¯ãŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã10ccã®ãåµé é¢ããã°ãŒã«ããã³ãšèªåãã忥é¢ããšãã説ãå ¬ç¶ãšéé£ããŠããããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯åœŒã®åæã«åæããã ãããããããããèªãã®ãã10ccã¯ããã³ã³ãããŒã«äžèœãªåœ±é¿åããšãã³ã³ãããŒã«å¯èœãªåœ±é¿åããšããäºåŽé¢ã«åãããã¯ãã ã "I think a preconceived idea is controlled," Creme explains. "Knowing that a couple of acoustic guitars will be a good solid base and it feels right for something that is written on acoustic guitar. To our minds, that is the perfect reason for not using acoustic guitar, because you will not surprise yourself. You've got to come out of that studio when you've finished a piece of music and be excited by it, as if you've developed, as if you've pushed forward at least a quarter of an inch." ãå å ¥èŠ³ã¯ã³ã³ãããŒã«ãããŠãããšæããããšã¯ãªãŒã ã¯èª¬æããããäœæ¬ãã®ã¢ã³ã®ã§ãã£ãããšããããŒã¹ã«ãªããšåãã£ãŠããŠãã¢ã³ã®ã§æžããããã®ã«ã¯ãã£ãããšãããåãã¡ã®èãã§ã¯ããããããã¢ã³ãŒã¹ãã£ãã¯ã»ã®ã¿ãŒã䜿ããªãå®å šãªçç±ãªãã ãé©ãããªããããã鳿¥œã宿ãããšããã¹ã¿ãžãªããåºãŠããŠãèªåãæé·ãããã®ããã«ãå°ãªããšãïŒåã®ïŒã€ã³ãã¯åé²ãããã®ããã«ãè奮ããªããã°ãªããªããã ãã To my, suggestion that Stewart and Gouldman were the traditional songwriters, Creme reveals, in a whisper, that Stewart wasn't a songwriter at all, a claim which surprised me. Creme says that before Hotlegs and 10cc, Stewart's major function was as a singer and guitarist. "As an actual professional songwriter, Eric's ideas were, I think, brought out by me and Kev and the influences there, messing around with structures and that." Check out the first 10cc album and you'll find that Stewart collaborated on only three songs. ã¹ãã¥ã¯ãŒããšã°ãŒã«ããã³ãäŒçµ±çãªãœã³ã°ã©ã€ã¿ãŒã ã£ããšããç§ã®èãã«å¯ŸããŠãã¯ãªãŒã ã¯ãã¹ãã¥ã¯ãŒãã¯å šããœã³ã°ã©ã€ã¿ãŒã§ã¯ãªãã£ããšå°å£°ã§æããããããã¯ãã®äž»åŒµã«é©ãããã¯ãªãŒã ã«ãããšããããã¬ãã°ã¹ã10cc以åã¯ãã¹ãã¥ã¯ãŒãã®äž»ãªåœ¹å²ã¯ã·ã³ã¬ãŒãšã®ã¿ãªã¹ãã§ãã£ããšããããšã ããå®éçãªããã®ãœã³ã°ã©ã€ã¿ãŒãšããŠã®ãšãªãã¯ã®ã¢ã€ãã£ã¢ã¯ãåãšã±ãŽãåŒãåºãããã®ã ãšæããæ§é ãããã£ããããŠãããã®åœ±é¿ã ãã10ccã®ãã¡ãŒã¹ãã»ã¢ã«ãã ããã§ãã¯ããŠã¿ããšãã¹ãã¥ã¯ãŒããå ±äœããæ²ã¯ããã3æ²ã§ããã®ãåããã The main distinction between the two pairs, Creme continues, was the threshold factor. 2ã€ã®ã³ã³ãã®å€§ããªéãã¯éŸå€ã®èŠçŽ ã§ãã£ããšã¯ãªãŒã ã¯ç¶ããã "There's a point in me and Kev where it's too ridiculous and there's a point in Eric and Graham, and anyone else who's a songwriter, where it's not even worth trying. Our threshold is much greater than theirs: we'll go a lot further before it's not even worth trying." ãåãšã±ãŽã«ã¯ããŸãã«ããã«ãã«ãããšããç¹è³ªããã£ãŠããšãªãã¯ãšã°ã¬ã¢ã ããããŠã©ããªãœã³ã°ã©ã€ã¿ãŒã§ããã£ãŠã¿ã䟡å€ãããªãç¹è³ªããããåãã®éŸå€ã¯ãã£ãšå€§ããããã£ãŠç¡é§ã«ãªãããããããã£ãšãã£ãšå ã«é²ããã ã "OUR writing has progressed so much since we've started." Godley interjected. "We've explored those stages of wanting to write songs like other people. The first Hotlegs album was very influenced by the Beatles, Beach Boys and that and we were pleased that it sounded like a real record, i.e. it sounded like somebody, else. People are always trying to emulate their favourites, whereas we're not. We're always trying to develop our own personality through the medium. ãç§ãã¡ã®ã©ã€ãã£ã³ã°ã¯ãå§ããŠãããšãããã®ãšãŠã鲿©ããã"ããšããŽããªãŒã¯å£ç«ãåã£ããããã®äººã®ããã«æ²ãæžããããšããæ®µéã®äžãæ¢ã£ãŠãããã ããããã¬ãã°ã¹ã®ãã¡ãŒã¹ãã¢ã«ãã ã¯ããŒãã«ãºãšãããŒãã»ããŒã€ãºãªããã«ãšãŠã圱é¿ããããŠããŠãæ¬åœã®ã¬ã³ãŒãã®ããã«ãã€ãŸãä»ã®äººã®ããã«èŽãããããšã«æºè¶³ããŠããã人ã ã¯åžžã«èªåã®å¥œããªãã®ãç䌌ãããšãããã©ãç§ãã¡ã¯éããåãã¡ã¯åžžã«ã¡ãã£ã¢ãéããŠèªåãã¡ã®åæ§ãçºå±ãããããšããŠãããã ã "The music scene at the moment is heading towards a standardisation, rather like cars are. People say 'What a great new car' and it just looks like a Viva or a Capri. It seems to be like that in the music business. You can't tell the difference. I think our big beef about it is that there was a time in the music business when the musicians seemed to be running things, with the business tagging along, but now it seems to be a certain reversal of roles, where the business seems to be dictating what sort of records are put out." ãä»ã®é³æ¥œã·ãŒã³ã¯è»ãšåãããã«æšæºåã«åãã£ãŠãããçŽ æµãªæ°ããè»ãåºããããšçèšããã©ãVivaãCapriã«ããèŠããªãã鳿¥œæ¥çãåããããªãã®ã ããéããããããªããã ãç§ãã¡ã®å€§ããªäžæºã¯ã鳿¥œããžãã¹ã«ãããŠãã€ãŠã¯ãã¥ãŒãžã·ã£ã³ãç©äºãåãããããžãã¹ãä»éããŠãããããªæä»£ããã£ãããšããããä»ã¯ãããžãã¹ãã©ããªã¬ã³ãŒããåºããæ±ºããŠããããã§ãããçš®ç«å Žãé転ããŠããããã ãã Creme: "...and I don't think the musicians even know it's happening. They probably think they're still in control but what they don't realise is that they're all putting out a cross between Wings and Abba and all the palatable elements. A lot of people are turned on by the thing of making a record and having a big hit, which is fair enough but it's a question of priorities. Our priority is to come up with something that leaves some sort of...ah...musical scar." ã¯ãªãŒã ïŒã...ãããããã¥ãŒãžã·ã£ã³ãã¡ãåãã£ãŠãããšã¯æããªããã ããŸã èªåãã¡ãã³ã³ãããŒã«ããŠãããšæã£ãŠãããããæ°ã¥ããŠããªãã®ã¯ããŠã£ã³ã°ã¹ãšã¢ããæãåããããããªãå£åœããã®ããèŠçŽ ãåºãã€ãããŠãããšããããšããå€ãã®äººã¯ãã¬ã³ãŒããäœã£ãŠå€§ããããããããšã«å€¢äžã«ãªã£ãŠãããããã¯ããã§çµæ§ã ãã©ãããã¯åªå é äœã®åé¡ãªãã ããåãã®åªå é äœã¯ãããçš®ã®...ãããŒ...ã鳿¥œçãªçªçãæ®ããããªãã®ãçã¿åºãããšãªãã ã A line from âBusiness Is Businessâ, a track from L, summed their mood up for Godley. "Johnny be good, bad, but not indifferent." "At least you know that you've affected them in some way, even if it's a negative way. That has got to be preferable to 'it's all right'. " Lã®å鲿²ã§ãããBusiness Is Businessãã®äžç¯ãããŽããªãŒã«å¯Ÿãã圌ãã®æããèŠçŽããŠãããããžã§ããŒãè¯ããæªãããã©ãã§ãããããããããšãããããã¬ãã£ããªæ¹æ³ã§ãã£ãŠããå°ãªããšãäœããã®åœ¢ã§çžæã«åœ±é¿ãäžãããšããããšã¯ããããããã¯ãã倧äžå€«ããããããã«æ±ºãŸã£ãŠãããã NOW we get to the crux of it: Godley and Creme as the antithesis of the hit factory. If it works once, forget about it. Move on. Change for change's sake or change for art's sake? ä»ãç§ãã¡ã¯ãã®æ žå¿ã«è¿«ãããšããŠããããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ãããã¡ãŒã«ãŒãžã®ã¢ã³ãããŒãŒã§ãããäžåºŠã§ãããŸããã£ãããå¿ããããšã ãæ¬¡ã®ã¹ããããžãå€åã®ããã®å€åããèžè¡ã®ããã®å€åãªã®ãïŒ One of the criticisms levelled against L was that Godley and Creme's refusal to dwell on hooks was suicidal, that in attemping to give songs the kiss of life by injecting different moods and times, they were, in fact, giving the the kiss of death. ãLãã«å¯Ÿããæ¹å€ã«ã¯ããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ãããã¯ã«ãã ãããªãã®ã¯èªæ®ºè¡çºã§ãããããŸããŸãªé°å²æ°ãæéãæ³šå ¥ããŠæ²ã«å埩çãéœãããšããã®ã¯ãå®ã¯ç Žæ» ãæããã®ã ãšããæèŠãããã Consequences faced the same barrage of doubt. It was spoiled, some said, by its makers' total indulgence. If only they'd cut down on Peter Cook's narrative...if only they'd resisted the temptation to experiment with the Gizmo on the first two sides...if only they'd released an album of songs. If only Godley and Creme were that straight, 10cc would never have existed. ãã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ããåãããã«çåã®åµã«èŠèãããããã人ã¯ããã®äœåã¯äœãæã®å®å šãªæŸæŒ«äž»çŸ©ã«ãã£ãŠå°ç¡ãã«ããããšèšã£ããããŒã¿ãŒã»ã¯ãã¯ã®èªããæžãããŠããã°...ãã¬ã³ãŒãã®2é¢ã§ã®ãºã¢ã䜿ã£ãå®éšãããèªæã«è² ããŠããã°...æã®ã¢ã«ãã ãåºããŠããã°...ããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ãããã»ã©çŽ çŽã§ããã°ã10ccã¯ååšããªãã£ãã ããã "From the word go, we've always tried to approach things in a different way..." ãåãã£ãããã€ã ã£ãŠéãæ¹æ³ã§ã¢ãããŒãããããšããŠããã âŠã Godley and Creme are amused, sometimes angry, at the reactions that occasionally confront them. They innocently note that their attitude has not changed since their 10cc days and if it was acceptable then, why not now? ãŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ææèªãã«çªãã€ããããåå¿ãé¢çœãããæã«æããåœæã¯èš±ããã®ã«ãªãä»ã¯ãã¡ãªã®ããèªåãã¡ã®æ 床ã¯10ccæä»£ããå€ãã£ãŠããªãããšç¡éªæ°ã«èšãã "There's very little point in putting out a record that somebody else could have done for us," Creme considers. "If you take the logical way out, every time you come to a song, it could have been recorded by a hundred different people because they are in command of the same instruments, certain licks and chord changes that everybody uses, so we try and push things a little bit further so that you couldn't have got that piece of music by anybody else on the planet. All the stuff that's out at the moment, you can get by anybody. It's like that Commodores' song. Although it's a good record, it could be done by 15 different people." ãä»ã®èª°ãããã£ããããªã¬ã³ãŒããåºãã®ã¯ã»ãšãã©æå³ã¯ãªããã ããšã¯ã¬ãŒã ã¯èããããããè«ççãªæ¹æ³ãåããªããæ²ãéã床100人ã®ç°ãªã人ã«ãã£ãŠé²é³ããããããããªãããªããªã圌ãã¯åãæ¥œåšãç¹å®ã®ãªãã¯ã誰ãã䜿ãã³ãŒããã§ã³ãžãæãããšãã§ããããããã ãããå°çäžã®ä»ã®èª°ããã®é³æ¥œãæã«å ¥ããããªãããã«ãç©äºãããå°ãæŒãé²ããããšæã£ãŠãããã ãä»åºãŠããæ²ã¯ã誰ã§ãæã«å ¥ããããšãã§ãããã®ã°ããã ãããã³ã¢ãã¢ãŒãºã®æ²ã®ãããªãã®ããããã¬ã³ãŒãã ãã©ã15人ã®äººããã£ãŠããããããªæ°ãããã THEY feel that the spirit of 10cc â "a unit whereby we would try different ideas musically" â remains with them, and continue to insist that "rock be treated as an art form". To my rather cynical remark that rock went out the window as an art form years ago, Godley bites back: "Not in this room it hasn't." 