Three Goblin Art
Discoholic 🪩
@theartofmadeline
I'd rather be in outer space 🛸
izzy's playlists!
★
Andulka
Not today Justin
$LAYYYTER
tumblr dot com
No title available
Mike Driver
trying on a metaphor
No title available
JVL
hello vonnie
Stranger Things
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
No title available
taylor price
seen from Malaysia
seen from United States
seen from South Korea
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Canada
seen from United States
seen from China
seen from United States
seen from Portugal
seen from United States
seen from United States
seen from France
seen from Germany
seen from Indonesia
seen from United States
seen from United States
seen from India
seen from Palestinian Territories
@torbacz
Viva Las Vegas!!
“Pamiętasz była jesień..” śpiewała Sława Przybylska, tak, to właśnie wtedy zaczęłam pisać tego posta… [niezręczna cisza….] No, jak to zleciało! Po tym dość krępującym wstępie, przejdźmy do meritum. Otóż w owym czasie przez Illinois przetaczała się fala ciepła. Właściwie to się nie przetaczała, raczej stała w miejscu i nie zapowiadało się żeby gdzieś się wybierała. W dodatku nie fala ciepła, tylko…
View On WordPress
MS w operze
Dominującym obecnie trendem w blogosferze jest styl życia, czyli tzw. lifestyle (lajfstajl). Furorę robią blogi odpowiadające na ważne pytanie “jak żyć stylowo?”. Ich autorzy doradzają w całym zakresie tematów, od stylówki na dany dzień, poprzez sport, kulinaria po uczucia, motywacje. Co bardzo istotne, zabierają także głos w kwestiach aktualnie nurtujących społeczeństwo. Jak istotny jest to…
View On WordPress
Dzień św. Patryka
Jak powszechnie wiadomo 17 marca to Dzień św. Patryka, patrona Irlandii. Mieszkańcom zielonej wyspy udało się rozpropagować swoje święto na wiele innych krajów, w tym USA. Z tej okazji w wielu amerykańskich miastach obowiązującym kolorem jest zielony, wszędzie pełno trójlistnej koniczyny oraz podobizn brodatego skrzata Leprikona. Odbywają się również parady. Chicago nie rożni się tym od innych…
View On WordPress
Lodowe jaskinie Apostle Islands
Lodowe jaskinie Apostle Islands
Jesień zagościła na dobre, złote liście sypią się z drzew, ale coraz krótsze dnie i poranne przymrozki przypominają o rychłym nadejściu nieuniknionego… najmroźniejszej z pór roku. Poniższe wspominki, mam nadzieje, przygotują Szanownych Czytelników na najgorsze. Zaleca się aby czytać wpis będąc dość szczelnie opatulonym w koc, zapijając zdania rozgrzewającym trunkiem, według uznania: kawa,…
View On WordPress
Bonne Terra Mine Jeśli ktoś z Was znajdzie się w okolicach St. Louise i najdzie go nieprzemożna ochota aby zanurkować, to kopalnia Bonne Terra będzie idealnym miejscem.
Flatball, czyli zabawy z dyskiem
Flatball, czyli zabawy z dyskiem
Dzisiejszym postem zahaczam o tematykę sportów niszowych. Otóż jedną z takich dyscyplin jest flatball zwany też frisbee, a nawet Ultimate Frisbee. Zasady gry można w miarę łatwo rozszyfrować oglądając mecz. Zainteresowani na pewno sobie zguglują. Generalnie są dwie drużyny, jest strefa gdzie akcja jest rozgrywana i strefa gdzie zdobywa się punkty. Gra jest dynamiczna i na prawdę widowiskowa.…
View On WordPress
Transformers
Drodzy Czytelnicy, poniższym postem pragnę udowodnić, że blog ten nie jest poświęcony wyłącznie podróżom, ale porusza szerokie spektrum tematów. Dziś traktować będę o sztuce. Sztuce przez duże "SZ", bynajmniej nie ze względu na wartości artystyczne, ale przez spektakularność produkcji. Mianowice będzie to relacja z kręcenia jednego z ważniejszych filmów w kulturze masowej - Transformers 4. Jak zapewne Szanowni Czytelnicy zauważyli, szybkość publikacji na blogu jest tak porażająca, ze Transformersy nie tylko wyszły już z kina, ale są dostępne na wszelkich możliwych nośnikach. Obawiam się, ze film został wydany nawet na kasetach VHS...
Fabuły raczej przedstawiać nie trzeba. Bohaterami są samochody mogące transformować w mechanicznych wojowników. Naturalnie przybyli oni z kosmosu i dzielą się na dobrych i złych. Nie wyłapuje subtelnych różnic pomiędzy scenariuszami poszczególnych części. Załóżmy, że jakieś są, i że każdy film o tych maszynach na prawdę opowiada inną historie. Niemniej nie oszukujmy się, od filmu tego rodzaju nie oczekujemy pochylania się nad istota człowieczeństwa ani przenikania płaszczyzn metafizyki. Jedyne co się liczy to efekty specjalne i wybuchy!!!
No własnie, to eksplozje miały być owego dnia kręcone. Jak ciężkim zadaniem jest uwiecznienie takiej sceny na zdjęciach, przekonała się blogerka. Faktem jest ze byłoby to bardziej wykonalne, gdyby wiernie czekała z aparatem w reku i wraz z innymi gapiami wpatrywała się w budynek, który miał zostać wysadzony. Zamiast tego rozłożyła się wygodnie na trawie aby spałaszować swój lunch. Na swoje usprawiedliwienie mogę tylko dodać, że na tą akcje poświęciłam przerwę obiadową, a jeść przecież trzeba. Ale po kolei... kilka dni wcześniej w serwisach informacyjnych pojawiła się notka, że w środę kolo południa kręcone będą sceny pirotechniczne w silosach niedaleko centrum Chicago. W głowie autorki zrodził się prawie natychmiast plan, by na ten czas wymknąć się z biura i zobaczyć jak robi się filmy. Nie należę do ludzi, którzy dla sztuki poświęcają jedzenie, zatem dotarłam na miejsce z zapakowanym na wynos burito.
Silosy na potrzeby produkcji wymalowane zostały w jakieś orientalne znaki. Planu zdjęciowego strzegła ochrona, ruchem drogowym w pobliżu miejsca akcji dowodziła policja, a straż pożarna czekała w odwodzie. Gapiów takich jak ja skierowano w bezpieczną strefę, za płot. Chociaż od obszaru gdzie miały nastąpić wybuchy oddzielał nas kanał, nie pozwolono mi nawet wychylić nosa za ogrodzenie, a próbowałam kilkakrotnie. Wszyscy czekali na godzinę zero. Niestety oprócz ekipy pirotechników chyba nikt jej dokładnie nie znał. Zapowiadało się dłuższe czekanie, wiec znalazłszy sobie kawałek pięknie utrzymanego trawniczka, przycupnęłam aby zaspokoić głód. Chodziły słuchy, że przed samym wybuchem rozlegnie się alarm syreny, czy inny sygnał informujący ze to już. Od razu rozwieje wątpliwości, nie było takiego! W pewnym momencie rozległ się huk i pojawiło się dużo dymu. No dobrze, z tym "huk" i "dużo dymu" trochę koloryzuje. Dźwięk był na tyle głośny, ze rzuciłam michę i podniosłam aparat. Spodziewałam się jednak walącego budynku, chmury pyłu, gruzów, generalnie zmieszczenia, a dostałam zupełnie nie spektakularny szary obłok....
Nawet na zdjęciach nie wygląda interesująco.
Dla podniesienia walorów relacji, wkleiłam zdjęcia z makietą transformera. Kiedy opadł dym i emocje, a ochrona przepuściła mnie dalej, udało mi się sfotografować scenografie.
Jak zapewne Szanowni Czytelnicy się domyślają, widziałam już Transformers 4. Przyznaje, że sceny akcji z miastem w tle robią wrażenie. Niestety przespałam znaczną cześć filmu. Przebudziłam się jednak na fragmenty z silosem. Okazało się, że imitował on dzielnice przemysłową Szanghaju (??). Eksplozje były bardzo efektowne. To niesamowite co można nakręcić z tak małego obłoczka dymu.
Pozostając w klimatach kinematografii. W ostatnich tygodniach inna ekipa filmowa postanowiła zrobić z Chicago tło swojego dzieła. Tym razem kręcono "Batman v Superman". Niestety nie udało mi się zgrać z planem zdjęciowym i tym samym nie uwieczniłam żadnego aktora, bat mobilu ani nawet autobusów Metropolise City...Jedynie helikopter filmujący miasto na potrzeby produkcji.
No cóż, raczej kiepsko relacjonuje z planu filmowego, może jednak skupie się na podróżach.
Twin Cities - część 2
Jak śpiewała Kora "podróżować jest bosko" ale podróżowanie też męczy. Po zrealizowaniu trzech punktów programu zaczęłam rozglądać za jakimś noclegiem. W planach był biwak. Wcześniej korzystałam już z pewnej sieci kempingów (tak, tak w USA nawet pola biwakowe są w szponach korporacji) i jakoś irracjonalnie wmówiłam sobie, że po raz kolejny skorzystam z ich usług. Faktem jest, że miałam ze sobą katalog tej sieciówki, w którym na mapie wyszczególnione były biwaki wraz z opisem, np. czy kemping przygotowany jest na namioty, ponieważ niektóre są tylko dla przyczep. Ponadto wiedziałam, że w ich standardzie są toalety oraz dostęp do prądu. Jako doskonale wyposażony biwakowicz dysponuje kablem, dzięki któremu mogę ładować sprzęt elektroniczny (oczywiście chodzi o telefon).
Przejrzałam katalog, oceniłam swoje położenie oraz plany wycieczkowe na dzień następny i podjęłam decyzje, na który kemping ruszam. Dystans był w sam raz taki, aby rozłożyć się jeszcze przy świetle dnia. Istotną informacją jest to, ze po wyjeździe z Madison, poruszałam się tylko za pomocą nawigacji analogowej, czyli mapy. Moja sieć komórkowa nigdy nie zawodzi i z upartością muła gubi zasięg zaraz po opuszczeniu większego miasta, wraz z nią gubi się moja nawigacja. Czasem jej szczątkowy sygnał zaplącze się gdzieś w pobliże autostrady, niestety byłam dość daleko od głównych arterii stanu. A wiec mapa....można ją dostać za darmo w każdym punkcie obsługi podróżnych na autostradzie. Profilaktycznie zaopatrzyłam się w nią tuż po przekroczeniu granicy Wisconsin. Cóż może być trudnego w czytaniu mapy? Proste jak drut, obierasz cel, sprawdzasz gdzie jesteś, wyznaczasz trasę. Oczywiście postąpiłam w ten sposób. Z jednym małym ale... są pewne symbole, które lepiej znać wcześniej, czasem jednak przyswajamy je dopiero w trakcie podróży. Otóż moja trasa miała mnie poprowadzić malowniczymi wiejskimi drogami, by w pewnym momencie połączyć się z autostradą. Teraz ważna sprawa, jeśli na mapie, na przecięciu dróg jest kropeczka (czasem kwadracik), to oznacza, że się one łączą, jeśli nie ma kropeczki to znaczy że jedna droga biegnie nad/pod drugą jakimś wiaduktem/mostem...Tak!! moja trasa nie miała kropeczki!! W retrospekcji wyglądało to mniej więcej tak: roześmiana Magda pędzi swoją złotą strzałą. W oddali widzi już wzmożony ruch drogowy, autostrada jest tuż tuż. Droga, po której ochoczo śmiga Magda, wznosi się wiaduktem nad upragnioną autostradą. " To nic ", myśli Magda, "pewnie zaraz będzie zjazd..." I nagle to rozczarowanie pomieszane z niedowierzaniem, że jednak nie ma żadnego zjazdu... Magda pędzi tak jeszcze ze 3 mile, ale wciąż go nie ma... zawraca, próbuje z drugiej mańki... nic.. nie ma!!! być tak blisko i tak daleko jednocześnie...
Zatrzymawszy się poszłam po rozum do głowy, przestudiowałam mapę raz jeszcze i znalazłam wjazd na autostradę... obciach obciachem, ale dramat był...
Poniżej rysunek poglądowy. Strzałka pozioma wskazuje drogę, która okazała się złym strzałem (jaka zbieżność nazw!), strzałka pionowa to dobry strzał.
Niedługo potem w Oakdale znalazłam pole biwakowe. Jak zwykle przeważały przyczepy, tzw RV, ale znalazł się jeszcze jeden amator namiotu, motocyklista podążający z Seattle do New York City w pogoni za marzeniami o sukcesie swojego błyskotliwego pomysłu na biznes. I choć motocyklista przywodzi na myśl wielkiego, wydziaranego faceta z długimi włosami, to ten był dość drobny o czystych aryjskich rysach twarzy, z krótko ściętą blond czupryną. Widząc, że rozkładanie mojego namiotu to nie taka prosta sprawa zaoferował pomoc. Rozstawiony pałac prezentował się tak:
Dla porównania (niestety zdjęcie nieostre) schronienie kierowcy jednośladu (za słupem z prądem). Nie chciało mu się nawet rozkładać tropika.
Kemping był malowniczo położony przy samej autostradzie. W pobliżu znajdowała się tylko stacja benzynowa i parking dla tirów. Przygody mijającego dnia sprawiły, że dość zgłodniałam, wiec już po chwili maszerowałam wśród ciężarówek z dwoma hot-dogami i wielkim piwem zakupionym na stacji benzynowej. Kolega z kwatery obok spał gdy wróciłam, pozostało mi zatem samotne kontemplowanie gwiazd sącząc sikowaty trunek.
O poranku obudziła mnie złośliwa wiewióra, która ze wszystkich gałęzi w okolicy wybrała akurat tą nad moim namiotem. Beztrosko chrupała orzechy, przy okazji rzucając łupinki na przedsionek. Sytuacje znacznie poprawiła kawa zaparzona przez kolegę motocyklistę, którą się ze mną podzielił. Następnie każde rozjechało się w swoją stronę (oprócz rudego gryzonia, który został na drzewie).