圌ãã¯ã10ccã®ç²Ÿç¥ãããªãã¡ã鳿¥œçã«ããŸããŸãªã¢ã€ãã¢ã詊ããŠããããã§ããããšã宿ããŠããããããã¯ã¯ã¢ãŒããã©ãŒã ãšããŠæ±ãããã¹ãã§ããããšäž»åŒµãç¶ããŠããã®ã ãããã¯ã¯ããäœå¹Žãåã«èžè¡ã®åãè±ãããšããç§ã®ç®èãªçºèšã«ããŽããªãŒã¯ããé£ãäžãããããã®éšå±ã§ã¯ããã§ã¯ãªãã For all that, they must surely be aware of the commercial prospects of their work. You don't have four hit albums and nine hit singles without taking that into consideration. Creme maintains that they are. The motives when recording those 10cc successes have not changed. ãã®åã忥çãªå±æããã£ãšæèããŠããã«éããªãããããèããã«ã4æã®ãããã¢ã«ãã ãš9æã®ãããã·ã³ã°ã«ãåºãããšã¯ãªãã ãããã¯ãªãŒã ã¯ããããã ããšèšãåãã10ccã®ãããäœãé²é³ãããšãã®åæ©ã¯ãä»ãå€ãã£ãŠããªãã "Unfortunately, we're not very removed from the Zappa approach, where if it sounds too commercial, we'll stick the word 'fuck' in it. It's almost that. If it sounds too obvious, we get upset and we deviate and that's what throws people." ãæ®å¿µãªãããããŸãã«åæ¥çã«èããããªããã¯ãœãããšããèšèããã£ã€ããã¶ããã®ææ³ããããŸãé¢ããŠããªããã ãã»ãšãã©ããã ããåœããåãããããã«èããããšãåãã¯åæºããŠéžè±ããŠããŸã£ãŠããããäººãæ··ä¹±ããããã ãã Examples of the reluctance to fit in are rampant on L, especially on âPunchbagâ â "Bursting for the crap I know they'll never let me have" â and âThis Sporting Lifeâ â "There's a fruitcake in the window, someone call the cops, for God's sake get a camera, before the bastard drops". But it was also a characteristic of much of 10cc's output â âRubber Bulletsâ ("We all got balls and brains, but some's got balls and chains"), âHospital Songâ ("When sister brings the bed-pan round I'll piss like April showers."), the blasphemous âSecond Sitting Of The Last Supperâ and âHead Roomâ (obvious). In fact, all of How Dare You!, which marked a cynical high for 10cc, was banned in South Africa. ç¹ã«ãPunchbagãã®ãBursting for the crap I know they'll never let me haveãããThis Sporting Lifeãã®ãThere's a fruitcake in the window, someone call the cops, for God's sake get a camera, before the bastard dropsãã§ã¯ããLãã«ã¯éŠŽæããªããšããäŸãæ£èŠããããããããããã¯10ccã®äœåã®ç¹åŸŽã§ãããããã©ããŒã»ãã¬ãããïŒã俺ãã¡ã¯çãã¿ãã¿ããšé è³ãæã£ãŠããããéçãšéãæã£ãŠãã奎ããããïŒãããã¹ãã¿ã«ã»ãœã³ã°ãïŒãå§ã¡ãããããããã³ãæã£ãŠãããã4æã®ã·ã£ã¯ãŒã¿ããã«å°äŸ¿ããŠãããïŒãåãšãçãªãäºåºŠç®ã®æ©ããã ãããããã»ã«ãŒã ãïŒããã¯æããïŒãªã©ããããå®éã10ccã®ã·ãã«ã«ãªé«ã¿ã瀺ããã³ã£ããé»è©±ãã¯ãã¹ãŠåã¢ããªã«ã§çŠæ¢ãããã But... ããã⊠"FOR all yer experiments and stuff, what it has to boil down to in the end is great tunes, whether they're very long ones or lots of little short ones. A good producer in my book is somebody who can make use of all that equipment, cerebral and technical, and make something that is stimulating. That's what a good producer is, not somebody who can put all the pieces together so that lit will definitely be a top ten hit. That's not a good producer. That is a businessman." ãããããå®éšçãªããšããã£ãŠããããããããé·ãæ²ã§ããããšãçãæ²ãããããã§ããçµå±ã¯ããæ²ã«è¡ãçãããã ããåã®èããè¯ããããã¥ãŒãµãŒãšã¯ãé è³çãªãã®ããæè¡çãªãã®ãŸã§ãããããæ©æãé§äœ¿ããŠåºæ¿çãªãã®ãäœãããšãã§ãã人ããããããã¥ãŒãµãŒãšããã®ã¯ãããããã®ã§ãã£ãŠããã®æ²ã¯å¿ ãããã10ã«å ¥ããšãããããªãã®ãäœãã人ãããªããã ãããã¯è¯ããããã¥ãŒãµãŒãããªããããžãã¹ãã³ãã Creme is getting a little carried away, but the conversation winds round to Consequences and the events since its release a year ago. Packaged in a luxurious boxed set, the album came out amid a furore from their record company, Phonogram. ã¯ãªãŒã ãå°ãã¯ãããã§ãããã話ã¯ãã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ããš1幎åã®ãªãªãŒã¹ä»¥éã®åºæ¥äºã«åãã§ããã豪è¯ãªããã¯ã¹ã»ããã«å ¥ã£ããã®ã¢ã«ãã ã¯ã圌ãã®ã¬ã³ãŒãäŒç€Ÿã§ãããã©ãã°ã©ã ã®éšåã®äžã§çºå£²ãããã From there on, it was all downhill. Godley and Creme took a cruel battering and the record company's faith slowly diminished. Consequences had cost £250,000 to make, half of it coming out of Godley's and Creme's own pockets. It was selling at £11, which is where Godley thinks their credibility took a beating. It was priced above the heads of the kids who might want it. ããããã¯äžãåã ã£ãããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯æ®é ·ãªã»ã©æã¡ã®ããããã¬ã³ãŒãäŒç€Ÿã®ä¿¡é Œã¯åŸã ã«å€±å¢ããŠãã£ãããã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ãã®å¶äœè²»ã¯25äžãã³ãã§ããã®ååã¯ãŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã®ç§è ¹ããåºããã®ã ã£ããã¢ã«ãã ã11ãã³ãã§å£²ãããããšã§ã圌ãã®ä¿¡çšã倱å¢ãããšãŽããªãŒã¯èããŠãããåäŸãã¡ã欲ããããããªå€æ®µã§ã¯ãªãã£ãã®ã ã IN RETROSPECT, both agree that mistakes were made. Maybe there was too much dialogue. Maybe they did experiment too much with Gizmo sounds. "It was like the bars being taken away after leaving the band. We went berserk," says Godley, adopting an uncharacteristically neutral viewpoint. "It's always going to be awkward when you have a vast business conglomerate whose aim is to make money. The unfortunate thing is that their business is to do with artists whose purpose isn't that. Anyway, fuck Consequences. It's been and gone." æ¯ãè¿ã£ãŠã¿ããšãäž¡è ãšãéã¡ããã£ãããšã«åæããŠãããå°è©ãå€ãããã®ãããããªããã®ãºã¢ã®ãµãŠã³ãã§å®éšããããã®ãããããªããããã³ããæããåŸãéå£ãåãæãããããã ã£ãããšãŽããªãŒã¯çããäžç«çãªç«å Žããšã£ãŠããããéå²ããç®çã®å·šå€§ãªè²¡é¥ãšä»ãåããšãã©ãããŠãã®ã¯ã·ã£ã¯ããŠããŸããäžå¹žãªããšã¯ã¯åœŒãã®ããžãã¹ãããã§ã¯ãªãã¢ãŒãã£ã¹ããçžæã«ããŠããããšã ããšã«ãããã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ã¯ã¯ãœã ãããçµãã£ãããšãã Unfortunately, it's not that simple. Once burned, twice shy â and the record company began to watch Godley and Creme's further movements from a safe distance. A single from Consequences, âFive O'Clock In The Morningâ (which was more 10ccish than anything 10cc were putting out), was released without success. Phonogram refused entreaties to release a second track, âCool Cool Coolâ. æ®å¿µãªããããããªåçŽãªè©±ã§ã¯ãªããäžåºŠç«å·ãããäºåºŠç®ã¯ãªãââãšãã¬ã³ãŒãäŒç€Ÿã¯ãŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã®ä»åŸã®åããå®å šãªè·é¢ããèŠå®ãããã«ãªã£ããã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ããã®ã·ã³ã°ã«ããã¡ã€ãŽã»ãªã¯ããã¯ã»ã€ã³ã»ã¶ã»ã¢ãŒãã³ã°ãïŒ10ccãåºããŠããã©ã®æ²ããã10ccçã ã£ãïŒã¯ãæåããã«ãªãªãŒã¹ãããããã©ãã°ã©ã ã¯2æ²ç®ã®ãã¯ãŒã«ã»ã¯ãŒã«ã»ã¯ãŒã«ãããªãªãŒã¹ããããæé¡ãããªããæåŠããã The time came to record another album. Not that Godley or Creme were especially enthusiastic to rush into the studios and start again but... "we had been told that's the way to make a living." The pressure was constantly on to come up with a "commercial" album, with some "hit" singles. Godley and Creme resented the interference. 次ã®ã¢ã«ãã ã®ã¬ã³ãŒãã£ã³ã°ã®ææãæ¥ãã®ã ããŽããªãŒãã¯ãªãŒã ãã¹ã¿ãžãªã«é§ã蟌ãã§åã¹ã¿ãŒãããããšã«ç¹ã«ç±å¿ã ã£ãããã§ã¯ãªãã...ãããããçèšãç«ãŠãæ¹æ³ã ãšèããããŠãã®ããããããæ²ãå«ã ã忥çããªã¢ã«ãã ãäœããªããã°ãªããªããšãããã¬ãã·ã£ãŒã¯åžžã«ãã£ãããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ãã®å¹²æžã«è ¹ãç«ãŠãã ORIGINALLY, Kevin and Lol intended to record L in three weeks and were initially recording one track a day, until they saw the futility of making an album that was, just for the sake of it, in stark contrast to the extravagance of Consequences. They slowed up. But they did de-escalate the approach considerably. åœåãã±ãŽã£ã³ãšãã«ã¯ãLãã3é±éã§ã¬ã³ãŒãã£ã³ã°ããã€ããã§ãæåã¯1æ¥ã«1æ²ãã€é²é³ããŠããããããããã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ãã®èŽ æ²¢ããšã¯å¯Ÿç §çãªããã ããã ãã®ã¢ã«ãã ãäœãããšã®ããªããã«æ°ã¥ããã圌ãã¯ããŒã¹ãèœãšããããããã圌ãã¯ã¢ãããŒããããªã匱ããã They decided not to use either Strawberry Studio ("Everybody uses the Eastlake studio system now. It's characterless.") and opted instead for an obscure 16-track hideout, Surrey Sound Studios in Leatherhead, near their homes. 圌ãã¯ã¹ããããªãŒã»ã¹ã¿ãžãªã䜿ããªãããšã«æ±ºãïŒãä»ã¯ã¿ããªã€ãŒã¹ãã¬ã€ã¯ã»ã¹ã¿ãžãªã»ã·ã¹ãã ã䜿ã£ãŠããããã ç¹åŸŽããªãããïŒã代ããã«èªå® è¿ãã®ã¬ã¶ãŒãããã«ãããµãªãŒã»ãµãŠã³ãã»ã¹ã¿ãžãªãšããç¡åã®16ãã©ãã¯ã®é ãå®¶ãéžãã ã The first track they played to their manager, Harvey Lisberg, was âArt School Canteenâ. ãããŒãžã£ãŒã®ããŒãŽã§ã€ã»ãªãºããŒã°ã«æåã«èãããæ²ã¯ãArt School Canteenãã§ãã£ãã "After that, there was an air of scepticism about everything we did," Creme frankly reveals. "People kept saying 'have you done any singles yet?' That fucked us up a little bit. We were doing music that was coming out instinctively, and there was this threat at the back of our minds. ããã®åŸãåãã®ããããšãªãããšå šãŠã«æççãªç©ºæ°ãæµããããšã¯ãªãŒã ã¯ççŽã«æãããããã·ã³ã°ã«ã¯ãŸã ãããšèšããç¶ããŠãã¡ãã£ãšåã£ã¡ãã£ãããåãã¡ã¯æ¬èœçã«é³æ¥œããã£ãŠãããã ãã©ãå¿ã®å¥¥åºã«ã¯è åšããã£ããã ã "These people wanted us to be 10cc, a pop group, but they don't even know what '10cc' should be now, when in fact that's what they've got, the spirit of what 10cc was in the early days, good ideas and hooks and they don't realise it." ããã®äººãã¡ã¯ãåãããããã°ã«ãŒãã®10ccã«ãªãããšãæãã§ãããã©ãä»ã®10ccãã©ãããã¹ããããåãã£ãŠãªããå®éã«ã¯ãåæã®10ccã®ç²Ÿç¥ã«ãã£ããè¯ãã¢ã€ãã¢ãããã¯ãããã®ã«ããã«æ°ã¥ããŠããªããã ãã
DE LACHFILM VAN GODLEY AND CREME ãŽããªãŒ&ã¯ãªãŒã ã«ããã³ã¡ãã£æ ç»
1981幎11æ19æ¥ ãHITKRANTãèª
ledereen herinnert het zich nog wel: het opzienbarende promotiefilmpje van: 'AN ENGLISHMAN IN NEW YORK', de eerste solohit van KEVIN GODLEY en LOL CREME. Het was het filmpje, meenden velen, dat tot het sukses van beide heren leidde. Wie de twee ex-leden van 10CC hun allernieuwste single: 'UNDER YOUR THUMB', ziet presenteren tijdens de opname van TopPop weet wel beter. Met name Kevin Godley is niet alleen een uitstekend muzikant maar tevens een groot acteur. Zijn mimiek en uitstraling maken een promotie-filmpje haast overbodig. ã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒãšãã«ã»ã¯ãªãŒã ã«ããåã®ãœããããæ²ããã¥ãŒãšãŒã¯ã®ã€ã®ãªã¹äººãã®ã»ã³ã»ãŒã·ã§ãã«ãªããã¢ãŒã·ã§ã³ã»ãããªã¯èª°ããèŠããŠããã ããããã®æ åããããäºäººã®æåã®ãã£ããã«ãªã£ããšå€ãã®äººãä¿¡ããŠããã TopPopã®åé²äžã10ccã®å ã¡ã³ããŒäºäººãææ°ã·ã³ã°ã«ãã¢ã³ããŒã»ãŠã¢ã»ãµã ããçºè¡šããŠããã®ãèŠãã°ã誰ã§ããããããã ãããç¹ã«ã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒã¯åªãããã¥ãŒãžã·ã£ã³ã§ããã ãã§ãªããçŽ æŽããã俳åªã§ãããã圌ã®é¢æã¡ãšã«ãªã¹ãæ§ã¯ãããã¢ãŒã·ã§ã³æ åãå¿ èŠãªããšãããã»ã©ã ã We zijn ons er wel degelijk van bewust dat de door onzelf gemaakte video debet is geweest aan het sukses,' aldus Lol Creme in de kleedkamer van de NOSstudio's. 'Deze keer hebben we echter geen filmpje kunnen maken. Niet omdat we dat niet wilden, maar eenvoudig omdat er geen tijd voor was. 'Under Your Thumb' was amper uitgebracht in Engeland, of het stond al in de top 10.' 'Ons sukses kwam heel snel en totaal onverwacht. Op dat moment waren we druk in de weer met het maken van een video voor JOHN ENTWISTLE van THE WHO. Plotseling werden wij gebeld met het verzoek om onze eigen single live te promoten tijdens het BBC programma 'Top Of The Pops'. Achteraf waren wij daar heel blij mee. Een liveoptreden heeft zeker zijn charme.'