Plan na ten dzień przewidywał przejazd drogą Boba Dylana. Jest to urokliwa trasa ciągnąca się wzdłuż rzeki Missisipi. Pokonałam odcinek z La Crosse do St. Paul. Podobno droga najbardziej urzekająca jest jesienią gdy liście mienią się żółcią i czerwienią. Ja podziwiałam ją w zieleni.
Dotarłam do St. Paul. Centrum, czyli biznesowa cześć miasta, było jak na weekend przystało opustoszałe. Turystów można było policzyć na palcach jednej ręki. Raptem przy jednym skwerze było dość duże zamieszanie. Jak się okazało, któraś z organizacji charytatywnych wydawała posiłki ubogim, w zasadzie tylko czarnoskórym, obywatelom.
Jest tez kościół scjentologów, ale Toma Cruise nie spotkałam.
Zamieszanie przy wydawaniu obiadów.
St. Paul oprócz stanowego Kapitolu, ma też katedrę rzymskokatolicką.
Kapitol
Katedra
Widok z katedralnych schodów na budynek rządowy.
W pobliżu Kapitolu znajduje się park przypominający o wojnach, w których amerykanie brali udział. Jest też wzmianka o tym jak Armia Czerwona wyzwoliła Warszawę...
W tym samym parku jest też sekcja poświęcona strażakom. Gdy fotografowałam to miejsce, para stojąca nieopodal wyraziła opinię, że to pozbawiony sensu pomysł umieszczać tutaj pomnik inny niż związany z walką. Zapytali mnie o zdanie, ale musiałam ich rozczarować nie chcąc mieszać się do lokalnej polityki.
Czas biegł nieubłaganie, nadeszła zatem pora by przemieścić się do bliźniaczego miasta.
Minneapolis okazało się miejscem trochę bardziej zaludnionym. To co rzuciło mi się od razu w oczy, to niewiarygodna ilość skydecków, czyli zawieszonych w powietrzu przejść pomiędzy sąsiednimi budynkami. Wydaje mi się także, że Minneapolis lepiej wykorzystało swoje położenie geograficzne. Oba miasta leżą nad Mississippi, ale to własnie Minneapolis uczyniło z nadrzecznych parków jedno z głównych miejsc spotkań mieszkańców.
Skydeck tu, skedeck tam...
Jeden z wielu mostów na Missisipi.
Jakkolwiek miasto zachęcało do dalszej eksploracji, to zegar nieubłaganie wskazywał, ze zbliża się wieczór. Za późno zorientowałam się, że do domu pozostało 6 h jazdy, dlatego niezważając na ograniczenia prędkości popędziłam do chaty tyle na ile mazda pozwoliła :)
Twin Cities - część 1
Nastąpi teraz zakrzywienie czasoprzestrzeni i zamiast trzymać się chronologii relacjonując wakacyjne wojaże, opisze swoją ostatnią amerykańską wycieczkę. Celem wyprawy były Miasta Bliźniacze (Twin Cities) czyli Minneapolis i Saint Paul. Nie pytajcie dlaczego, po prostu tam mnie jeszcze nie było :) Ostatecznie jak to w życiu bywa, sam cel nie był taki ważny, istotna była podróż sama w sobie, ale po kolei...
Minneapolis i Saint Paul leżą w stanie Minnesota. Między Minnesotą a Illinois (przypomnę, że to stan w którym mieszkam) leży Wisconsin. Grzechem byłoby przeciąć ten stan, nie zahaczając tam o coś. Przyznam, że Wisconsin stanowi dla mnie wyzwanie. Ze względu na jego bliskość (nie mam pojęcia jakiego rodzaju jest nazwa własna 'Wisconsin', ale nie będę szowinistką i uznam, że męskiego), wciąż próbuję znaleźć tam jakieś ciekawe miejsca, z różnym skutkiem.
Podróż zaczęła się we mgle. Zdjęcie co prawda nie oddaje tragizmu sytuacji ale mniej więcej takie warunki panowały na drodze. Tutejsza mgła nie ma nic wspólnego z naszą rodzimą, która to znika rychło po wschodzie słońca. Ta tutaj utrzymywała się do 10-tej...
Pierwszym przystankiem była stolica Wisconsin, Madison. Geograficznie położona całkiem uroczo - centrum leży na przesmyku między dwoma jeziorami.
Znalazłam parking gdzieś przy brzegu jeziora i szlakiem rowerowo-biegowym dotarłam do czegoś co przypominało wielopoziomowy parking z tarasem widokowym na dachu oraz z własnym przejściem do stanowego kapitolu (Wisconsin State Capitol). Pod parkingiem biegła przelotówka przez miasto.
Jeziorko
Winda dla rowerów (!!)
Widok z górnego tarasu.
W oddali stanowy kapitol...
Maszerując w kierunku kapitolu zastanawiałam się gdzie się wszyscy podziali. Było trochę ludzi na deptaku, przy jeziorze, kilkoro na tarasie, a tak poza tym pustki.
Dotarłam pod gmach, cyknęłam kilka foci i gdy rozejrzałam się na boki.....ach tu byli wszyscy!
W parku wokół kapitolu odbywał się Festiwal Smaków (to moje autorskie tłumaczenie nazwy 'Taste of Madison'), czyli w koło budy z każdym możliwym żarłem. Dla mnie była to pora lunchu, więc jak znalazł :) Miałam jednak ten sam problem co osiołek, któremu w żłoby dano, w jednym owies, w drugim siano... nie mogąc się zdecydować co zjeść zadowoliłam się mango-tango smoothie (taki przecier owocowy).
Do kotleta, na trzech scenach, przygrywały zespoły. Każdy wykonywał muzykę innego rodzaju: na jednej country, na innej pop, na kolejnej metal :)
Chłopakom metalowcom nie udało mi się zrobić zdjęcia. Gdy do nich doszłam, właśnie skończyli występ i zmieniał ich już następny zespół...
Jakkolwiek było tu kolorowo i pachniało wspaniale, nastała pora by ruszać w dalsza drogę. Do jaskini!!!!
Opuściłam Madison i drogą 151 udałam się do Cave of the Mounds. Nie będę silić się na tłumaczenie bo i tak mi nie wyjdzie. Generalnie chodzi o to, że nieopodal znajdują się dwa charakterystyczne dla okolicy wzgórza nazywane Blue Mounds - błękitne kopce - jaskinia znajduje się pod jednym z nich. Na nasze potrzeby nazwę to miejsce po prostu jaskinią.
Jaskinia została odkryta przypadkiem w latach '30 ubiegłego stulecia i jak to bywa w Ameryce, prawie natychmiast stała się atrakcją turystyczną regionu. Nie jest oszałamiająca, ale mimo wszystko warto ją zobaczyć. Zwiedza się ją w grupach z przewodnikiem, koszt biletu normalnego to ok $16. Przechodzi się kilkoma korytarzami, w międzyczasie przewodnik opowiada o formacjach skalnych (stalaktyty, stalagmity), metalach wytrącających się w skałach itd... zarówno droga jaki i wszystko o czym oprowadzający aktualnie opowiada jest pięknie podświetlone.
Jak widać bywało ciasno...
A na powierzchni...
... można samemu poszukiwać minerałów, a może nawet złota ...
Złota nie znalazłam... Bynajmniej nie zraziło mnie to do dalszej podróży :)
Następną atrakcją na liście był Dom na Skale (the House on the Rock).
Jest to dzieło bogatego kolekcjonera, Alexa Jordana, Jr. Zaprojektował on niezwykły kompleks mieszkalny, a następnie zgromadził w nim niesamowite zbiory, zaczynając od instrumentów muzycznych na karuzelach i namiotach cyrkowych kończąc... Jakkolwiek zaglądanie w głowę szaleńca mnie nie bawi, to jednak chciałam zobaczyć jeden pokój - Infinity room - pokój nieskończoności. Sądząc po opisie genialny pomysł. Długie, przeszklone pomieszczenie unoszące się nad doliną Wisconsin. Niestety autor opisu i ja rożnie interpretujemy słowo 'przeszklone'... Spodziewałam się pomieszczenia całego ze szkła, co pięknie by współgrało z ideą nieskończoności... Okazało się, że przeszklone są tylko ściany...czyli pokój ma duże okna...cóż za rozczarowanie!
... i malutki kawałek przeszklonej podłogi
Cała atrakcja podzielona jest na 3 sekcje. Każda sekcja to koszt $12.50. Ja wybrałam tylko jedną z nich, ze względu na wspomniany wyżej pokój. W drodze do nieskończoności zahaczyłam jeszcze o kuchnie, salon i parę innych pomieszczeń. Moją pierwszą myślą gdy znalazłam się w środku było "jak to wszystko sprzątać? jak to wszystko się kurzy.." No cóż, czasami natura perfekcyjnej pani domu bierze górę.
Dom otacza ogród w orientalnym stylu.
Tak minął poranek i popołudnie dnia pierwszego. Reszta w następnym poście :)
Wisconsin, Jezioro diabła
Amerykańskie dzieci wkrótce wracają do szkoły, wiec i ja kończę swoje wakacje od pisania i czym prędzej nadganiam z materiałem. W niniejszym poście opis wyprawy odbytej (cóż za nieszczęśliwe słowo) bardzo późną wiosną, bo prawie już latem, do Wisconsin, a dokładnie do parku stanowego Devil's Lake. Czemu akurat tam się wybrałam? Spontan, skusiła mnie nazwa :)
Geologia tego obszaru ma dużo wspólnego z epoką lodowcową. Na każdej mapce i tablicy w parku, znajdują się linie zasięgu zlodowacenia opisane "Ice Age". Wiem, że wykaże się ignorancją, ale mnie ten opis kojarzył się tylko z bajką o mamucie i leniwcu .... Generalnie pokrywa lodowa uszkodziła skały, z których zbudowane są okoliczne wzgórza i tak powstały głazy charakterystyczne dla tego miejsca. To moja luźna interpretacja poniższej informacji:
Park nadaje się na piesze wędrówki, wspinaczkę, a nawet można tu nurkować. Ja tylko powłóczyła się wokół jeziora, ale i tak było fajnie. Oczywiście za parking kasują już przy wjeździe do parku. Jak zwykle autochtoni, czyli rezydenci stanu, mają korzystniejsze ceny. Ja jako obcy z Illinois musiałam zapłacić $10.
A oto i foto-wędrówka wokół jeziora. W końcu nie na darmo natrzaskałam tyle zdjęć. Jeden gość na szlaku nawet zapytał mnie "masz dużą kartę pamięci, co?". Można się domyślić, co chciałam mu odpowiedzieć, jednak ugryzłam się w język.
Zaczynamy od plaży posiadającej całe zaplecze piknikowo-sanitarno-kajakowe. Czyli jest strefa piknikowa, są WC-ciki i jest wypożyczalnia sprzętu pływającego.
Zaczęłam od zachodniego urwiska (szlag oznaczony symbolem orła). To oznaczało strome podejście... Co prawda skały ułożono w schody, ale mimo wszystko, tyle ich było!
Dalej było już tylko wysoko, skaliście, z czasem coraz bardziej wietrznie.
Ponieważ kontynuuje swoja przygodę z fotografią, zatem włączyłam tryb manuala i trochę podrasowałam zdjęcia.
Tutaj chciałam uchwycić siłę wiatru. Dobrze było to widać na wodzie.
Zalecane jest solidne obuwie, ponieważ dużo chodzi się tu po skałach.
Okazało się dlaczego szlak oznaczono symbolem orła. Z urwiska pięknie było widać jak te ptaki szybują na tym porywistym wietrze. Niestety, pomimo niezliczonych prób uchwycenia ich w obiektywie, na moich zdjęciach wyglądają tylko na niezidentyfikowane punkciki.
Ponieważ zanosiło się na burze, stwierdziłam, że nie ma co tak stać na skałach i zbiegłam szlakiem na dół. Tam okazało się, że to fałszywy alarm, burza się rozwiała...
W każdym razie, urzekły mnie tablice przy wejściach na szlaki. Nakazywały one wyszorować podeszwy butów o zamontowane w tym celu szczotki, aby nie nanieść do lasu żadnych gatunków inwazyjnych.
Powrót na plaże nastąpił głazowiskiem pod urwiskiem (rym całkowicie niezamierzony).
Na plaży uzupełniłam spalone kalorie, a w międzyczasie oglądałam bitwę morską w wykonywaniu dwóch kajaków. Była nawet była próba abordażu, oczywiście nie powiodła się i ostatecznie obie załogi znalazły się w wodzie. Sadząc po ich reakcji, woda była zimna. Stwierdziłam wtedy, że nie byłabym nieustraszoną blogerką gdybym nie weszła tym razem na wschodnie urwisko, w celu obfotografowania tego które przed chwilą zaliczyłam...Pokrętne, wiem. Efekt był taki, że zaliczyłam wspinaczkę na kolejne wzniesienie, równie strome. Chociaż po drodze znalazłam mini-jaskinie...
...uchwyciłam skałki, po których śmigałam wcześniej...
...oraz sąsiednie miasteczko.
Burza ostatecznie mnie złapała, ale dopiero kiedy zeszłam na dół.
Miejmy nadzieję, że po następnej wizycie w tym miejscu będę mogła opisać co znajduje się pod wodą.
Indiana część 2 Park Wydm
Następnego dnia wybrałam się do Parku Wydm (Indiana Dunes State Park). Nie jestem rezydentem tego stanu zatem wjazd kosztował mnie $10, dla posiadaczy blach z Indiany cena to $5. Zaparkowałam przy beach house i ruszyłam na rekonesans plaży.
To właśnie beach house. Są w nim bar, toalety i baza ratowników.