ãåããäœã£ãæ åãæåã®èŠå ã§ããããšã¯å ååãã£ãŠããããšãNOSã¹ã¿ãžãªã®æ¥œå±ã§ãã«ã»ã¯ãªãŒã ã¯èšãããã§ããä»åã¯æ åãå¶äœããããšãã§ããªãã£ããã ããããããªããããããªããåã«æéããªãã£ããã ãããã¢ã³ããŒã»ãŠã¢ã»ãµã ãã¯ã€ã®ãªã¹ã§ã¯çºå£²ãããŠããªãã®ãåç¶ã ã£ããã©ãããäžäœ10äœå ¥ãããŠãããã ãåãã¡ã®æåã¯ãéåžžã«æ©ãããŸã£ããäºæãã¬åœ¢ã§ããããããããåœæã¯ããŒã®ãžã§ã³ã»ãšã³ããŠã£ãã¹ã«ã®ãããªãäœãã®ã«å¿ãããŠããçªç¶ãBBCã®çªçµãTop Of The Popsãã§ã·ã³ã°ã«ãã©ã€ãã§å®£äŒããŠã»ãããšããäŸé Œããã£ããã ãä»ã«ããŠæãã°ãããã¯ãšãŠãå¬ããããšã ã£ãããã©ã€ãã«ã¯ç¢ºãã«é åãããããã
'Voor onze volgende single: 'WEDDING BELLS' maken we beslist wel een filmpje. Hoe dat eruit zal komen te zien, willen we nog niet verklappen maar ik kan je verzekeren dat het heel anders zal zijn dan de vorigen. De grootste fout die je als artiest kunt maken is om in herhalingen te vallen.' - Het valt mij op dat de muziek van deze plaat heel anders is. Kevin: 'Dat klopt. We zijn een beetje aan het experimenteren gegaan. In het begin wisten we niet wat wij ermee aan moesten. De ideeën wilden maar niet komen. Waarschijnlijk omdat we helemaal geen zin hadden om een plaat te maken. Video's maken is onze belangrijkste bezigheid en dat vinden wij ook het leukste om te doen.' 'Noodgedwongen moest ik wegens rugklachten zeven weken in bed blijven. Die tijd heb ik nuttig besteed met het schrijven van teksten. Toen ik eenmaal het idee kreeg voor 'The Party', kwam de rest vanzelf. 'The Party' is wat je noemt een rap-track, muziek voorzien van een gesproken tekst. ãæ¬¡ã®ã·ã³ã°ã«ããŠã§ãã£ã³ã°ã»ãã«ãºãã¯ãå¿ ããããªãæ®ãããã©ã®ãããªãã®ã«ãªããã¯ãŸã æãããªããã©ããããŸã§ã®ãã®ãšã¯å€§ããç°ãªããã®ã«ãªãã®ã¯ééããªãããã¢ãŒãã£ã¹ããšããŠã®æå€§ã®éã¡ã¯ãç¹°ãè¿ãã«é¥ãããšã ããããã®ã¬ã³ãŒãã®é³æ¥œã¯éåžžã«ç°ãªã£ãŠããããšãå°è±¡çã§ãããã±ãŽã£ã³:ããã®éãã ãç§ãã¡ã¯ãå°ããã€å®éšãå§ãããã ãæåã¯ã©ããããããã®ãåãããªããŠããã¢ã€ãã¢ãæµ®ãã°ãªããã ãå€åã¬ã³ãŒããäœãæ°ãå šç¶èµ·ããªãã£ãããã ãšæãããæ åå¶äœã¯ç§ãã¡ã®æ¬æ¥ã§ãã£ãŠããããäžçªå¥œããªããšãªãã ãè °ã®äžèª¿ã§äžé±éãå¯èŸŒãããšã«ãªã£ã¡ãã£ãŠãããã®æéã䜿ã£ãŠã圹ã«ç«ã€æç« ãæžãããã ããThe Partyãã®ã¢ã€ãã¢ãæµ®ããã ããããšã¯èªç¶ãšãããªã£ãããThe Partyãã¯ããããã©ãããã©ãã¯ã§ã話ãèšèã®ãã鳿¥œã ããã Dat was zo leuk om te doen dat we er meteen weer zin in hadden.' 'We nemen nu ook op in onze eigen studio,' vult Lol aan. 'Die hebben wij aan huis gebouwd en dat is heel comfortabel werken. Verder hebben wij gebruik gemaakt van elektronische drums. Een drumkit die zo klein is dat het in een koffertje past. Je kunt het op je knie zetten en met de hand bespelen. Dit unieke exemplaar is speciaal voor ons ontworpen.' 'Hoe een elpee gaat klinken, weten wij pas als hij helemaal af is. Komponeren doen we in de studio. Dat is altijd heel spannend. Deze elpee is vrijer dan de vorige; we zijn heel blij met het eindresultaat.' Vol enthousiasme praten Kevin en Lol over de filmpjes die ze gemaakt hebben voor STATUS QUO en VISAGE.
ããããŸã楜ãããŠãããã«ãŸãããããæ°æã¡ã«ãªã£ããã ãä»ã¯èªåãã¡ã®ã¹ã¿ãžãªã§é²é³ããŠãããããšãã«ã¯ä»ãå ããããèªåã¡ã§ãäœã£ãŠã¿ããããšãŠãå¿«é©ã«äœæ¥ãã§ããããã«ãªã£ãŠããé»åãã©ã ã䜿ã£ãããã¹ãŒãã±ãŒã¹ã«å ¥ãã»ã©å°ããªãã©ã ã»ããããèã®äžã«çœ®ããŠãæã§åŒŸãããšãã§ãããã ãä»åã®ã¢ã«ãã ã¯åäœãããèªç±åºŠãé«ãããæçµçãªä»äžããã«ã¯ããšãŠãæºè¶³ããŠãããããã¹ãã€ã¿ã¹ã»ã¯ã©ãŒãšãŽã£ãµãŒãžã®å¶äœãããããªã«ã€ããŠç±ãèªãã±ãŽã£ã³ãšãã«ã Het tweetal heeft overigens nog meer in haar mars. 'Onze grootste wens is het regisseren van van een speelfilm,' vertelt Kevin. 'Op het moment missen we het vertrouwen en de ervaring nog om een skript te schrijven. Ideeën hebben we zat, geïnspireerd door de CHARLIE CHAPLIN-films. 'Dat wordt lachen geblazen want ons motto is: leve de gein! Maar wees maar niet bang,' besluit Lol, 'we zullen al tijd platen blijven maken.' Kevin en Lol, het komische duo. Die speelfilm komt er wel. äºäººã®è ã®èŠãã©ããã¯ãŸã ãŸã ããããç§ãã¡ã®æå€§ã®é¡ãã¯é·ç·šæ ç»ãç£ç£ããããšãªãã ããšã±ãŽã£ã³ã¯èšãããä»ã®ãšãããèæ¬ãæžãèªä¿¡ãçµéšããªããã ããã ãã£ãŒãªãŒã»ãã£ãããªã³ã®æ ç»ãããã³ããåŸãŠãããããã®ã¢ã€ãã¢ãåºããŠãããšããã ãããããç¬ãã«çããïŒããã¢ãããŒã«ããŠãããããç¬ãã®çµ¶ããªãå 容ã«ãªãã¯ãã ãã§ããå¿é ããªãã§ãããããããã£ãšã¬ã³ãŒãã¯äœãç¶ãããããšãã«ã¯ç· ãããã£ããæŒ«æã³ã³ãã®ã±ãŽã£ã³ãšãã«ããã®é·ç·šæ ç»ã¯å¿ ããå®çŸããããšã ããã Irene Linders
ã€ã¬ãŒãã»ãªã³ããŒã¹
Welcome back to Instagram. Sign in to check out what your friends, family & interests have been capturing & sharing around the world.
GODLEY & CREME: âAlas we het van onze platen moesten hebben, waren we allang uitgepoeptâ ãŽããªãŒ&ã¯ãªãŒã ãã¬ã³ãŒãã«é Œããããªãã£ãããåãã¯ãšã£ãã®æã«ããã°ã£ãŠããã¯ãã ã
1980幎5æãMuziek Expresãèª âZo'n hitsingle is mooi meegenomen." aldus Lol Creme die met zijn maat Kevin Godley het nummer âAn Englishman In New York" naar de Nederlandse top-tien zong. Eindelijk de eerste hit van het duo dat sinds het vertrek uit 10CC nauwelijks een muzikale vuist kon maken. Toch zijn ze in Engeland op heel ander terrein al vier jaar een gevierd tweetal... ããã®ãããªãããã·ã³ã°ã«ã¯ãã£ãããã ã£ããããšèªãã®ã¯ãããã¥ãŒãšãŒã¯ã®ã€ã®ãªã¹äººããæããçžæ£ã®ã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒãšãšãã«ãªã©ã³ãã®ããã10ã«å ¥ã£ããã«ã»ã¯ãªãŒã ã§ããã10ccãé¢ããŠããã»ãšãã©é³æ¥œçãªææãäžããããšãã§ããªãã£ãäºäººããã€ãã«åã®ããããæŸã£ãã®ã ãããããè±åœã§ã¯4幎åããå šãå¥ã®åéã§åã³ã³ããšããŠæŽ»èºããŠãã...ã Er was eens een zeer succesvolle band die met de ene hit na de andere in de hitparade stond. De vier muzikanten konden hun geluk niet op. Het ging steeds beter, zo leek het. Maar dat geluk had op een gegeven moment z'n keerzijde. Wat was namelijk het geval? In de band was sprake van twee koppels. Het ene koppel schreef de meeste hits en het andere hield het meer op experimenteren. Toch was het juist deze combinatie die voor de zo belangrijke artistieke koers van de band ver antwoordelijk was. æã ããããšããã«ã次ã ãšããããé£ã°ããŠãã£ãŒãã®ãããã«ç«ã€å€§æåãåãããã³ãããã£ããå人ã®ãã¥ãŒãžã·ã£ã³ã¯å€§åã³ããŠãããã©ãã©ãè¯ãæ¹åã«åãã£ãŠããããã«æããããããããã€ãããã®å¹žéã«ãé°ããèŠããŠããã®ã ãã©ããªç¶æ³ã ã£ãã®ã ãããïŒãã³ãã«ã¯äºçµã®ãã¢ãããã ãããã¢ã¯ãããæ²ãããããæžããããäžçµã¯å®éšçãªãã®ã«åŸ¹ããŠããããããããã®çµã¿åããããããã³ãã®éèŠãªèžè¡çæ¹åæ§ãæ ã£ãŠããã®ã§ããã Maar er ontstond een verschil van mening. Het hitkoppel trok aan het langste eind en het experimentele koppel trok daaruit slechts één conclusie: eruit stappen. Voor hen was het sprookje uit. De twee overgeblevenen gingen met een aantal nieuwe mensen gewoon door met triomfen vieren. Het is het waar gebeurde verhaal van 10CC waarin Graham Gouldman en Eric Stewart sinds 76 de scepter zwaaien en bovendien het artistieke beleid bepalen. ãšããããæèŠã®çžéãçããŠããŸã£ããããããããã¢ã¯é ç¹ã«ç«ã¡ãå®éšçãªãã¢ã¯ãã 1ã€ã®çµè«ããè±éããéžãã ã®ã ã£ãã圌ãã«ãšã£ãŠãããšã話ã¯çµãã£ãã®ã§ãããæ®ãããäºäººã¯ããã®åŸãå€ãã®æ°ãã人ãã¡ãšåå©ã®åã³ãåãã¡åã£ãã76幎ããã°ã¬ã¢ã ã»ã°ãŒã«ããã³ãšãšãªãã¯ã»ã¹ãã¥ã¯ãŒããææ®ãå·ããèžè¡çãªæ¹éãæ±ºå®ã¥ãã10ccã®å®è©±ã§ããã Het tweetal dat er toen uitstapte was Kevin Godley en Lol Creme. Arme Godley, arme Creme. Ze waren gedoemd om verder te leven met slechts de herinnering aan een paar glorieuze jaren met 10CC. Althans zo was de publieke opinie. En het moet gezegd: Het duo Godley en Creme kon middels de LP's ..Consequences" en .L" nauwelijks een muzikale vuist maken. Ook de langspeler âFreeze Frame" leek voorbestemd te floppen. En dat gebeurde dan ook min of meer in een aantal landen met deze elpee. Maar Nederland speelde voor Reddende Engel en bood de helpende hand waar het de single , An Englishman in New York" betrof. In een paar weken tijd stond het nummer, voorzien van een welhaast schitterend video-filmpje, in de toptien van onze nationale hitparade. Men noemde het de redding van Godley en Creme. Maar zo was dat toevallig helemaal niet. In werkelijkheid ging het allemaal heel anders met Lol en Kevin sinds hun vertrek uit 10CC.. Op de laatst verschenen LP., Freeze Frame" van Godley en Creme staat het nummer 1 Pity Inanimate Objects". ãã®ãšãåºãŠããã®ããã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒãšãã«ã»ã¯ãªãŒã ã ã£ãããŽããªãŒãã¯ãªãŒã ãåãã10ccã§éãããèŒãããæ°å¹Žéã®èšæ¶ã ããæ®ããŠãçããŠããéåœã«ããã®ã ãå°ãªããšãäžéã§ã¯ããèšãããŠããããŽããªãŒãšã¯ã¬ãŒã ã®ãã¥ãªã¯ãã¢ã«ãã ãã®ãºã¢ãã¡ã³ã¿ãžã¢ããšãLãã§ã¯ã鳿¥œçãªæåãåããããªãã£ããšèšããããåŸãªãã£ãããããªãŒãºã»ãã¬ãŒã ããã倱æããéåœã«ããããã«æããããããŠããã¯ããã®ã¢ã«ãã ã§å€ããå°ãªããå€ãã®åœã§èµ·ãã£ãããããããªã©ã³ãã¯æãã®å€©äœ¿ã®åœ¹å²ãæãããã·ã³ã°ã«ããã¥ãŒãšãŒã¯ã®ã€ã®ãªã¹äººãã§æãã®æãå·®ã䌞ã¹ãŠãããã®ã ã£ããæ°é±éåŸããã®æ²ã¯ã»ãšãã©èŠäºãªãããªã¯ãªããã䌎ã£ãŠãããåœã®ããããã¬ãŒãã®ããã10ã«ã©ã³ã¯ã€ã³ããã人ã¯ããããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã®æåºåãšåŒãã ãããããããŸããŸããããããšã¯å šããªãã£ããå®ã¯ããã«ãšã±ãŽã£ã³ã¯10ccãèŸããŠãããç¶æ³ã倧ããå€ãã£ãŠããŸã£ãã®ã ããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ãæè¿ãªãªãŒã¹ããã¢ã«ãã ãããªãŒãºã»ãã¬ãŒã ãã«ã¯ããã¢ã€ã»ããã£ã»ã€ã³ã¢ãã¡ã€ãã»ãªããžã§ã¯ãããšããæ²ãåé²ãããŠããã In het kort komt de tekst erop neer dat het duo machines als mensen van vlees en bloed ziet. De songtekst is bijna symbolisch voor de werkzaamheden van Kevin en Lol. Ze houden zich immers al jaren, bezig met de techniek. Ze kennen bijvoorbeeld de studio-apparatuur als hun eigen broekzak. Experimenteren met techniek staat dan ook hoog in het vaandel geschreven. Of zoals Kevin het zegt: ,,We zijn met de techniek getrouwd. Het biedt ons de mogelijkheid om diverse ideeën uit te voeren. Techniek is een hulpmiddel, want een eigen brein heeft alleen de mens...
èŠããã«ããã¥ãªã¯æ©æ¢°ãç身ã®äººéãšããŠèŠãŠããããšããè¶£æšã ãæè©ã¯ã±ãŽã£ã³ãšãã«ã®äœåã象城ããŠãããããªãã®ã§ãããäœããã圌ãã¯é·å¹Žã«ããã£ãŠæè¡ã«æºãã£ãŠããã®ã ãããäŸãã°ãã¹ã¿ãžãªã®æ©æãç¥ãå°œãããŠããããã®ããããã¯ãããžãŒã䜿ã£ãŠå®éšããããšãæãéèŠãªã®ã§ããããããã¯ãã±ãŽã£ã³ãèšãããã«ãç§ãã¡ã¯ãã¯ãããžãŒãšçµã³ã€ããŠãããã ãããŸããŸãªã¢ã€ãã£ã¢ãå®çŸãããã£ããã«ãªããã ãããã¯ãããžãŒã¯éå ·ã§ãã£ãŠãèªåã®é è³ãæã£ãŠããã®ã¯äººéã ãã ãã...ã
'We zitten niet om populariteit te springen' ãåãã¡ã¯ãŠã±ãçã£ãŠãããããããªãã
Het is op het teeveefilmpje van "An Englishman in New York" duidelijk te zien. Poppen doen het werk dat voor Creme en Godley is bedacht. ããã¯ãããã¥ãŒãšãŒã¯ã®ã€ã®ãªã¹äººãã®æ åã«ã¯ã£ãããšè¡šããŠãããã¯ãªãŒã ãšãŽããªãŒã®ããã«èãåºãããäœåãããããããè¡ãã®ã ã En bedenken: dat is hun beroep. Op allerlei terreinen eigenlijk. Zo bedacht het duo ingewikkelde randapparatuur voor gebruik in opnamestudio's, een hulpmiddel voor gitakleding, een andere aanpak van video-films en reklamefilms. Een hele waslijst waaruit duidelijk blijkt dat Godley en Creme heel wat meer doen dan platen maken. ,,ledereen kent ons voornamelijk als de ex-leden van 10CC," aldus Lol Creme. ,,Dat stempel blijf je houden. Het is vervelend en daarom zijn we juist zo blij met ons succes in Nederland. Het brengt je een beetje uit de schaduw van 10CC. Kijk, om erkenning zitten we niet te springen en om populariteit nog minder. We moeten het helemaal niet van onze platen hebben. Anders waren we allang uitgepoept. We maken nou eenmaal geen ,,music for the millions", geen hitmuziek. Dit succes is puur toeval. Maar muziek blijft voor ons heel belangrijk. Alleen zit er voor ons veel meer aan vast. ãããŠãããã圌ãã®æ¬è·ã§ããããšãå¿ããã¹ããããå®ã¯ãããããåéã§ãäŸãã°ãã¬ã³ãŒãã£ã³ã°ã¹ã¿ãžãªã§äœ¿çšããè€éãªåšèŸºæ©åšããã®ã¿ãªã¹ãã®ããã®ããŒã«ãªã©ãèæ¡ããŠãããè¡£æåããããªãã£ã«ã ãåºåæ ç»ãšã¯ç°ãªãã¢ãããŒãã ããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ãåã«ã¬ã³ãŒããäœãã ãã§ãªãããããããªããšããã£ãŠããããšãããããããªã¹ãã§ããããåãã¡ã¯ãäž»ã«10ccã®å ã¡ã³ããŒãšããŠç¥ãããŠããããšãã«ã»ã¯ãªãŒã ã¯èšããããã®å»å°ããã£ãšæ®ã£ãŠãããã ãè¿·æãªè©±ã ãã©ãã ããããããªã©ã³ãã§ã®æåãå¬ãããã ãã10ccã®åœ±ããå°ãæãåºãããããããããåãã¯è©äŸ¡ãæ±ããŠãããããããªããããŸããŠã人æ°ã«ã¯èå³ããªããã ãã¬ã³ãŒãã«é Œãå¿ èŠã¯ãŸã£ãããªããã ããããã§ãªããã°ããšã£ãã«ããã°ã£ãŠãã¯ããããããªãªã³ã»ã©ãŒåãã®é³æ¥œããäœããªããããããæ²ãäœããªãããã®æåã¯ãŸã£ããã®å¶ç¶ãªãã ããšã¯ããã鳿¥œã¯éåžžã«éèŠãªãã®ã§ããããšã«å€ããã¯ãªãããã§ããåãã¡ã«ãšã£ãŠã¯ãã以äžã®ãã®ããããã ãã Zo'n video behoort volgens ons tot een niet weg te denken oderdeel van die song. Het spreekt dan ineens veel meer tot de verbeelding. Tijdens het schrijven van " An Englishman In New York" wisten we al dat we die video zouden maken. We vinden soms de idee belangrijker dan het uiteindelijke resultaat. Echte ideeënmakers zijn we hÚ. Daarom moest het ook een keer tot een explosie komen in 10CC. We streefden toen naar nieuwe dingen, terwijl Graham en Eric niet van het succesconcept wilden afwijken. Voor ons was dat ontoelaatbaar." Kevin Godley: ,,We zaten artistiek in een gevangenis. Het was een parodie op 10CC geworden. Iedereen zat alleen maar in die band voor z'n portemonnee. De beslissing om er uit te stappen, ja, daar hebben we het best even moeilijk mee gehad. We wisten bijvoorbeeld dat een heleboel mensen ons onze experimentele muziekjes niet in dank zouden afnemen. Want zeg nou eerlijk. Wie verlaat er nou een muzikaal kassucces? 10CC dus. Dan word je voor gek versleten. Want dat doe je niet. En wij deden het dus wel..."
ãåãã¡ã¯ããã®ãããªæ åã¯æ¥œæ²ã«äžå¯æ¬ ãªãã®ã ãšèããŠãããã ãããã«ããµãã«æ³ååãããããŠããããã ããããã¥ãŒãšãŒã¯ã®ã€ã®ãªã¹äººããæžããªããããã§ã«ãã®ãããªãäœãããšã¯æ±ºãŸã£ãŠãããç§ãã¡ã¯ãæçµçãªçµæãããã¢ã€ãã¢ãéèŠã ãšèããããšããããã ãåãã¯æ¬ç©ã®ã¢ã€ãã£ã¢ãã³ãªã®ããã ãã10ccã¯åè£ããªããã°ãªããªãã£ããã ãåœæãåãã¯æ°ããããšã«ææŠããŠãããã ãã©ãã°ã¬ã¢ã ãšãšãªãã¯ã¯æåã®æŠå¿µããéžè±ããããšãæãã§ããªãã£ããèªåãã¡ã«ãšã£ãŠãããã¯èš±ããããããšã ã£ãããã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒãç§ãã¡ã¯ãèžè¡çã«åãããŠãã身ã ã£ããã ã10ccã®ãããã£ãšåããŠãããã¿ããªè²¡åžã®ããã ãã«ãã®ãã³ãããã£ãŠããã®ããå»ããšããæ±ºæã¯ãããã ããããªãé£ããããšã ã£ãããäŸãã°ãç§ãã¡ã®å®éšçãªé³æ¥œãèŽããŠããå€ãã®äººã¯æãé£ãããªãã ãããšæã£ãããªãã£ãŠçŸå®ãçŽèŠããŠãããããããã¥ãŒãžã«ã«è¶ 倧äœãæ®ãã®ã¯èª°ãã£ãŠïŒ10ccãªãã§ãããããã§ã¯ãã«ã«ãããŠããŸããããªãããã ã£ãŠããã ããïŒããããŠãç§ãã¡ã¯...ãã Godley en Creme gingen na 10CC niet op één paard wedden maar op een heleboel paarden tegelijk. Het werd dus niet alleen platen maken, maar ook produceren, schrijven, ontwerpen enzovoort. Was dat een noodgedwongen zaak? Creme: âZo zou je het wel kunnen interpreteren, natuurlijk. Maar het is niet zo. We konden weliswaar niet van onze platen alleen leven, maar daar was het ons juist niet om te doen. Anders hadden we net zo goed in 10CC kunnen blijven zitten en er af en toe een solo-plaatje bij maken. Nee, we wilden ons gewoon met andere zaken bezighouden."
10cc以éãŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ãäžé ã®éЬã«è³ããã®ã§ã¯ãªããäžåºŠã«å€ãã®éЬã«è³ããããã«ãªã£ããã ããã¬ã³ãŒããäœãã ãã§ãªãããããã¥ãŒã¹ãã©ã€ãã£ã³ã°ããã¶ã€ã³ãªã©ããããããªããšãã§ããããã«ãªã£ãã®ã ãå¿ ç¶æ§ã¯ãã£ãã®ã ãããïŒã¯ãªãŒã ããã¡ãããããããè§£éãã§ãããããã§ãããããããªããã ãã¬ã³ãŒãã ãã§ã¯çããŠãããªããã©ãããã¯åãã¡ã®æå³ãããšããã§ã¯ãªããããã§ãªããã°ã10ccã«æ®ã£ãŠæã ãœãã®ã¬ã³ãŒããäœã£ãæ¹ãããã£ããããããªãããããä»ã®ããšã«æ°ã䜿ãããã£ãã ããªãã ãã
'Optreden is voor ons niet zo'n pretje'
ãæŒå¥ããããšã¯ãããã»ã©æ¥œãããªããã ããã
We wisten dat we meer konden. Met reklamespotjes hebben we heel wat erkenning gekregen. Vorig jaar nog werd ons reklame-spotje voor Benson & Hedges bekroond als de beste teeveespot van het jaar. Nu zijn we een hele serie aan het maken voor een grote behangfabriek. ããã£ãšã§ããããšããããšæã£ããããªãã ãCMã§ç¥å床ãäžãã£ãŠããå»å¹ŽBenson & Hedgesã®åºåã¹ããããããã®å¹Žã®ãã¬ãçªçµã®ãã¹ãã¹ãããã«éžã°ããã°ãããªãã ãç®äžã倧æå£çŽå·¥å Žåãã«å šã·ãªãŒãºã補äœããŠãããšããã ããã Wij willen onszelf steeds weer vernieuwen.  En dat kan in de reklame ook. Eind van het jaar verschijnt bijvoorbeeld het boek âThe Fun Starts Here" op LP-formaat. Het zijn dertig cartoons die we samen hebben getekend. Waar het verhaal over gaat? Oh, over de popbusiness natuurlijk. Hoe iemand succesvol wordt, vervolgens flopt en tenslotte toch een schitterende come-back weet te maken." Dus het is een min of meer getekende biografie van jullie? Godley: ,,Ha, ha. Nee, het is een fictief verhaal hoor."
ãåãã¡ã¯äœåºŠã§ãèªåãæ°åããããã ããããŠããã¯åºåã«ãããŠãå¯èœãªãã ãäŸãã°å¹Žæ«ã«ã¯ãThe Fun Starts Hereããšããæ¬ãLPç€ã§çºå£²ãããäºå®ããäºäººã§æãã30æã®æŒ«ç»ã ãããã©ããªè©±ãªã®ã ãããïŒããã£ããã¡ãããããããžãã¹ã®è©±ãã誰ããæåãã倱æãããããŠæåŸã«èŠäºãªåŸ©æŽ»ãéããæ¹æ³ãããã§ã¯ãå€ããå°ãªããæããèªèº«ã®äŒèšãªã®ã ãããïŒãŽããªãŒ ãã¯ã¯ããããããã£ã¯ã·ã§ã³ã ããã Laatste vraag: gaat het duo Godley en Creme nou eindelijk eens optreden? âGoede vraag," vindt Creme en hij geeft tenslotte een zeer omslachtig antwoord. ,,Je hebt verschillende takken van kunst. Bijvoorbeeld de kunst van het produceren, de kunst van het platen maken en de kunst van het optreden. Optreden is voor ons niet zo'n pretje omdat je jezelf moet herkauwen. Bovendien kost het te veel tijd. We vonden het tijdens 10CC al de minst interessante kant van de zaak. Voorlopig treden we dus nog niet op, maar alles is mogelijk. Dat is ook ons motto..."
æåŸã®è³ªåã ãããããããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã®ã³ã³ãã§ã©ã€ããããã®ã ãããïŒããã質åã ãããšæã£ãã¯ãªãŒã ã¯ãã€ãã«éåžžã«é¢åãªçããåºããŠããŸã£ãããèžè¡ã®åéããããããããã ãäŸãã°ããããã¥ãŒã¹ããæè¡ãã¬ã³ãŒããäœãæè¡ãæŒå¥ããæè¡ãªã©ã ãæŒå¥ããããšã¯ãåè»ããªããã°ãªããªããããããã»ã©æ¥œããããšã§ã¯ãªããã ãããããã«æéããããããããã ãã10ccã®æã«ãã§ã«äžçªé¢çœããªãããšã«æ°ã¥ãã¡ãã£ããã ãã ããåœé¢æŒå¥ã¯ããªããã©ããã¹ãŠã¯å¯èœã ãããããåãã¡ã®ã¢ãããŒã§ããããã ãã©âŠãã
VORMGEVERS: GODLEY & CREME èšèšè ãŽããªãŒ&ã¯ãªãŒã
1980幎3æãOorãèª Het succes van An Englishman In New York is voor Kevin Godley en Lol Creme een soort eerherstel. Nadat het duo al weer drie en een half jaar geleden 10cc verliet, is de aloude hitstatus een beetje verbleekt. Graham Gouldman en Eric Stewart, het tweetal van de catchy melodieën en de vlotte songs, continueerden het succes onder de oude naam een scoorden gigantisch met Dreadlock Holiday. Godley en Creme, binnen 10CC verantwoordelijk voor de intelligent gestructureerde nummers, sleuterden verder aan hun Gizmo-project (vastgelegd op het triple-album Consequences) namen de onopgemerkt gebleven langspeler L op. En toen was daar Englishman.
ããã¥ãŒãšãŒã¯ã®ã€ã®ãªã¹äººãã®æåã¯ãã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒãšãã«ã»ã¯ãªãŒã ã«ãšã£ãŠã¯äžçš®ã®åãã§ãããã3幎ååã«10ccãè±éããäºäººã¯ãé·å¹Žã®ãããäœã®å°äœã«å°ãé°ããèŠããŠããããã£ãããŒãªã¡ããã£ãŒãšæ»ãããªæã®ãã¥ãªã®ã°ã¬ã¢ã ã»ã°ãŒã«ããã³ãšãšãªãã¯ã»ã¹ãã¥ã¯ãŒãã¯ãæ§åç§°ã§æåãç¶ããããããã«ã«ã»ã©ãŽãã§å€§æåãåããã10ccå ã®ã€ã³ããªãžã§ã³ãã«æ§æãããæ¥œæ²ãæ åœããŠãããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ãã®ãºã¢ã®ãããžã§ã¯ãïŒ3æçµã¢ã«ãã ãã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ãã«åé²ïŒã®äœæ¥ãç¶ããæ³šç®ãããªãã£ãé·ç·šãLããã¬ã³ãŒãã£ã³ã°ããããããŠããã€ã®ãªã¹äººãã§ããã Overigens, het nummer Heeft alleen in Nederland de hitparade gehaald. 'Dat was een enorme verrassing', zegt Kevin Godley, degene die in het fraaie promotiefilmpje zijn grolligste grimas ten beste geeft. 'Het is nogal vreemd dat Englishman met zijn moeilijke tekst juist in een niet-Engelstalig land zo'n grote hit is geworden. Of komen de woorden toevallig ook in het Nederlands voor? Nee, goed. Het filmpje heeft er zeker iets mee te maken, al is het niet de noodzakelijke voorwaarde. In Engeland heeft het nummer, zonder de steun van het filmpje, de hitparade op een haar na gehaald.'
ã¡ãªã¿ã«ããã®æ²ããã£ãŒãã«å ¥ã£ãã®ã¯ãªã©ã³ãã ãã§ãããã倧ããªé©ãã ã£ãããšçŸããããã¢ãŒã·ã§ã³æ åã®äžã§ãæãäžæ©å«ãªè¡šæ ãèŠãããã®äººã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒã¯èšãããæè©ãé£ãããã€ã®ãªã¹äººãããéè±èªåã§ããã ããããããã®ã¯ãããäžæè°ãªããšã ãããããšããå¶ç¶ã«ããªã©ã³ãèªã®èªæã«äŒŒãŠããã®ããªïŒããããããã ãå¿ é æ¡ä»¶ã§ã¯ãªãããã©ãã確ãã«ãã®æ åã¯äœããšéœåãããããã€ã®ãªã¹ã§ã¯ãããªã®å©ãããªãã£ããããããã£ãŒãå ¥ãããªãã£ããåç¶ãªãã ãã Maar hier, mét film, dus ruim. Een symptoom van de toenemende visualisering van de popmuziek. Godley en Creme zijn als geen ander toegerust voor die ontwikkeling. Ze hebben samen de kunstacademie doorlopen en weten dus niet alleen hoe je een stuk muziek in elkaar zet, maar tevens hoe je het gezicht moet geven. 'We hebben nu eindelijk onze kennis op het gebied van vormgeving kunnen gebruiken voor onze andere hobby, muziek maken. Het idee voor het filmpje is pas gekomen toen de song al was opgenomen. Maar dat is anders voor Wide Boys, de nieuwe single, die we morgen gaan afmaken.'
ããããããã§ã¯æ åã«ãã£ãŠåºãããèŠããŠãããããããã¥ãŒãžãã¯ã®æ ååãé²ãã§ããããšã®è¡šãã ããŽããªãŒãšã¯ãªãŒã ã¯ããã®ãããªåãã«å¯Ÿå¿ã§ãããŠããŒã¯ãªèœåããã£ãŠãããäºäººã¯å ±ã«çŸè¡åŠæ ¡ã«éã£ãŠãããã«ãåã«é³æ¥œã®çµã¿ç«ãŠæ¹ãç¥ã£ãŠããããã§ã¯ãªããããã«ã©ã衚æ ãã€ããŠããããç¥ã£ãŠããã®ã ããç§ãã¡ã®ããã²ãšã€ã®é¢å¿äºã§ãã鳿¥œå¶äœã«ããããããã¶ã€ã³ã®ç¥èãçãããããã«ãªã£ããã ãæ åã®ã¢ã€ãã£ã¢ã¯ããã®æ²ãé²é³ãããåŸã«åºãŠãããã§ããææ¥ã«ã¯å®æããæ°ããã·ã³ã°ã«ã®ãã¯ã€ãã»ããŒã€ãã¯å¥ã ããã Tijdens de opnamen hebben we ons al afgevraagd hoe we het visueel vorm zouden geven. Die vraag heeft het nummer nog niet beïnvloed, maar ik sluit het niet uit dat in de toekomst geluid en beeld zodanig op elkaar zullen in werken, dat een nummer naar de visualisering zal worden aangepast, nog voor het geschreven is dus.