Plaża przypominała tą stożańską, więc przez moment czułam się jak w domu. Ale po co leżeć na plaży i rozkoszować się słońcem, gdy można w tym czasie zaliczyć w upale najdłuższy szlak w parku, a najlepiej kilka łączonych... Najdłuższy szlak (nr 10) miał mieć około 5,5 mil, niestety ponieważ nie przywykłam do minimalistycznego oznakowania ścieżek, to przeszłam prawie drugie tyle. Dla zainteresowanych (i potrafiących czytać "do góry nogami") link do mapki:
http://www.in.gov/dnr/parklake/files/dunes_trail.pdf
Sama mapka nie została raczej wykonana zgodnie z prawidłami sztuki, ponieważ odległości nijak się nie maja do rzeczywistości. W dodatku moja radosna sieć komórkowa jak zwykle nie zwiodła, czyli w szczerym polu/lesie/plaży jej nie było i nie mogłam posilić się nawigacją dla piechurów. W związku z czym nieuchronnie zbliżały się dodatkowe kilometry jakie miałam pokonać, zanim zorientuje się, że jestem już poza parkiem. Doszłam do tej konkluzji, gdy wreszcie zauważyłam, że od pewnego czasu idę wzdłuż osiedla domków....
Jak widać na rycinie, brzeg eroduje ...
a blogerka bawi się światłem...
A to mewa, z którą szamałam ciasteczka. Wcześniej wpadłam do wody po kolana - myślałam, że łacha piachu kilka metrów od brzegu jest stabilna. Nie była. Po tym incydencie, do moich nóg zaczęły ciągnąć chmary much. Wnioskuje z tego, że woda w jeziorze jest mocno "organiczna". Przez to każda przerwa od marszu była dość bolesna, bo gdy stawałam, gryzły mnie te cholerne owady. Sprawę załatwił śpiwór :) Jeśli ktoś kiedyś zapyta po co tachać śpiwór na plaże/ wycieczkę, to właśnie dla takich sytuacji. Gdy się nim owinęłam, wreszcie mogłam w spokoju coś zjeść. Mewa też się ucieszyła.
A to przykład znakowania szlaku w parku stanowym. Trzeba się wykazać sokolim wzrokiem, aby dostrzec to z plaży..
Ta pałka, owal i znaki równości/ nierówności oznaczają: szlak nr 10 w prawo i w lewo....
Przy wejściu do lasu umieszczono tabliczkę informującą, że po przekroczeniu tej magicznej granicy, można zobaczyć i usłyszeć świat przyrody jaki istniał tutaj w czasach gdy tereny te zamieszkiwali rdzenni Amerykanie i pierwsi osadnicy. O ile z częścią "widzieć" mogę się zgodzić, to z częścią "słyszeć" trochę przesadzili. Dźwięki natury skutecznie zagłuszają pociągi i autostrada biegnąca tuż przy granicy parku.
Formacje roślinne są dość różnorodne, więc spacer po wydmach nie jest nudny. Jest tutaj las liściasty, sosnowy, mokradła, bagna z miejscem obserwacji ptaków, wysokie piaszczyste wydmy.
Kiedy dotarłam do końca szlaku nr 10, wpadłam na pomysł dostania się na plaże szlakiem nr 8, czyli tym biegnącym przez największe wydmy. Pomysł nie najlepszy gdy temperatura wynosi ponad 30 C...
Droga wiodła w górę po piachu...
W dół po piachu...
Znowu do góry ....oczywiście po piachu...
W moim piechurskim szale, zapomniałam sprawdzić, ile tych wydm jest...była jeszcze jedna. Zatem znowu w dół i, tym razem po schodkach, do góry.
Wysokości może nie są oszałamiające, ale pamiętajmy, że wspinamy się na krótkim dystansie z poziomu 0 m.n.p.m. Generalnie - można się zmęczyć.
Widoczki były ładne, ale przyznam że z radością dotarłam do parkingu.
I pomyśleć, ze mogłam ten dzień spędzić leżąc na plaży... :)
Indiana część 1 Spotkanie z Amiszami
Według pierwotnego planu miała to być długa wycieczka wiodąca przez kilka stanów. Przyznam jednak, że po zweryfikowaniu stanu samochodu (hamulce bez przeglądu, rozwalony pojemniczek na płyn do spryskiwaczy, niedziałająca zapalniczka, ergo nie ma możliwości ładowania telefonu podczas jazdy - nie żebym nie była w stanie oderwać się od telefonu, ale mam w nim nawigacje) zaniechałam tak dalekiego wypadu. Trzeba było szybko wykombinować plan zastępczy. Padło na Indianę. To stan sąsiadujący z moim, więc bombowiec powinien dać radę. Przeszukałam przewodnik oraz sieć, aby dowiedzieć się co ciekawego można zobaczyć w Indianie - za wiele tego nie było, ale okazało się, że jest to jeden z terenów zamieszkanych przez Amiszów. Nie pozostawało nic innego jak sprawdzić czy nadal wiodą proste życie z dala od zdobyczy techniki :) Mój przewodnik po Stanach wskazywał na miasteczko Topeka jako na "miejsce gdzie zatrzymał się czas". No to do Topeki!
Ponieważ szykowałam wyprawę naprawdę w ostatnim momencie, to zaledwie dzień wcześniej kupiłam transporder I-pass. To takie urządzenie, które umożliwia pokonywanie dróg płatnych w Illinois i kilku innych stanach bez konieczności zatrzymywania się na bramkach (coś w rodzaju winiety). Urządzenie należy zarejestrować i wtedy cześć pieniędzy, za które zostało ono kupione wędruje na specjalne konto, z którego opłacane są kolejne odcinki dróg płatnych. Konto można monitorować i doładować w razie potrzeby. Rozwiązanie wygodne, zwłaszcza dla kogoś kto używa karty i przez to nie ma monet, którymi płaci się na niektórych bramkach...Jest tylko jedno 'ale'...transporder aktywuje się do 24 godzin na drogach w Illinois, i do 48 poza stanem... Miałam szczęście i aktywacja w moim stanie nastąpiła po kilki godzinach (akurat przed wyjazdem). Potem okazało się, że moja droga stała się już bezpłatna akurat przed granicą stanu- uff :)
Wyposażona w I-pass oraz kawę, ruszyłam w drogę. Wreszcie mogłam przetestować osiągi bombowca na autostradzie. No cóż, nie są oszałamiające. Generalnie nie wskazane jest przekraczanie 70 mil na godzinę, już przy ponad 60 mi/h wszystko w nim się trzęsie, łącznie z kierownicą, więc 70-tki nawet nie przekroczyłam. Całe szczęści autostrady są 4-pasmowe, to każdy był w stanie mnie wyprzedzić. Choć i ja też kogoś wyprzedziłam (!!!) ...inną starą mazdę... podejrzewam, że borykała się ona z problemami podobnymi do mojej, ale mimo to, to moja wygrała :) bombowiec spiął się w sobie, po jakimś czasie osiągnął prędkość wymaganą do wyprzedzenia, a ja z grymasem 'ale zawalidroga', śmignęłam (choć trochę to zbyt szumne słowo) gościa i wyrwałam do przodu (równie szumne słowo).
Teraz krótkie repetytorium językowe dla podróżujących autostradami. Większość dróg określana jest jako 'highway', nie koniecznie jak się u nas przyjęło, tylko autostrady. Droga płatna to 'tollway', w Illinois MOP (miejsce obsługi podróżnych) to 'oasis', natomiast bramki z reguły nazywane są 'plazas'.
Droga do Topeki wiodła jak na załączonym obrazku. Długość 164 mile, przewidywany czas jazdy ok 3h.