ãæ®åœ±äžãã©ãããžã¥ã¢ã«åããããèããå·¡ãããŠããŠãããã®åé¡ãæ²ã«åœ±é¿ãäžããããšã¯ãŸã ãªãããã©ãå°æ¥çã«ã¯é³ãšæ åãçžäºäœçšããŠãæ²ãæžãåããæ åã«åãããŠæ²ãäœãããå¯èœæ§ã¯åŠå®ã§ããªãããã Video zal in de toekomst meer en meer invloed gaan uitoefenen op popmuziek en dat vind ik niet ongezond. Het tilt het naar een nieuw niveau en geeft ruimte voor nieuwe mogelijkheden en nieuwe ideeën. De manier waarop iets eruit ziet, is nu eenmaal belangrijk. Bowie was niet zo ontzaglijk populair geworden zonder zijn opvallende en steeds wisselende uiterlijk. Het eerste contact is visueel het uiterlijk trekt de eerste aandacht, maakt identificatie mogelijk. Vormgeving is een goed middel om de mensen ergens voor te interesseren.
ãä»åŸãæ åã¯ãŸããŸãããããã¥ãŒãžãã¯ã«åœ±é¿ãäžããã ããããããã¯äžå¥å šãªããšã§ã¯ãªããšæããã æ°ããã¬ãã«ã«åŒãäžããŠãæ°ããå¯èœæ§ãšæ°ããã¢ã€ãã¢ã®äœå°ãäžããŠããããã ãèŠãæ¹ã倧äºãªãã ããããŠã€ã¯ããã®é®®çã§å€å¹»èªåšã®å®¹å§¿ãªãã«ã¯ãããã»ã©ãŸã§ã«åãŸãã人æ°ãåŸãããšã¯ã§ããªãã£ãã¯ãã ãæåã®åºäŒãã¯èŠèŠçãªãã®ã§ãå€èгãæåã®æ³šæãåŒããåæ§ãéç«ããããã ããã¶ã€ã³ã¯ãäœãã«èå³ãæã£ãŠãããããã®è¯ãææ®µã«ãªããã ããã 'Het gevaar bestaat inderdaad dat het imago belangrijker gaat worden dan de muziek zelf. Het ideaal is een goed uiterlijk, dat goed klinkt. Het slechtste wat je je kunt denken is: het ziet er goed uit, maar het klinkt verschrikkelijk. Er zullen ook video stars komen, mensen die zich alleen via video en niet op de plaat uiten.'
ã確ãã«å±éºãªã®ã¯ã鳿¥œãã®ãã®ãããã€ã¡ãŒãžãéèŠèŠãããããã«ãªãããšã ãçæ³ã¯ãé³ãããèãããæ Œå¥œè¯ããææªãªã®ã¯ããèŠãç®ã¯è¯ããã©ãé³ã¯ææªããªã®ã ããã Godley, die zijn droge humor nog demonstreert door de ober 'ja, ga er op zitten' toe te voegen, wanneer deze voorstelt zijn eten voor hem warm te houden, meent dat de video van Englishman beter geslaagd is, want meer gebruikt maakt van de mogelijkheden, dan de doorsnee promotie-film.
é£äºãæž©ããŠããããŠã§ã€ã¿ãŒã«åãã£ãŠãã¯ãããã®äžã«åº§ã£ãŠãã ããããšèšãæ·»ãããªã©ãèŸå£ã®ãŠãŒã¢ã¢ãèŠãããŽããªãŒã¯ããã€ã®ãªã¹äººãã®ãããªã¯äžè¬çãªããã¢ãŒã·ã§ã³ãã£ã«ã ãããå¯èœæ§ãçãããŠããŠãæåããŠãããšèããŠããã 'In de eerste plaats is het filmpje gemaakt naar onze ideeën, die zijn afgestemd op de muziek, die ook van ons is. Daarnaast steunt de 'snelheid' op de kracht van de beelden en niet op een maffe montage, vreemde camerabewegingen of een beeldtrucje. Het heeft sterke visuele momenten. De werkwijze is vaak: laat een appel zien, wanneer er over een appel gezongen wordt. Dat is te makkelijk. Daar hoef je geen creatieve ideeën voor te hebben.'
ãããããããã®æ ç»ã¯ç§ãã¡ã®ã¢ã€ãã¢ã§äœããããã®ã§ã鳿¥œãç§ãã¡ã®ãã®ã§ãããã«ãããããŠãããããã«ããéããã¯æ åã®åã«åºã¥ããã®ã§ãããããããªç·šéãå¥åŠãªã«ã¡ã©ã®åããæ åã®ããªãã¯ã«åºã¥ããã®ãããªããããžã¥ã¢ã«çã«åŒ·ããã®ã¯ããããã®ããšãæããšãã¯ãããããèŠãããææ³ãåãå Žåãå€ããããããããç°¡åããããåµé ççºæ³ããªããŠãã§ãããã ãããã Het duo heeft meer pijlen op zijn boog. De welhaast ideale combinatie van muzikant/vormgever hebben ze al uitgebuit ten behoeve van enkele reclamefilmpjes. Eén van die scores, de muziek bij de commercial van een bekend Engels sigarettenmerk, werd onderscheiden met de Design Artdirectors Gold Award en dat heeft het tweetal aangemoedigd om in de toekomst niet alleen het geluid, maar ook de beelden bij dergelijke opdrachten te verzorgen.
ãã¥ãªã®æŠåšã¯ãã£ãšããããããã鳿¥œå®¶ãšãã¶ã€ããŒãšãããã»ãŒçæ³çãªçµã¿åããã§ããã§ã«ããã€ãã®CMã«èµ·çšãããŠããããã®ãã¡ã®ã²ãšã€ãã€ã®ãªã¹ã®æåã¿ãã³ãã©ã³ãã®CM鳿¥œãDesign Artdirectors Gold Awardãåè³ããããšããã£ããã«ãä»åŸã¯é³ã ãã§ãªãæ åãæäŸããããã«ãªã£ãã Voorts is er onder de werktitel The Fun Starts Here een boek met cartoons en tekeningen in de maak, dat op satirische wijze het publiek kennis zal laten maken met de minder bekende kanten van het vak van popmuzikant.
ããã«ããThe Fun Starts Hereããšããã¿ã€ãã«ã§ãããããã¥ãŒãžã·ã£ã³ã®ç¥ããããåŽé¢ã颚åºçã«ç޹ä»ããæŒ«ç»ãšçµµã®æ¬ãæºåãããŠããã 'Structuur, dat is het belangrijkste. Pop kan 'artistieker', blijvender gemaakt worden, zonder het bedacht te laten klinken.'
ãæ§é ããããäžçªå€§äºãªãã ããããã¯ãäœçºçã«èãããããšãªãããããèžè¡çãã«ãããäžå€çã«ããããšãã§ãããã ããã
Harmonicats: Godley & Creme ããŒã¢ãã«ïŒãŽããªãŒ&ã¯ãªãŒã
1988幎4æ9æ¥ ãOorãèª door Jan Libbenga ã€ã³ã»ãªãã³ã¬ã«ãã Godley & Creme-fotografie ãŽããªãŒ&ã¯ãªãŒã ã®åç Wim van de Hulst ãŠã£ã ã»ãã¡ã³ã»ãã»ãã«ã¹ã
De onlosmakelijk aan elkaar verbonden Kevin Godley en Lol Creme verruilden na lange tijd hun video-tic weer eens voor een plaatproject.Goodbye Blue Sky is veelal geënt op jaren zestig-pop, maar meer nog een hommage aan het kleinste blaasinstrument dat buiten de padvinderij vooral in blaaskringen furore maakte: de mondharmonika. OOR schetst de historie van de smoelschuiver en vraagt het duo naar zijn modus operandi. äºãã«åã£ãŠãåããªãé¢ä¿ã«ããã±ãŽã£ã³ã»ãŽããªãŒãšãã«ã»ã¯ãªãŒã ããä¹ ã ã«ãããªã»ãã£ãã¯ã亀æããã¬ã³ãŒãã»ãããžã§ã¯ãã«åå ããããã°ãããã€ã»ãã«ãŒã»ã¹ã«ã€ãã¯ãã»ãšãã©ã60幎代ã®ãããã¹ãããŒã¹ã«ããŠãããããã以äžã«ãã¹ã«ãŠã以å€ã§ç®¡æ¥œåšçã§ç¹ã«äººæ°ã®ãã£ãæå°ã®ç®¡æ¥œåšãããŒã¢ãã«ãžã®ãªããŒãžã¥ã蟌ããããŠããã®ã ãOORã¯ããã¯ã¹ã©ã€ããŒã®æŽå²ãã¹ã±ããããäºäººã«ãã®æå£ãèããŠããã
Nieuwsgierigheid drijft Godley (42) en Creme (40) in de richting van steeds nieuwe experimenten. Elf jaar geleden maakte het duo zich los van de groep 10CC om zich te wijden aan de ontwikkeling van de Gizmotron: een apparaat dat de snaren van een gitaar via wieltjes aandrijft, waardoor er een celloachtig geluid ontstaat. Met dit instrument werd in 1977 de liefst zes plaatkanten omvattende langspeler Consequences opgenomen â een commerciële flop. 奜å¥å¿æºçãªãŽããªãŒïŒ42æ³ïŒãšã¯ãªãŒã ïŒ40æ³ïŒã¯ãåžžã«æ°ããå®éšã«åãçµãã§ããã11幎åã«10ccããç¬ç«ããã®ã¿ãŒã®åŒŠãè»èŒªã§é§åãããã§ãã®ãããªé³ãåºãè£ çœ®ãã®ãºã¢ããã³ãã®éçºã«å°å¿µããã®æ¥œåšã§1977幎ã«é²é³ããã6颿§æã®é·ç·šã¢ã«ãã ãã®ãºã¢ã»ãã¡ã³ã¿ãžã¢ãã¯åæ¥çã«å€±æããã Dank zij het filmpje dat zij regisseerden voor hun single An Englishman In New York ontdekten Godley & Creme in 1980 een nieuw, op dat moment nog braakliggend werkterrein: dat van de videoclip. 1980幎ããŽããªãŒïŒã¯ãªãŒã ã¯ãã·ã³ã°ã«ãAn Englishman In New Yorkãã®ãããªãç£ç£ãããããã§ãåœæã¯ãŸã æªéæã ã£ããããªã¯ãªãããšããæ°ããåéãçºèŠããããšãã§ããã Sindsdien hebben zij meer dan vijftig clips op hun naam geschreven, waaronder Duran Duran's Girls On Film, Police's Every Breath You Take, Herbie Hancock's Rockit en Frankie Goes To Hollywood's Two Tribes. 以æ¥ããã¥ã©ã³ãã¥ã©ã³ã®ãGirls On Filmããããªã¹ã®ãEvery Breath You TakeããããŒããŒãã³ã³ãã¯ã®ãRockitãããã©ã³ããŒãŽãŒãºãã¥ããªãŠããã®ãTwo Tribesããªã©50æ¬ä»¥äžã®ã¯ãªãããå¶äœããŠããã Met een eigen project onder de naam Mondo Video werd tevens de stap gezet naar de videola: deze videomuziekprodukties voor huis-tuin-en-keuken-gebruik zullen over enige tijd door Virgin op de markt worden gebracht.