Trochę mi ulżyło kiedy zjechałam z autostrady, w dodatku dość mnie wytrzęsło, wiec z radością powitałam drogę stanową z ograniczeniem prędkości do 5o mil. Jechałam sobie elegancko, kierując się moją rozpiską na kartce, bo jak wspominałam nie mogę ładować telefonu podczas jazdy, wiec aby oszczędzić baterie, ograniczyłam korzystanie z nawigacji do minimum. Oczywiście w ferworze jazdy, na którymś skrzyżowaniu rozminęłam się z moja oryginalną droga, i pojechałam inną. Kojarzyłam że powinna mnie ona doprowadzić do tego samego miejsca, co ta oryginalna. No i doprowadziła do miasta South Bend, zgodnie z planem, ale znowu do jakiejś szemranej dzielnicy...Na prawdę, czemu jak się gubię to nigdy nie trafiam do jakiejś willowej okolicy, tylko wprost przeciwnie...To był moment żeby odpalić nawigację i skorygować swoje położenie.
Dalsza jazda przebiegła już bez gubienia się :) Po jakimś czasie zaczęły pojawiać się reklamy amiszowych karczm, mebli, sklepów, zajazdów itp. To trochę kłóciło się z ich wizerunkiem żyjących z dala od świata goniącego za pieniądzem, ale nie zrażona zapuściłam się dalej na amiszowe tereny. W końcu pojawili się i Amisze :) Tak, była obawa że zacznę klaskać, ale się powstrzymałam. Niektórzy jeździli bryczkami, inni wozami, a jeszcze inni na rowerach. Ich domy są białe, stodoły czerwone, na sznurkach suszy się pranie i brak samochodów na podjazdach. Żeby nie było, na tych terenach mieszkają też nie-Amisze. Przyznam, że nie wiem do której grupy zaliczyć faceta ubranego jak Amisz, jeżdżącego elektryczną kosiarką (kategoria leniwy Amisz?).
Dotarłszy do celu, zostawiłam samochód na parkingu przy parku i ruszyłam uwieczniać autochtonów na zdjęciach. Szału nie było. Miasteczko to raptem dwie ulice na krzyż, dość szybko je przeszłam, w dodatku nie wiem gdzie się wszyscy pochowali. Udało mi się uwiecznić bryczki...Miało to być miasto, w którym zatrzymał się czas, ale chyba zatrzymał się niedawno - stacja benzynowa, Subway, samochody....
O, tu jacyś byli ale mi uciekli
Tylko bryczki śmigały w te i nazad.
Uciekły mi także dwie Amiszki na rowerach (to te dwa fioletowe punkty)...
Podjazd z bryczką
Rozczarowana ruszyłam do Nappanee. Miała tam być amiszowy skansen. Skoro nie mogłam zobaczyć oryginalnych Amiszów, to zobaczę tych udawanych - na zdjęciach i tak nikt nie pozna :)
Przejeżdżałam przez miasteczko Ligonier. W zasadzie nie ma w nim nic nadzwyczajnego, poza tym, że wygląda na opuszczone a pełno w nim meksykańskich knajp, ale ma także fajne rysunki na murach, które uwieczniłam i niniejszym się nimi dziele.
Mój trud podróży się jednak opłacił, i oto trafiłam zupełnie przypadkowo na wyścigi kucyków. Zobaczyłam je z drogi i nieomal z piskiem opon w ostatnim momencie skręciłam na 'stadion'. Zostałam skasowana $4 za wjazd przez dziadka- bramkarza, a drugi dziadek zerknął na moją rejestrację i z szacunkiem powiedział "wow, przejechałaś niezły kawałek". Ponieważ była to dopiero rozgrzewka przed zawodami, to tłumu jeszcze nie było. Zaparkowałam samochód. Większość gapiów rozstawiła przed autami krzesła, a nawet stoliki, mnie pozostało rozłożyć się na masce. Wypatrzyłam obok trybuny, a tam amiszowe rodzinki! Okazało się, że to taki ich sport, a teraz trwa sezon, i właśnie dziś są kolejne rozgrywki. Przyznam, że nie zagłębiałam się kto jest championem a kto czarnym koniem (kucykiem) wyścigu, wystarczyło mi ze koń który wygrał daną serie napawał właściciela dumą, i cala rodzina trzaskała z nim sobie focie. Dlatego nie przytoczę tutaj tabeli rozgrywek wraz z punktacją.
Sweat focia ze zwycięzcą biegu.
Ustawienie zawodników
i ruszyli
Generalnie atmosfera piknikowa.
Przyznam, że był też moment straszny. Otóż przed rozpoczęciem wyścigu, konferansjer zapowiedział hymn. Każdy kto był na silach miał wstać i najlepiej się przyłączyć. Niestety mnie hymn Stanów kojarzy się tylko z wykonaniem porucznika Drebina w "Nagiej broni", zatem nie było łatwo wytrzymać tyle zwrotek i nie parsknąć śmiechem. Ale udało się powstrzymać. Dla przypomnienia http://www.youtube.com/watch?v=73ZsDdK0sTI
Nie doczekałam końca wyścigów i ruszyłam dalej. Dotarłam do skansenu. Do tej pory nie wiem czy należało gdzieś kupić bilet, czy wzięto mnie za gościa wesela które się tu odbywało, w każdym razie pospacerowałam, porobiłam zdjęcia i nikt mnie nawet nie zaczepił :)
Amiszowa wygódka
Tego dnia wieczorem dotarłam do Valparaiso. Tam zatrzymałam się w motelu. W sumie przejechałam ok 260 mil. W ciągu dnia zmieniłam strefę czasową, ale pod koniec dnia wróciłam do oryginalnej. Następnego dnia ruszyłam do Parku Wydm.
Z serca żywiołu... okiem kamery...
(chyba czas zacząć karierę reporterską)
Z serca żywiołu...
Ostatnimi czasy rejon, w którym mieszkam nawiedziły silne deszcze, na tyle silne, że spowodowały powódź. Zaczęło się od burz i towarzyszących im nawałnic, które trwały nieprzerwanie 24 godziny. Potem zostały już tylko nawałnice trwające kolejną dobę. Przyznam, że nie do końca zdawałam sobie sprawę z powagi sytuacji. Kiedy padało już niemal drugą dobę na komórkę dostałam ostrzeżenie że w okolicy doszło do zalania terenu. Jak się okazuje w USA system ostrzegania przed niebezpieczeństwem działa świetnie, podobno taki sam miał być w Polsce, ale chyba jeszcze nie działa. Nie zważając na ostrzeżenie wybrałam się do pracy. Zanim jeszcze wyjechałam z Naperville kilkakrotnie musiałam przejeżdżać na przeciwległy pas aby uciec przed rzeką na moim pasie. Między moim miasteczkiem a sąsiednim stała policja, która zawracała ludzi z głównej drogi, ponieważ jakaś dotąd mała rzeczka wezbrała i zamiast tunelem pod drogą przelewała się właśnie nad tunelem... Musiałam znaleźć alternatywną drogę, całe szczęście udało się i po jakimś czasie wyjechałam na moją 34 która zwykle prowadzi mnie do pracy. W sąsiednim miasteczku napotkałam jeszcze jeden patrol policji, który tym razem tylko na chwilę zablokował drogę, aby przetransportować ponton... Stojąc w korku zastanawiałam się po co im ponton, ale gdy odwróciłam głowę na bok zrozumiałam. Stałam na wiadukcie, a po obu stronach tego wiaduktu były zalane domy, samochody, park. Samochody zalane były prawie w całości, domy do pierwszego piętra, czasem wyżej, park w którym znajdowała się ładna altanka, no cóż widać było tylko czubek dachu altanki...Nie wyglądało to dobrze.
Zrozumiałam dwie rzeczy, że należy wierzyć alertom. Jeśli informują że jest jakieś niebezpieczeństwo, to znaczy że jest. Po drugie, uświadomiłam sobie, że ciągle pada i że owszem jestem już blisko pracy, ale jak ja potem wrócę do mieszkania? Całe szczęście kiedy byłam w pracy opady trochę ustały. Przyznam, że mają tutaj niezły system kanalizacji, bardzo szybko ściąga wodę z ulicy. Zatem bez większych problemów udało się dotrzeć z powrotem do domu. Później oczywiście padało dalej, a kiedy skończył padać deszcz, to zaczął śnieg :)
Przez nagłe zmiany temperatury pojawiło się też zagrożenie tornadem. Jednego dnia temperatura wzrosła w nocy (!) o kilkanaście stopni (w Polsce nigdy temperatura nie wzrasta nocy), a następnego dnia, kiedy to zaczął padać śnieg, spadła do zaledwie kilku powyżej 0C. Ponieważ zderzyły się ze sobą dwa fronty, istniało ryzyko, że wystąpią trąby powietrzne. W moim rejonie nie wystąpiły i z tego co mi wiadomo nigdzie indziej również.
Żeby udokumentować zdarzenie zrobiłam kilka zdjęć rzeki, która przepływa w mojej okolicy. Tuż obok niej prowadzi szlak, po którym biegam z rana. Póki co jest zalany, więc chyba zostanie mi bieganie wzdłuż ulicy. Na rzece jest tama i tam na 'nielegalu' zrobiłam kilka zdjęć. Na 'nielegalu' bo oczywiście tama była zamknięta ze względu na wezbraną wodę, ale nic nie jest w stanie mnie powstrzymać przed rzetelnym zrelacjonowaniem zaistniałej sytuacji. Jestem jak Piotr Kraśko, relacjonuje z samego centrum żywiołu :) Choć filmik z tamy nakręciłam, że tak to ujmę 'w pospiechu' ...
Moja szlak biegowy - aktualnie nieczynny.
Pod mostem normalnie prowadzi droga, teraz pozostał tylko znak.
Po drugiej stronie mostu tak samo.
Tama.
Jak się okazało, zalało też rozdzielnie prądu.
Wracając do tornada, w pracy mamy schron na wypadek takiegoż.
W następnym poście wrzucę filmiki.
Mieszkanie
W końcu zrobiłam zdjęcia mieszkania, zatem publikuje :)
Aby łatwiej było się zorientować w układzie pomieszczeń zacznę od planu mieszkania.
Zaczynamy od kuchni. Pragnę zwrócić uwagę na podświetlany sufit oraz tzw stół śniadaniowy, który oddziela kuchnie od pokoju.
Pokój dzienny z różnych perspektyw.
Dodam że za sofę robią dwa fotele-poduchy. Na tym większym świetnie się śpi, mniejszy służy za podnóżek.
Jak widać powyżej kominek to nie atrapa. Jest używany, o czym świadczy popiół w kominku oraz rozpakowana paczka drewna tuż obok.
Z pokoju dziennego mały korytarzyk prowadzi do sypialni, łazienki i pomieszczenia gospodarczego.
Po prawej sypialnia z garderobą.
Na przeciw sypialni jest łazienka. Wymysłem własnym dekoratorki jest zasłonka prysznicowa z pacyfki... :)
Pomiędzy łazienką a sypialnią jest składzik.
Jeszcze jedna fajna rzecz, w mieszkaniu mam pralkę i suszarkę. Mój entuzjazm może dziwić, ale chodzi o to, że często na takich osiedlach, gdzie wszystkie mieszkania są wynajmowane, jest kilka wspólnych pralni. Zatem zawsze jest ryzyko, że trafi się na dzień prania Hindusów i ze z własnym praniem już się nie załapiesz. Jak wiadomo Hindusi piorą cały dzień, więc chyba dla całej wioski... Jeśli już są pralki w mieszkaniach, to najczęściej przypominają one franie - wrzucasz pranie i proszek, zamykasz i się pierze, ale nie ma żadnej możliwości żeby użyć płynu do płukania. Ja za to mam typ pralki europejski, gdzie mam podajniki na płyn do zmiękczania, wybielania, prania wstępnego, itp, jak w Polsce :)
Sprzęt piorąco-suszący został ukryty za przesuwanymi drzwiami. Tuż obok jest piec, ale jego focie już sobie daruje. Czyli w tej "szafie" nie ma miejsca na ubrania (ale po co skoro mam wielką garderobę :) )
Gdyby ktoś się zastanawiał gdzie są drzwi wejściowe, to mniej więcej w miejscu skąd robię powyższe dwa zdjęcia.
Jako, że nie mam zamiaru przeprowadzać się przez najbliższy rok, to temat "miejscówki" można uznać, za zamknięty :)
Przeprowadzka
Trzy tygodnie temu osiągnęłam kolejny kamień milowy mojego pobytu za granicą, czyli wynajęłam mieszkanie. Wcześniej, jak już wspominałam, mieszkałam 'u kogoś, teraz mieszkam 'na swoim'. W całym procesie wynajmowania mieszkania najtrudniejszym etapem jest znalezienie odpowiedniej lokalizacji. Miałam dość sporo czasu na poszukiwania i wydaje mi się, że wybrałam najlepiej jak mogłam. Jakie były moje kryteria? Otóż, po pierwsze bliskość parków, lasów, ścieżek rowerowych, słowem wszystkiego co pozwoli mi aktywnie spędzać czas na świeżym powietrzu. Dodatkowo infrastruktura dla pieszych, czyli chodniki i przejścia, ponieważ fajnie jest czasem podejść do sklepu, a nie podjeżdżać samochodem pół mili żeby kupić chleb. Po drugie bliskość kolejki do centrum Chicago. Po kilku wypadach do downtown stwierdziłam, że o wiele wygodniej jest podróżować tam pociągiem. Jest szybko, tanio i nie trzeba martwić się o miejsce do parkowania oraz płacić za parking. Finalną stacją mojej kolejki jest Union Station w Chicago, czyli samo centrum. Bilet weekendowy kosztuje $7 i można poruszać się na nim przez sobotę i niedzielę dowolną liczbę razy. Nie muszę dodawać jak wygodne jest to rozwiązanie gdy chce pojechać na imprezę do downtown :) Kolejnym wymaganiem była cena wynajmu, no i rozsądny dystans do pracy. Uwzględniając to wszystko zdecydowałam się na Naperville.