ãŸããèªç€Ÿãããžã§ã¯ãã§ããMondo Videoã§ã¯ããããªã©ãžã®äžæ©ãèžã¿åºããããããã®å®¶åºçšã»æ¥åçšãããªé³æ¥œäœåã¯ãè¿ãå°æ¥ãVirginãã販売ãããäºå®ã§ããã In afwachting van hun eerste speelfilm namen Godley & Creme afgelopen zomer hun alweer zevende langspeler op, Goodbye Blue Sky â een plaat die recht doet aan de kleurenrijkdom van scheurijzers en mondorgels. Vrijwel alle nummers, waaronder de recente single A Little Piece Of Heaven, herinneren aan de gloriedagen van Jerry Murads Harmonicats en Dorus met het Hotcha Trio. Wervelende techniek in een nostalgische jas. åã®é·ç·šæ ç»ãæ§ãããŽããªãŒïŒã¯ãªãŒã ã¯æšå€ãæ¶ãèªãè²åœ©ã®è±ãããšãããŒã¢ãã«ã®è±ãããèŠäºã«è¡šçŸããã¬ã³ãŒãã§ãã7æç®ã®ã¢ã«ãã ãã°ãããã€ã»ãã«ãŒã»ã¹ã«ã€ããã¬ã³ãŒãã£ã³ã°ãããæè¿ã®ã·ã³ã°ã«ãA Little Piece Of Heavenããã¯ãããã»ãŒå šæ²ããžã§ãªãŒã»ã ã©ããã®ããŒã¢ããã¯ã¹ããã©ã¹ãšãããã£ã»ããªãªã®æ å ã®æ¥ã ãæãèµ·ãããããã®ã§ãããæãããé°å²æ°ã®ãžã£ã±ããã«æžŠå·»ããã¯ãããžãŒã
HAMVRAAG ãã³ããŒåé¡(ïŒ)
In het Amsterdamse Sonesta-hotel stond het jaren geleden door dit blad tot 'God & Lol gedoopte duo onlangs de pers te woord. De door ons meegebrachte catalogus met Hohner-modellen wordt aandachtig doorgebladerd. Hun favoriete model blijkt nummer 367/384: Zweichörige Oktavstimmung, Blas- un Ziehtöne. Meer over dit instrument elders in deze krant, maar eerst de hamvraag: vanwaar die belangstelling voor de mondharmonika? ã¢ã ã¹ãã«ãã ã®ãœãã¹ã¿ããã«ã§ãæ°å¹Žåã«æ¬èªãããŽããïŒãã«ããšåœåããäºäººãããã®ã»ã©å ±éé£ã«èªã£ããæåããããŒããŒã¢ãã«ã®ã«ã¿ãã°ã䞹念ã«çºããããæ°ã«å ¥ãã®ã¢ãã«ã¯ã367/384çªã ã2声ã®ãªã¯ã¿ãŒããã¥ãŒãã³ã°ã管楜åšãšãããŒããŒãããã®æ¥œåšã«ã€ããŠã¯ãæ¬çš¿ã®å¥ã®ç®æã§è©³ãã説æãããããŸãéèŠãªçåãããããªãããŒã¢ãã«ã«èå³ãæã£ãã®ã§ããããïŒ
God: 'Het was iets dat spontaan bij ons opkwam. De harmonika kenden wij vooral als soloinstrument. Alleen op The Boxer van Simon & Garfunkel hoor je heel duidelijk een basharmonika.Eigenlijk wilden we het instrument wel eens in combinatie met andere harmonika's horen. Met dat idee zijn we naar een winkel gestapt, we zijn met de prachtigste modellen teruggekomen.' ã±ãŽã£ã³:èªçºçã«æãã€ããããšãªãã ãç§ãã¡ã¯ããŒã¢ãã«ãäž»ã«ãœã楜åšãšããŠèªèããŠããããµã€ã¢ã³ïŒã¬ãŒãã¡ã³ã¯ã«ã®ãThe Boxerãã ãã¯ãäœé³ããŒã¢ãã«ãã¯ã£ããèŽããããããå®ã¯ãä»ã®ããŒã¢ãã«ãšã®çµã¿åããã§èŽããŠã¿ããã£ããã ãã ãããªæãããããã·ã§ããã«è¶³ãéãã§ãæãçŸããã¢ãã«ãæã£ãŠåž°ã£ããã ã Lol: 'In de jaren vijftig had je in Engeland en de Verenigde Staten harmonikatrio's als The Harmonicats. Het beeld van die groepen met hun harmonika's is ons steeds bijgebleven, maar hun muziek waren we vergeten. Een vriend uit de Verenigde Staten heeft daarom een cassettebandje voor ons gemaakt met harmonikamuziek uit heden en verleden. Daar waren we niet echt stuk van. We hebben dan ook alleen het principe van die oude orkesten overgenomen, waarbij in plaats van de bas-, de akkoord- en de chromatische mondharmonika is gekozen voor de bas-, de akkoord- en de diatonische mondharmonika. Omdat de diatonische harmonika zich leent voor rock- en bluesklanken, is onze muziek warmer en levendiger dan die van coryfeeën als Larry Adler.' ãã«:50幎代ãã€ã®ãªã¹ãã¢ã¡ãªã«ã«ã¯ããŒã¢ãã«ã»ããªãªã®ãããªãã®ããã£ããããããŒã¢ãã«ãæã£ããã®ã°ã«ãŒãã®ã€ã¡ãŒãžã¯ããã£ãšåãã¡ã®äžã«æ®ã£ãŠãããã ãã©ããã®é³æ¥œã¯å¿ããŠãããããã§ãã¢ã¡ãªã«ã®å人ãéå»ããçŸåšãŸã§ã®ããŒã¢ãã«é³æ¥œãéããã«ã»ããããŒããäœã£ãŠãããŠããããŸãå¬ããæã£ãŠããªãã£ããªã ã ãããæã®ãªãŒã±ã¹ãã©ã®åçãåãå ¥ããŠãã¹ãã³ãŒããã¯ããããã¯ã®ä»£ããã«ãã¹ãã³ãŒãããã€ã¢ãããã¯ã®ããŒã¢ãã«ãéžãã ã ããªãã ããã€ã¢ãããã¯ããŒã¢ãã«ã¯ããã¯ããã«ãŒã¹ã®ãµãŠã³ãã«é©ããŠãããããã©ãªãŒã»ã¢ãã©ãŒã®ãããªã³ãã³ãã®é³æ¥œãããæãããçãçããšãã鳿¥œãå¥ã§ããããã ãã
(åç) G&C: scheurijzers en moñdorgels ãã£ãŒã«ãŒã ïŒã¢ã³ãã«ã¬ã³ãº
Dus het idee om een plaat te maken is ontstaan nadat jullie een aantal Hohner-harmonika's hadden gekocht? ã¬ã³ãŒããäœãããšæã£ãã®ã¯ãããŒããŒã®ããŒã¢ãã«ãè²·ã£ãåŸã ã£ããã§ãã? God: âJe denkt toch niet dat we zomaar vier mille op straat gooien? We hadden zelf op die instrumenten willen spelen, maar het ontbrak ons aan ervaring. We hebben zelfs nog geprobeerd om het geluid van die harmonika's in een samplingmachine te stoppen, maar dat werd ook niks. Daarom hebben we muzikanten gezocht die wel met die instrumenten om konden gaan.' ã±ãŽã£ã³ïŒãŸããã4ååãè·¯äžã«æãæšãŠããšã§ãããã®ããïŒèªåãã¡ã§ãæŒå¥ããŠã¿ããããçµéšããªããããŒã¢ãã«ã®é³ããµã³ããªã³ã°ãã·ã³ã«å ¥ããããšããããã ããäžæããããªããŠããã ããæ¥œåšãæ±ãããã¥ãŒãžã·ã£ã³ãæ¢ãããã ã Lol: âDaarna was het een fluitje van een cent. We hadden echt niet verwacht dat het zo makkelijk zou gaan. Normaal zit je vreselijk te zweten in de studio, maar met geroutineerde muzikanten die hun instrumenten door en door kennen gaat alles vanzelf.' ãã«ïŒããããã¯æ¥œåã ã£ãããæ¬åœã«ãããªã«ç°¡åã ãšã¯æã£ãŠãªãã£ãããæ®éãªãã¹ã¿ãžãªã§æ±ãæµããªãã¡ããªããªããã©ã楜åšãç¥ãå°œãããããã©ã³ãã¥ãŒãžã·ã£ã³ããããšãäºãã¹ã€ã¹ã€é²ããã ã
IDÃE-FIXE åºå®èŠ³å¿µ
Welke muzikanten zijn aangetrokken? æ¡çšããããã¥ãŒãžã·ã£ã³ãæããŠãã ããã God: 'Uit audities hebben we Mitt Gamon en Mark Felton geselecteerd. De een is melodieus, de ander ritmisch erg sterk. De zangers die je op de plaat hoort kenden we al langer.' ã±ãŽã£ã³ïŒãªãŒãã£ã·ã§ã³ã§ãããã»ã¬ã¢ã³ãšããŒã¯ã»ãã§ã«ãã³ãéžãã ãã ãäžæ¹ã¯ã¡ããã£ãã¯ãããäžæ¹ã¯ãªãºãã«ã«ã§éåžžã«å匷ãããã®ã¢ã«ãã ã§èŽããææãã¡ã¯ã以åããã®ç¥ãåãã ãã Lol: âOp de auditie hebben we de kandidaten samen laten spelen. Dat was wel even wennen, want zoals Kevin zegt: de harmonika is een soloinstrument en die jongens hadden nog nooit samengespeeld. Alles was nieuw voor ze: Mitt had bijvoorbeeld nog nooit op zo'n lange harmonika of op een basharmonika gespeeld. ãã«ïŒãªãŒãã£ã·ã§ã³ã§ã¯ãåè£è ã«äžç·ã«æŒå¥ããŠããã£ããã ãã±ãŽã£ã³ãèšãããã«ãããŒã¢ãã«ã¯ãœã楜åšã§ãã£ãŠã圌ãã¯ãããŸã§äžç·ã«æŒå¥ããããšããªãã£ãããããäŸãã°ãããã¯ããããªã«é·ãããŒã¢ãã«ã§æŒå¥ããããšããªããã°ãã¹ããŒã¢ãã«ã§æŒå¥ããããšããªãã£ããã ã God: âZo'n lange harmonika is heel moeilijk om op te spelen, omdat je niet kunt zien waar je zit. Om zich niet te vergissen heeft Mitt bepaalde speelgaten van het instrument met rolband afgeplakt.' ã±ãŽã£ã³ïŒãããªé·ãããŒã¢ãã«ã¯èªåã®åº§ã£ãŠããäœçœ®ãèŠããªããã(èŠçãé®ããããã)ããããå¹ãã«ãããã ããééããªãããã«ããããã¯æ¥œåšã®æŒå¥åã®äžéšãããŒãã§å¡ãã§ãããã ã Lol: 'Eén van hen had een speciale ademtechniek ontwikkeld en die hebben we zelfs nog gebruikt als ritme voor 10.000 Angels.' ãã«ïŒäžäººç¹æ®ãªåŒåžæ³ãç·šã¿åºãããã§ããããã10000人ã®å€©äœ¿ãã®ãªãºã ã«åãå ¥ãããããããã God: 'Het was een heel bijzondere ervaring om met andere muzikanten te werken, want Lol en ik kennen elkaar natuurlijk door en door.  Met gastmuzikanten erbij is dat toch even anders.' ã±ãŽã£ã³ïŒä»ã®ãã¥ãŒãžã·ã£ã³ãšäžç·ã«ä»äºãããã®ã¯ãšãŠãç¹å¥ãªçµéšã ã£ããããã«ãšç§ã¯ãã¡ãããäºããããç¥ã£ãŠãããããã客æŒãã¥ãŒãžã·ã£ã³ã®å Žåã¯ã¡ãã£ãšéããã Goodbye Blue Sky is in elk geval minder experimenteel dan jullie voorgaande albums. ãGoodbye Blue Skyãã¯ãããã«ããããããŸã§ã®ã¢ã«ãã ã«æ¯ã¹ããšå®éšçãªèŠçŽ ãå°ãªãã§ããã God: âJe bedoelt: de muziek klinkt minder experimenteel. Want voor ons was het wel degelijk een experiment, omdat de modus operandi anders was. We hebben niet VRESELIJK hard hoeven werken.' ã±ãŽã£ã³ïŒã€ãŸãã鳿¥œãå®éšçã§ãªãèããããšããããšã ãããšããã®ã¯ãç§ãã¡ã«ãšã£ãŠããã¯ééããªãå®éšã§ãã£ãŠãææ³ãç°ãªã(ã ãã )ãããªãã ãäžçæžåœããå¿ èŠã¯ãªãã£ããã Lol: 'Eigenlijk hebben we maar wat zitten luieren.' ãã«ïŒå®éãåãã¡ã¯ãã 座ã£ãŠç¬ã£ãŠããã ããã God: 'Wij waren het medium dat gaf en ont ving.
ã±ãŽã£ã³ïŒç§ãã¡ã¯ãäžããåãåãåªäœã ã£ããã ã Lol: Haha!' ãã«ïŒã¯ã¯ïŒ Was het ook niet zo dat jullie na al die videoclips gewoon weer een ouderwetse plaat wilden maken? ããã ããããªã¯ãªãããäœã£ãã®ã«ããŸãæãªããã®ã¬ã³ãŒããäœããããªã£ããšããããšããã£ãã®ã§ã¯ãªãã§ããããïŒ Lol: 'Ja, we moesten er even uit. En muziek was het meest logische, je intuïtie vertelt wat je moet doen. We wilden graag met onze speelfilm beginnen, maar dat kon niet eerder dan in april 1988. Video's hadden we nu wel gezien, en dus werd het muziek.' ãã«ïŒãããè±åºããå¿ èŠããã£ããã ããããŠã鳿¥œã¯æãçã«ããªã£ãŠãããçŽæçã«äœããã¹ãããåãããã ããåãã¡ã¯é·ç·šæ ç»ãå§ãããã£ããã ãã©ã88幎ã®4æãŸã§ã¯äžå¯èœã ã£ããä»ãŸã§ã¯ãããªãèŠãŠãã(ïŒ)ããã鳿¥œã«ãªã£ã(ïŒ)ãã ã Kunnen we meer platen in deze stijl verwachten? ãã®ãããªã¹ã¿ã€ã«ã®ã¬ã³ãŒãã¯ãä»åŸãæåŸ ã§ããã§ããããïŒ God: Ik denk niet dat we een tweede harmonikaplaat zullen gaan maken, maar het werken met andere muzikanten is ons zeer goed bevallen, dus de kans is groot dat we daarmee doorgaan.' ã±ãŽã£ã³ïŒããŒã¢ãã«ã®2äœç®ã¯äœããªããšæããã©ãä»ã®ãã¥ãŒãžã·ã£ã³ãšã®ä»äºã¯ãšãŠã楜ãããããç¶ããå¯èœæ§ã¯ååãããã Lol: âWat meespeelt is dat voor ons elk project anders moet zijn. Vaak hangt het ook van de reacties af, want als mensen het niet leuk vinden, denken we al gauw: laat ook maar.' ãã«ïŒããã¯ãåãã¡ã«ãšã£ãŠãã¹ãŠã®ãããžã§ã¯ããç°ãªããã®ã§ãªããã°ãªããªããããªãã ãããã«ãäžè©ã«å·Šå³ãããããšãå€ããŠãäžè©ã§ããã°ããã«ãã©ãã§ããããããšæã£ãŠããŸããã God: We werken meestal vanuit een soort idée-fixe, Peter Gabriel heeft dat ook heel sterk. Phil Collins, die drums op een van zijn platen speelde, mocht van hem de bekkens niet gebruiken. Hij heeft nooit uitgelegd waarom hij dat wilde, het was gewoon iets dat in zijn hoofd zat Dat soort dingen kom je bij ons ook tegen.' ã±ãŽã£ã³ïŒç§ãã¡ã¯æ®éãäžçš®ã®åºå®èŠ³å¿µã§ãã£ãŠä»äºããããã ãããŒã¿ãŒã»ã¬ããªãšã«ãããã匷ãæèããŠããããã圌ã®ã¬ã³ãŒãã§ãã©ã ãæŒå¥ããŠãããã£ã«ã»ã³ãªã³ãºã¯ãã·ã³ãã«ã䜿ãããšãèš±ãããªãã£ãã ãªããããããã®ãã¯èª¬æããã«ããã é ã®äžã§èããŠããããšã ã£ãã Lol: âWe weten overigens al wat de volgende elpee gaat worden: het is de soundtrack van onze film, waarvoor Robbie Robertson de muziek gaat schrijven. Trevor Horn doet de produktie, maar wij zullen het geheel gaan REGISSEREN zoals we dat van videoclips gewend zijn. Wij vertellen gewoon wat de muzikanten moeten doen. Dat lijkt ons een prachtige ervaring.' ãã«ïŒã¡ãªã¿ã«ã次ã®ã¢ã«ãã ã¯ããæ±ºãŸã£ãŠãããã ããããŒã»ãããŒããœã³ã鳿¥œãæ åœãããåãã¡ã®æ ç»ã®ãµãŠã³ããã©ãã¯ãããã¬ãŽã¡ãŒã»ããŒã³ããããã¥ãŒã¹ããŠãããã ãã©ããã¥ãŒãžãã¯ãããªã§ããããããã«å šäœãé²ãäºå®ã ãåãã¡ã¯ãã¥ãŒãžã·ã£ã³ã«æç€ºãåºãã ãããçŽ æŽãããçµéšã«ãªããšæããã
VIDEOLAS ãããªã©ã¹
Van harmonika's naar videolas. Wat moeten we daaronder verstaan? ããŒã¢ãã«ãããããªã©ãŸã§ãããã¯ã©ãæããã¹ãã§ããããã Lol: 'Het zijn muziekvideo's die je in de handel kunt kopen. Ze zijn speciaal voor dat doel gemaakt, het zijn dus geen verzamelde videoclips of concertregistraties. De eerste vijf videolas worden door Virgin op de markt gebracht. Peter Gabriel en Sting komen elk met een videola, en van ons zal het al eerder opgenomen Mondo Video verschijnen. Er zit ook oud surrealistisch filmmateriaal bij van Salvador Dali.' ãã«ïŒãåºã§è²·ãããã¥ãŒãžãã¯ãããªãããã®ããã«ç¹å¥ã«äœããããã®ã§ãäžé£ã®ãããªã¯ãªãããã³ã³ãµãŒãã®èšé²ã§ã¯ãªããæåã®5ã£ã®ãããªã©ã¯ãŽã¡ãŒãžã³ã販売ãããã®ã ããããŒã¿ãŒã»ã¬ããªãšã«ãšã¹ãã£ã³ã°ããããããŽã£ããªã©ããªãªãŒã¹ããŠãåãã¡ã¯ä»¥ååé²ããã¢ã³ããããªãçºè¡šããäºå®ãªãã ããµã«ãããŒã«ã»ããªã®å€ãã·ã¥ãŒã«ã¬ã¢ãªã¹ã æ ç»ã®é¡æããããã En Virgin denkt dat daar een markt voor is?
ãããŠãŽã¡ãŒãžã³ã¯ããã®ãããªåžå ŽããããšèããŠããã®ã§ããããïŒ 'Ja, ze staan er helemaal achter. Richard Branson van Virgin denkt dat het de toekomst is. Hij ziet het als een investering: het bedrijf heeft regisseurs nodig die videoclips kunnen maken.Jongeren van 14 en 15 jaar kopen tegenwoordig Video 8camera's, zoals wij vroeger gitaren kochten. Over vijf jaar kunnen deze mensen voor ons de prachtigste dingen maken. Iedereen die ideeën heeft is dan ook welkom op ons kantoor; het maakt niet uit of je schilder, muzikant, schrijver of filmmaker bent. Het liefst willen we projecten waarbij beeld en geluid een soort eenheid vormen.En dat hoeft niet alleen met popmuziek, dat kan ook met jazz. Hopelijk leiden dit soort experimenten tot nieuwe muzikale mengvormen. Regisseur Ken Russell wil iets dergelijk proberen met klassieke muziek.' ãããå šé¢çã«ããã¯ã¢ããããŠãããããŽã¡ãŒãžã³ã®ãªãã£ãŒãã»ãã©ã³ãœã³ã¯ãæªæ¥ããããšèããŠããããäŒç€Ÿã«ã¯ãã¥ãŒãžãã¯ãããªãäœããç£ç£ãå¿ èŠã ãšãæè³ãšããŠæããŠããããç§ãã¡ãã®ã¿ãŒãè²·ãããã«ã14ã15æ³ã®è¥è ãã¡ã8ããªã«ã¡ã©ãè²·ãããã«ãªã£ããã ã 5幎åŸããã®äººãã¡ã¯åãã¡ã®ããã«æé«ã«çŽ æŽããããã®ãäœã£ãŠãããã¯ãã ãç»å®¶ã鳿¥œå®¶ãäœå®¶ãæ ç»ç£ç£ãªã©ãã¢ã€ãã£ã¢ã®ãã人ã¯èª°ã§ãæè¿ããçæ³ã¯æ åãšé³ãäžäœãšãªã£ããããžã§ã¯ããªãã ããããšããããã¹ã§ããå¿ èŠã¯ãªããŠããžã£ãºã§ããããã ãããããå®éšãæ°ãã鳿¥œã®èåã«ã€ãªããããšãæåŸ ããŠããããã±ã³ã»ã©ãã»ã«ç£ç£ã¯ãã¯ã©ã·ãã¯é³æ¥œã§åããããªããšããã£ãŠã¿ãããšèããŠããããã Jullie eigen poging in deze richting, Mondo Video, vond ik zeer overtuigend.Beeld en muziek in de produktie lijken aan overeenkomstige wetten onderworpen. ããããç¹ã§ã¯ãã¢ã³ããããªã®è©Šã¿ã¯éåžžã«èª¬åŸåããããŸãããå¶äœã«ãããæ åã鳿¥œããåæ§ã®æ³åãããããã§ãã God: 'Het idee was om heel ver te gaan met de combinatie van beeld en muziek, aangezien dat ook het utigangspunt is van Videolabel - de maaschappij die de videolas samen met Virgin gaat uitbrengen.- Daarom hebben we onszelf gefilmed terwijl we in de studio bezig waren. Pas in demontageruimte is met beeld - en geluidsfragmenten een heel nieuw werkstuk ontstaan. ã±ãŽã£ã³ïŒæ åãšé³æ¥œã®çµã¿åããã¯ããããªã¬ãŒãã«ã®æå€§ã®ç¹åŸŽã§ãããã®ã§ãéåžžã«é åããªçºæ³ã ã£ãããŽã¡ãŒãžã³ç€Ÿãšãšãã«ãããªã©ã®çºå£²ãäºå®ããŠãããæ ªåŒäŒç€ŸãŽã¡ãŒãžã³ããããã§ãã¹ã¿ãžãªã§äœæ¥ããŠããèªåãã¡ãæ®åœ±ãããã ãè§£äœå®€ã§åããŠãæ åãšé³ã®æçãããªãå šãæ°ããäœåãçãŸãããã ãã Lol: 'Je kunt beelden ritmisch en zelfs melodieus rangschikken. Wanneer straks beeld en geluid kunnen worden gemonteerd heb je nog veel meer controle over je materiaal. Wat wij erg belangrijk vinden is dat videolas specifiek voor het televisiescherm zijn gemaakt. De beeldbuis van de televisie heeft een eigen dimensie, die nog niet ten volle wordt benut.' ãã«ïŒã€ã¡ãŒãžããªãºãã«ã«ã«ãããã«ã¯ã¡ããã£ãã¯ã«ã¢ã¬ã³ãžããããšãã§ãããã ãç»åãšé³å£°ãããã«ç·šéã§ããããã«ãªããšãçŽ æã®ã³ã³ãããŒã«ãæ Œæ®µã«åäžãããã ãåãã¡ã«ãšã£ãŠéåžžã«éèŠãªããšã¯ããããªã©ããã¬ãç»é¢ã®ããã«ç¹å¥ã«äœãããŠãããšããããšããã¬ãã®ãã©ãŠã³ç®¡ã«ã¯ããŸã ååã«æŽ»çšãããŠããªãç¬èªã®æ¬¡å ããããã Over enige tijd krijgen we televisieschermen met een brede beelddiagonaal en een hoge resolutie (beeldpuntdichtheid). In techneutentaal: hoge definitie televisie.  Wat verwachten jullie van deze ontwikkeling? ãããã°ãããããšãåºãç»è§ãšé«ãè§£å床ïŒç»çŽ å¯åºŠïŒãæã€ãã¬ãç»é¢âå°éçšèªã§ã¯ãã€ããžã§ã³ãã¬ãâãç»å Žããããšã§ãããããã®å±éã«äœãæåŸ ããŠããŸããïŒ
Lol: 'Je krijgt een soort cinemascoopbeeld. Maar de televisie zal er niet door veranderen. Het is alleen kwalitatief beter.' ãã«:ã·ãããã£ãã¯ã€ã¡ãŒãžã®ãããªãã®ãæããããã§ããããã§ãã¬ããå€ããããšã¯ãªããããããŸã§ãå質ãè¯ããªãã ããã God: In Engeland is een bedrijf dat een soort visuele synthesizer heeft ontworpen. Als je bepaalde noten speelt worden op grootbeeldschermen bepaalde beelden geprojecteeerd. Dat is niet wat wij willen: het gaat ons niet om het effect van al die grote scherman, maar om wat er op dat ene schdeerm gebeurt.' ã±ãŽã£ã³ïŒã€ã®ãªã¹ã«ããžã¥ã¢ã«ã·ã³ã»ãµã€ã¶ãŒã®ãããªãã®ãèšèšããäŒç€Ÿããã£ãŠããé³ã鳎ãããšã倧ããªã¹ã¯ãªãŒã³ã«æ åãæ ãåºããããã ãããã¯ãç§ãã¡ãæãã§ããããšãããªããç§ãã¡ã¯ãã®å€§ç»é¢ã®å¹æã«èå³ãããããããªããŠã1ã€ã®ã¹ã¯ãªãŒã³ã§äœãèµ·ãããã«èå³ããããã ã Lol: âVoor veel mensen is de techniek belangrijker dan de inhould, terwijl wij de techniek alleen maar gebruiken om onze ideeÑn te realiseren.' For a lot of people the technique is more important than the content, while we only use the technique to realise our ideas. ãã«:å€ãã®äººã«ãšã£ãŠæè¡ã¯äžèº«ããéèŠã ãã©ãåãã¯èªåãã¡ã®ã¢ã€ãã¢ãå®çŸããããã«æè¡ãçšããŠãã ããªãã ã De naam van jullie bedrijf, Media Lab, laat anders aan duidelijkheid niets te wensen over. Des te verwarrender is het dat er bij het Massachusetss Institute of Technology in Boston ook een Media Lab bestaat dat op grote schaal met beeld-engeluidstechnologie experimenteert. ããªãæ¹ã®ç€Ÿåãã¡ãã£ã¢ã©ããã¯ãããããããã®ç¹ã§ã¯ç³ãåãªãã§ããããã®ããããã¹ãã³ã®ããµãã¥ãŒã»ããå·¥ç§å€§åŠã«ããå€§èŠæš¡ã«æ åãšé³é¿æè¡ãæ±ãã¡ãã£ã¢ã©ããããããšãããããã£ããæ··ä¹±ãæããŠããŸãã Lol: 'Onze contacten met het M.I.T. dateren alweer van enkele jaren geleren, toen Robert Moog (een van de synthesizer - JL) daar nog werkte. Hij heeft geprobeerd om van de Gizmo, een elektrisch-mechanisch instrument, een elektronisch apparaat te maken. Eerlijk gezegd zaten we daar niet op te wachten, maar enfin.  Je hebt dit soort werkplaatsen voor fundamenteel onderzoek beslist nodig. De Gizmo is mede ontworpen door mensen van de Universiteit van Manchester. ãã«ïŒM.I.T.ãšã®æ¥ç¹ã¯äœå¹Žãåã«é¡ããã©ããããŒãã»ã ãŒã°ïŒã·ã³ã»ãµã€ã¶ãŒã®äžäººã»JLïŒããŸã ããã§åããŠããé ã«ãªããã黿°æ©æ¢°åšå ·ã§ããã®ãºã¢ãé»åæ©åšã«å€ããããšãããã ããŸããæ£çŽãªãšãããæåŸ ããŠãããããããªããã ãã©ãåºæ¬çãªç ç©¶ã®ããã«ã¯ãããããè¬ç¿äŒã¯çµ¶å¯Ÿã«å¿ èŠã ãããã®ãºã¢ã¯ãã³ãã§ã¹ã¿ãŒå€§åŠã®äººãã¡ãšå ±åéçºãããã®ãªãã ã God: 'Eigenlijk was dat leukste van de Gizmo, dat we al die wetenschappelijke onderzoekers hebben leren kennen.' ã±ãŽã£ã³ïŒå®ã¯ã®ãºã¢ã§äžçªè¯ãã£ãã®ã¯ãç§åŠç ç©¶è ã®çãããšç¥ãåãã«ãªããããšãªãã ããã Lol: 'We hadden anders nooit Robert Moog ontmoet. En die man leeft met zijn gedachten echt op een andere planeet.' ãã«ïŒããããªããã°ããããŒãã»ã ãŒã°ã«åºäŒãããšã¯ãªãã£ãã ãããããã®äººã¯æ¬åœã«å¥ã®ææã«äœãã§ãããããªèãæ¹ããããã
VIDEODAL ãããªæ¹åŒ
Het videotijdperk is voor jullie nu definitief afgesloten? ãããããªã®æä»£ã¯çµãã£ãã®ã§ããããïŒ God: 'Het begon vreselijk vervelend te worden.' ã±ãŽã£ã³ïŒã²ã©ãç ©ããããªãå§ãããã Lol: 'We hadden er meer dan genoeg van.' ãã«ïŒåäºåã«å ªèœãããã God: 'Het is echt een fenomeen dat in een diep dal is gestort. Het wordt steeds moeilijker om leuke dingen te bedenken en alleen leuke ideeën zijn het waard om te worden uitgewerkt.' ã±ãŽã£ã³:æ¬åœã«æ·±ãè°·ã«èœã¡èŸŒãã ããã ããçŽ æµãªããšãèããã®ãé£ãããªã£ãŠããŠããŠãçŽ æµãªã¢ã€ãã¢ããåãçµã䟡å€ã¯ãªããã ã Heeft het ook met het klimaat van de platenindustrie te maken? ã¬ã³ãŒãæ¥çã®é¢šæœ®ãšãé¢ä¿ãããã®ã§ããããïŒ God: âJazeker, MTV heeft de rage in gang gezet en ook weer afgebroken. Wanneer je mensen dag en nacht met videobeelden bombardeert dan gaat dat ten koste van de kwaliteit en al helemaal wanneer de platenindustrie niet meer zonder kan. Het was onvermijdelijk.' ã±ãŽã£ã³ïŒãããMTVãããŒã ãèµ·ãããããããŸãå£ãããã ã æŒå€ãåããæ åãæµŽã³ããããšã¯å質çã«å®³ããã£ãŠãç¹ã«ã¬ã³ãŒãæ¥çã¯ãã¯ãæ åãªãã§ã¯ãã£ãŠãããªããã ããããã¯å¿ ç¶ã ã£ãã Waarom was het zo'n uitdaging voor jullie? ãªãããã®ãããªææŠããããã®ã§ããïŒ God: 'We hebben altijd al interesse voor film gehad, maar omdat ons op dat gebied geen kansen werden geboden zijn we in de muziek gestapt. In feite waren we gefrustreerde kunstenaars, omdat we niet de beschikking hadden over de juiste instrumenten. Met die clips hebben we dingen kunnen maken die we zelf graag op het televisiescherm zien. Een nogal zelfzuchtige benadering.' ã±ãŽã£ã³ïŒç§ãã¡ã¯ããšããšæ ç»ã«èå³ããã£ããã ããã©ããã®åéã§ã¯æ©äŒããªãã£ãããã鳿¥œã®éã«é²ãã ãã ãå®éç§ãã¡ã¯ããŒã«ããªãããã«ãã¢ãŒãã£ã¹ããšããŠæ«æããŠãããã¯ãªããã䜿ã£ãŠãç§ãã¡èªèº«ããã¬ãã®ç»é¢ã§èŠãããšæããã®ãäœãããšãã§ãããã ãããªãèªååæãªããæ¹ã ãã (åç) âZo'n lange harmonika is moeilijk om op te spelenâ ããããªé·ãããŒã¢ãã«ã¯å¹ãã«ããã Lol: 'Maar de echte ontdekking was de montageruimte. We hadden vijftien jaar in platenstudio's gewerkt, we kenden alle trucs. En hier was een soort visuele tegenhanger van de geluidsstudio: alles wat mogelijk was met geluid, bleek ook met beeld te kunnen. We voelden ons als eendjes in het water. We hadden echt iets van: wat doen die technici hier nog, dit kunnen we zelf ook. De tweede video die we hebben gemaakt â Wide Boy â was één grote montageklus.' ãã«ïŒã§ããæ¬åœã®çºèŠã¯ç·šé宀ã ã£ãããåãã¡ã¯15幎éã¬ã³ãŒãã¹ã¿ãžãªã§åããŠããã¹ãŠã®ã³ããç¥ã£ãŠããããããŠããµãŠã³ãã¹ã¿ãžãªãšå¯Ÿããªãããžã¥ã¢ã«ãããã«ãã£ããã ãé³ã§å¯èœãªããšã¯ãã¹ãŠæ åã§ãå¯èœã ã£ãã®ããåãã¡ã¯æ°Žã«æµ®ãã¶ã¢ãã«ã®ãããª(æ°ŽãåŸãéã®ãããªïŒ)æ°åã ã£ãããåãã¡ã¯æ¬åœã«ããã ã£ãããã®æè¡è ã¯äœããã£ãŠãããã ãèªåãã¡ã§ã§ãããããªãããã£ãŠãã å¶äœããäºäœç®ã®ãããªã®ãWide Boyãã¯ã1ã€ã®å€§ããªçµã¿ç«ãŠäœæ¥ã ã£ããã God: âWe ontdekten dat we hoofden 360 graden konden laten draaien.' ã±ãŽã£ã³ïŒç§ãã¡ã¯é ã360床å転ãããããããšãçºèŠããã®ãã Lol: 'Quantel, het Engelse bedrijf dat al die effectenmachines maakt, stond er van te kijken. Zij wisten helemaal niet dat zoiets kon.' ãã«ïŒãã®ãšãã§ã¯ã¿ãŒã°ããäœã£ãŠãã€ã®ãªã¹ã®ã¯ãªã³ãã«ç€Ÿãé©ããŠãããããããªã®ããããªããŠããŸã£ããç¥ããªãã£ããã ãã Jullie grappigste clip â No Money Down van Lou Reed - is in Nederland door bijna alle omroepen geweigerd.' ããªãã®äžçªé¢çœãã¯ãªãããã«ãŒã»ãªãŒãã®ãNo Money Downãã¯ãªã©ã³ãã®ã»ãšãã©ãã¹ãŠã®æŸéå±ã§æåŠãããããã§ããã Lol: 'Lou wilde aanvankelijk helemaal geen clip. Hij zei: I don't wanna be in a video.  Dus hebben we tegen hem gezegd, maak je geen zorgen, we verzinnen wel wat. We hebben toen een pop laten maken die nauwelijks van Lou te onderscheiden was. Je ziet het pas als hij in de video het vel van zijn gezicht trekt. Lou was er zeer over te spreken. Naderhand zei hij in een artikel: ik zou graag weer willen toeren, man, alleen: send the robot. Hahaha! âHet was overigens een gigantisch karwei om die pop te maken. Hij moest in twee weken klaar zijn. Mensen van een bedrijf dat zich in dit soort zaken heeft gespecialiseerd hebben zich echt in het zweet gewerkt. De huid is nauwkeurig geschilderd en elke haar is apart in het hoofd aangebracht. De lui trokken bleek weg toen we vertelden dat we de pop uit elkaar zouden laten trekken.' ãã«ïŒã«ãŒã¯æåãã¯ãªãããæãã§ããªãã£ããã ã圌ã¯ããããªã«ã¯åºãããªããã£ãŠèšã£ããã ãããã§åãã¯ãå¿é ããªãã§ãäœãšããããããã£ãŠèšã£ããã ãããã®åŸãã«ãŒãšã»ãšãã©èŠåããã€ããªããããªäººåœ¢ãäœã£ãŠããã£ãŠããæ åã§é¡ã®ç®ãå¥ããšãã ãèŠãããšãã§ããã(ïŒ)ãã«ãŒã¯ãšãŠãåãã§ãããããã®åŸã圌ã¯èšäºã®äžã§ãããŸããã¢ãŒãããããããããã ãããããéã£ãŠãããã£ãŠèšã£ããã ãã¯ã¯ã¯ã£ïŒ ãšããã§ããã®äººåœ¢ãäœãã®ã¯å€§ä»äºã ã£ããã ãã 2é±é以å ã«å®æãããªãããããªããŠããå°éã«ãã£ãŠããäŒç€Ÿã®äººã¯ãæ¬åœã«éªšãæããããç®èã¯äžå¯§ã«å¡è£ ãããŠãé 髪ã¯äžæ¬äžæ¬å¥ã ã«å¡ãããŠãããã ã人圢ãåŒãé¢ããšèšã£ãããéãããé¡ã§è¡ã®æ°ãåŒããŠããã Ik had de indruk dat die pop in elkaar was gezet door de jongen die ook de stuiptrekkende robots in Rockit heeft gemaakt. ãã®äººåœ¢ã¯ãããããããã®çæ£ãããããããäœã£ãã®ãšåã人ãçµã¿ç«ãŠããšããæããããŸããã Lol: 'O, je bedoelt Jim Whiting? We hadden ooit het plan om zijn poppen in een film te gebruiken en daarvoor heeft hij zelfs nog een sprekend hoofd gemaakt. Maar Jim is een kunstenaar, hij zou zes maanden of nog langer nodig hebben gehad om zo'n pop te maken. ãã«ïŒãã£ããžã ã»ã¯ã€ãã£ã³ã°ã®ããšããïŒåã«åœŒã®ãããããæ ç»ã§äœ¿ãäŒç»ããã£ãŠããã®ããã«åãé éšãäœã£ãŠããããã ãã§ããžã ã¯èžè¡å®¶ã ããããããªäººåœ¢ãäœãã«ã¯å幎以äžå¿ èŠã ã£ãã¯ãã ãã Hoe zijn jullie met hem in contact gekomen? ã©ããã£ãŠé£çµ¡ãåã£ãã®ã§ããïŒ God: âWe hadden zijn werk op de televisie gezien, dus toen die opdracht voor Rockit kwam, hebben we meteen aan hem gedacht. We zijn hem toen eerst gaan opzoeken, wat op zich al een avontuur is, want hij woont in een huis dat helemaal vol zit met robots.' ã±ãŽã£ã³:ãã¬ãã§åœŒã®ä»äºã¶ããèŠãŠãããããããããããã®ä»äºãæ¥ããšãããã«åœŒãæãæµ®ãã¹ããããã ããŸã圌ã«äŒãã«è¡ã£ããã ãã©ã圌ãäœãã§ããã®ã¯ããããã ããã®å®¶ã ããããèªäœããŸãäžã€ã®åéºãªãã ããã Lol: Je kijkt door een soort gleuf in de deur en je ziet allerlei ledematen bewegen.' ãã«ïŒãã¢ã®ééã¿ãããªãšããããèŠããšããããããªæè¶³ãåããŠããã®ãèŠããã®ãã Waarom zat Herbie Hancock eigenlijk in die clip? ãšããã§ããªãããŒããŒã»ãã³ã³ãã¯ããã®æ åã«ç»å Žããã®ã§ããããïŒ Lol: Je moet niet vergeten dat het de artiest is die voor de clip betaalt. Je snijdt hier een interessant punt aan, want de manager heeft ons juist gevraagd om Herbie niet al te nadrukkelijk in beeld te brengen. MTV weigerde destijds videoclips van zwarte artiesten te draaien; zelfs Michael Jackson kreeg er geen voet aan de grond. Het station redeneerde: we volgen de hitparade en die is overwegend blank. Onze opdracht was om een clip te maken van een zwarte artiest die door MTV zou worden geaccepteerd. En daarin zijn we geslaagd. De single deed aanvankelijk niets, maar dank zij de video is het nummer alsnog een hit geworden.' ãã«ïŒã¯ãªããã«ãéãæãã®ã¯ã¢ãŒãã£ã¹ãã§ããããšãå¿ãã¡ããããªãããããŒãžã£ãŒããããŒããŒãããŸãç®ç«ãããªãããã«ãšèšãããŠãããããé¢çœãææã ããåœæMTVã¯é»äººã¢ãŒãã£ã¹ãã®ãããªã¯ãªãããæµãããšãæåŠããŠããŠããã€ã±ã«ã»ãžã£ã¯ãœã³ã§ããè¶³ããããåŸãããšã¯ã§ããªãã£ããããããã¬ãŒãã远ãããããšãçœäººãå€ãããããåãã¡ã®èª²é¡ã¯ãMTVã«åãå ¥ãããããããªé»äººã¢ãŒãã£ã¹ãã®ã¯ãªãããäœãããšã ã£ããã ããããŠæåãããã·ã³ã°ã«ã¯æåã¯äœãšããªãã£ããããããªã®ãããã§çµå±ããããããã God: 'Er zijn ook omroepen die weigeren clips uit te zenden als de artiest er niet te zien is.' ã±ãŽã£ã³ïŒã¢ãŒãã£ã¹ããããªãå Žåãã¯ãªãããæŸéããããšãæåŠããæŸéå±ãããããã Lol: 'De BBC bedenkt dergelijke belachelijke regels. Wij krijgen onze single niet in Engeland gedraaid omdat het te lief is voor de popzender Radio 1. Dat soort onzin.Maar je hebt gelijk: het is niet altijd verstandig om artiesten in hun eigen clip te laten optreden.' ãã«ïŒBBCã¯éŠ¬é¹¿ããã«ãŒã«ãèæ¡ããŠããŠããã€ã®ãªã¹ã§ã¯ããããã¹ããŒã·ã§ã³ã®Radio 1ã¯çã£ããããŠãã·ã³ã°ã«ããããŠããããªããã ããã ããªãããã§ããåã®èšãéããã¢ãŒãã£ã¹ãã«èªåã®ã¯ãªããã§æŒå¥ãããã®ã¯å¿ ãããè³¢æã§ã¯ãªããã Welke video heeft jullie extra veel werk bezorgd? ç¹ã«åãå ¥ããŠåãçµãã æ åã¯ïŒ God: âZonder twijfel A Little Piece Of Heaven. Het idee was simpel, maar de montage nam veel meer tijd in beslag dan we gedacht hadden. Een klusje van twee dagen, dachten we nog. Het zijn er zes geworden. Mijn God, als ik daaraan terugdenk...' ã±ãŽã£ã³ïŒééããªããã倩åœã®å°ããªããããã ã ã¢ã€ãã£ã¢ã¯ã·ã³ãã«ã ã£ããã©ãç·šéã«ã¯æ³å以äžã«æéãããã£ããã2æ¥ãããã®ä»äºã ãšæã£ãŠããã6æ¥çµã£ãŠãããªããŠãã£ããæãè¿ããšâŠã Lol: Hahahaha.' ãã«ïŒãã¯ã¯ã¯ã¯ã God: A major fuck up. Het gevaar is aanwezig dat je je te veel op de techniek concentreert en de inhoudelijke kant vergeet. In die val zijn we niet gelopen, maar ook dat gebeurt natuurlijk. ã±ãŽã£ã³ïŒå€§å€±æããå±éºãªã®ã¯ããã¯ããã¯ã«éäžããããŠå 容ãå¿ããŠããŸãããšã ãç§ãã¡ã¯ãã®çœ ã«ã¯ãŸããªãã£ããã©ããã¡ããæã«ã¯ããããããšããããã
UIENVERKOPERS ãªããªã³ã»ã©ãŒãº(ïŒ)
Vertel eens wat over jullie nieuwe film... æ°äœæ ç»ã«ã€ããŠãèãããã ããã God: "Het is een gigantisch karwei en bijna even moeilijk als het maken van een ui. Dan begin je ook maar ergens in het midden, om over de schutblaadjes maar te zwijgen.!' ã±ãŽã£ã³ïŒå€§ä»äºã§ãçãããäœãã®ãšåãããã倧å€ãªãã (ïŒ)ããããããšãã©ããããå§ãŸã£ãŠãèã¯èšãã«åã°ãïŒ(ïŒ) Lol: 'Dit is werkelijk klasse, Godley. Ik bedoel, we werken nu al jaren samen maar over uien hebben we het al die tijd nog nooit gehad.' ãã«ïŒããã¯æ¬åœã«äžçã ãããŽããªãŒãäœå¹Žãäžç·ã«ä»äºãããŠããã®ã«ããã®éã«ã¿ããã®ã®è©±ãããããšããªããã ãã®(ïŒ)ã God: Hey man. ã±ãŽã£ã³ïŒãããåã Lol: 'Hey brother,' ãã«ïŒãããå ã¡ããã God: âWat ik bedoel te zeggen is dat alles op papier staat. We hebben het gevoel dat we het beter moeten doen dan de meeste uienverkopers.' ã±ãŽã£ã³ïŒäœãèšãããããšãããšããã¹ãŠã¯çŽã®äžã«ãããšããããšãä»ã®çãã販売åº(ïŒ)ãããè¯ããã®ãäœããªããã°ãšèããŠããã Waar gaat de film over? ã©ããªæ ç»ãªã®ã§ããããïŒ Lol: 'Hij heet Howling In The Moon en gaat over de laatste nacht in het leven van een Amerikaanse bandiet, die op 25-jarige leeftijd al 44 mensen had vermoord. Geen vrolijke jongen, dus.' ãã«ïŒãHowling In The Moonããšããã¿ã€ãã«ã§ã25æ³ã§ãã§ã«44äººãæ®ºããŠããã¢ã¡ãªã«ã®çè³ã®äººçæåŸã®å€ãæããäœåã ãããããããã幞ããªå°å¹Žãšã¯èšããªãããã God: 'Niet iemand om iets fouts tegen te zeggen.' ã±ãŽã£ã³ïŒæªå£ãèšã人(æªäººïŒ)ã§ã¯ãªããã Lol: 'In augustus 1895 kwam hij om het leven. Het klinkt dramatisch, maar de film is dat beslist niet. Gary Busey, die je misschien nog kent van The Buddy Holly Story, speelt de hoofdrol. Het is een soort western. Dat heeft ons nog aardig wat problemen bezorgd, want Hollywood is niet geïnteresseerd in westerns. Daarom zijn we ook bij Film Dallas terechtgekomen, die films als Kiss of The Spider Woman en Trip To The Bountiful hebben uitgebracht. ãã«ïŒ1895幎8æã«æ®ºå®³ããããã ããã©ãããã¯ã«èããããã©ããã®æ ç»ã¯æ±ºããŠãããããªãããäž»æŒã¯ã The Buddy Holly Story ãã§ããªãã¿ã®ã²ã€ãªãŒã»ãã¥ã·ãŒã ãäžçš®ã®è¥¿éšåããããªãŠããã西éšåã«èå³ã瀺ããªããããããªãé¢åãªããšã«ãªã£ãŠãããããã§ãèè女ã®ãã¹ãããããŠã³ãã£ãã«ãžã®æ ããªã©ã®æ ç»ãå ¬éããŠãããã£ã«ã ãã©ã¹ã«è¡ãçãããã ã God: 'Ze zijn erg integer.' ã±ãŽã£ã³ïŒåœŒãã¯ãšãŠãèª å®ã ãã En de filmmaatschappijen in Hollywood? ããªãŠããã®æ ç»äŒç€Ÿã¯ïŒ Lol: 'Hollywood is een vreselijk oord.' ãã«ïŒããªãŠããã¯æããããšãããã God: âJe moet veel gevoel voor humor hebben, je raakt er gauw gedesillusioneerd.' ã±ãŽã£ã³ïŒãŠãŒã¢ã¢ã®ã»ã³ã¹ããªããšãããã«å¹»æ» ããŠããŸããã Lol: 'Scenarioschrijvers die daar werken weten zo langzamerhand wat ze wel en niet hoeven aan te leveren. Ze kennen het klappen van de zweep.' ãã«ïŒããã§åãèæ¬å®¶ãã¡ã¯ãèªåãã¡ãäœãããŠäœãæäŸããå¿ èŠããªãã®ããããåãã£ãŠããã ãããå売ã®ã³ããç¥ã£ãŠãããã ã Videoclipmaker Russell Mulcahy heeft er carriÚre gemaakt. Hij regisseerde er in 1987 het zoveelste Rambo-chapiter. 鳿¥œãããªã¡ãŒã«ãŒã®ã©ãã»ã«ã»ãã«ã±ã€ã¯ãããããã£ãªã¢ã«ããŸããã1987幎ã«ã¯ãåå°ã§åã³ã©ã³ããŒãã£ããŒã®ç£ç£ãåããŸããã Lol: âJa, de meeste videoclipregisseurs willen hogerop; daarom accepteren ze alles wat ze wordt aangeboden.' ãã«ïŒããã ãããã¥ãŒãžãã¯ãããªã®ãã£ã¬ã¯ã¿ãŒã¯ãã£ãšäžãç®æããããšæã£ãŠãã人ãå€ããããæäŸããããã®ã¯äœã§ãåãå ¥ããŠããŸããã ã God: "Ik begrijp heel goed dat regisseurs er alles voor over hebben om een film te maken, dergelijke ambities hebben wij immers zelf ook, alleen je moet wel je verstand gebruiken.  Als een videoclip mislukt, maak je gewoon een andere. Met film ligt dat iets anders. Wij willen het de eerste keer gewoon goed doen.' ã±ãŽã£ã³ïŒç£ç£ã¯æ ç»ãäœããããªãäœã§ããããšããããšã¯ãããçè§£ããŠããããçµå±ã®ãšãããç§ãã¡èªèº«ãã®ãããªéå¿ãæã£ãŠããã ãã©ãé ã䜿ããªããã°ãªããªããæ ç»ã ãšã¡ãã£ãšéããã ãç§ãã¡ã¯ãã åãããæ£ãããããããã ãã Lol: 'Het wordt een heel bijzondere film omdat hij digitaal gemonteerd wordt â dat is nog niet eerder gedaan.' ãã«ïŒããžã¿ã«ç·šéã ããããããŸã§ã«ãªãç¹å¥ãªäœåã«ãªãã¯ãã ãã God: âJe monteert op de computer. Je hoeft niet al die fragmenten voorbij te laten komen. Kort en goed: er zijn voor ons oneindig veel mogelijkheden om te experimenteren.' ã±ãŽã£ã³ïŒããœã³ã³ã§ç·šéãããã ããã¹ãŠã®æçãæãåãå¿ èŠã¯ãªããã ããã€ãŸããç§ãã¡ã®å®éšã«ã¯ç¡éã®å¯èœæ§ãããã®ãã God (tegen de vertegenwoordiger van de platenmaatschappij): 'Is dit het laatste interview? ã±ãŽã£ã³:ïŒã¬ã³ãŒãäŒç€Ÿã®ä»£è¡šã«å¯ŸããŠïŒãããæåŸã®ã€ã³ã¿ãã¥ãŒããïŒ Lol: 'Nee? Hebben we dan nog uien over, Godley?' ãã«ïŒããããŽããªãŒãçããã¯æ®ã£ãŠãããªïŒ(ïŒ)