Mieszkam tuż obok rzeki, wokół której utworzono wiele parków. Jest nawet szlak łączący te parki, więc można udać się na dłuższą wycieczkę. Na rzece jest tama, co stanowi taką mini-atrakcję. Miasteczko ma też swoje downtown, czyli centrum dostosowane dla pieszych. Jest tam mnóstwo kawiarni, sklepów, restauracji, barów a nawet biblioteki :) Trasę do kolejki pokonuje w 15 min, natomiast dystans do pracy to niecałe 9 mil. Słowem znalazłam wszystko czego szukałam.
Jeśli chodzi o proces wynajęcia mieszkania, to wygląda mniej więcej tak: należy się omówić z pracownikiem osiedla na którym chce się zamieszkać, potem aplikować, a następnie dostarczyć wymagane dokumenty i uiścić opłaty. Ja oczywiście się nie omówiłam, tylko będąc przy okazji w okolicy, podjechałam do biura. Sprecyzowałam jakiego apartamentu szukam i zapytałam czy są takie aktualnie dostępne. Okazało się, że jest kilka dostępnych od zaraz. Pani z administracji miała akurat chwilkę by oprowadzić mnie po osiedlu i po wolnych mieszkaniach. Ponieważ nauczyłam się już załatwiać niektóre sprawy po amerykańsku, szyli szybko, to jeszcze tego samego dnia, a właściwie nocy aplikowałam on-line o jeden z apartamentów. Z reguły złożenie aplikacji wiąże się z uiszczeniem bezzwrotnej opłaty aplikacyjnej. Następnego dnia poproszono mnie o dostarczenie jakiegoś dowodu na to ile zarabiam. W moim wypadku wystarczył mail od pracodawcy, mówiący jakie są warunki zatrudnienia mnie w USA. Wtedy moja aplikacji została zaakceptowana. Następnie musiałam załatwić sobie konto u dostawcy prądu, aby od momentu wprowadzenia się, opłaty za prąd były naliczane na moim koncie. Aby to zrobić wystarczył jeden telefon do biura obsługi klienta. Musiałam także ubezpieczyć mieszkanie. Z moich obserwacji wynika, że przy wynajmie mieszkania wymagany jest albo depozyt, który zależy od historii kredytowej klienta. W moim przypadku taka historia nie istniej, więc zapewne musiałabym wpłacić kaucje w wysokości miesięcznego czynszu. Druga możliwość to ubezpieczenie mieszkania. Jest to zdecydowanie tańsza opcja, w moim przypadku wyniosła ok $150 za rok. Jak się domyślacie administracja mojego osiedla preferuje ubezpieczenie. Przy podpisywaniu umowy wynajmu należy się przygotować, że trzeba będzie zapłacić czynsz za bieżący miesiąc. Oczywiście jest to kwota proporcjonalna do ilości dni jakie pozostały do końca miesiąca. Dodatkowe opłaty to opłata za rozpatrzenie wniosku ( ja płaciłam ok $160), jakaś opłata depozytowa ($85) i jak już wspominałam opłata aplikacyjna (ponieważ wnioskowałam on-line to kosztowało mnie to tylko $10, gdybym aplikowała w biurze, to koszt wyniósłby ok $60).
Cały proces od zobaczenia mieszkania, do podpisania umowy najmu zajął dokładnie tydzień. Zapewne można by było jeszcze skrócić ten okres, ale aż tak mi się nie spieszyło.
Teraz czas na focie mojego osiedla.
Blok, w którym mieszkam.
Moje mieszkanie jest na samej górze, po prawej stronie.
Obok budynku jest mostek.
Po drugiej stronie mostka.
I ujęcie z ulicy.
Focie mieszkania zrobię i zamieszczę dopiero gdy je posprzątam :)
Prawko :)
Nie ma to jak pisać posta jednocześnie doinstalowując dodatki do przeglądarki...tak, tak, właśnie zrestartowała mi się Mozilla, a cały wcześniej napisany, ale jeszcze nie opublikowany wątek poszedł w pizdu. No to jeszcze raz. Czuje się jakby miała dejavu...
Zatem prawo jazdy...Każdy kto w Polsce zdawał egzamin mający wykazać że przystępujący nadaje się do aktywnego uczestnictwa w ruchu drogowym, wie jak owy egzamin może być stresujący. Z takim właśnie nastawieniem przystąpiłam do nauki zasad poruszania się po amerykańskich drogach. W zasadzie amerykańskich to za dużo powiedziane, po drogach stanu Illinois. Tak przynajmniej stwierdza mój podręcznik uzyskany z lokalnego SOS (kto czytał poprzedni wpis ten wie co to jest - w ten oto przesprytny sposób zmuszam ludzi do czytania całej mojej radosnej twórczości). Nie będę oszukiwać, że historia pozyskania tego podręcznika jest jedną z traumatycznych. Otóż, kilka dni przed planowanym zdawaniem udałam się do SOS żeby dostać wspomniany kodeks ruchu drogowego. Książeczką ową dostaje się tutaj za darmo. Podeszłam do miłej starszej pani w informacji. Zapytałam ją (oczywiście po angielsku, inaczej z lokalsami nie rozmawiam) gdzie mogę dostać książkę, a ta miła pani na to, że u niej i z rozbrajającym uśmiechem dodała, że mają także wersję po polsku...........Ewidentnie muszę popracować nad moim akcentem...albo wyglądem... bałam się zapytać co utwierdziło ją w przekonaniu, że jestem z Polski. Po namyśle obstawiam akcent... Traumatyczne, nieprawdaż? Tak, wzięłam też polską wersję...
Będąc wyposażona w kodeks, mogłam przystąpić do nauki. Książa cienka, ok 100 stron, reguły dość podobne do naszych. Oczywiście są różnice. Mój faworyt to skrzyżowanie all-way-STOP. Reguła, że boki zrywać, dla nich takie to naturalne, a dla mnie to najgorsze co może mnie spotkać. Skrzyżowanie gdzie każdy kierunek ma znak STOPu. Zasada jest następująca, kto pierwszy przyjechał na skrzyżowanie ten pierwszy przejeżdża, oczywiście po wcześniejszym całkowitym zatrzymaniu się. Jeśli pojazdy dotarły do skrzyżowania w tym samym czasie, to obowiązuje reguła prawej ręki. Proste? Proste na drodze osiedlowej, ale oni mają takie skrzyżowania na bardzo ruchliwych drogach! Ostatnio cieszyłam się, że miałam dwójkę pasażerów, bo każdy mógł obserwować inny kierunek i liczyć, która w kolejności przyjechałam...no, masakra po prostu... Z innych takich kwiatków, to odległości sygnalizowania czegoś itp. Odległości te oczywiście podawane są w stopach, więc przygotowując się do egzaminu miałam odpalony na komputerze konwerter jednostek odległości - ja wciąż oceniam odległość w europejskim systemie metrycznym.
Po przerobieniu całego podręcznika stwierdziłam, ze to jest ten moment aby wybrać się na egzamin, zanim ta wiedza jakoś się ulotni i trzeba będzie powtarzać cały proces. Niestety w tym dniu, w którym zaplanowałam egzamin, nadeszła burza śnieżna, co oznaczało, że egzamin praktyczny na drodze nie odbędzie się. W takich przypadkach centrum egzaminacyjne odwołuje wszystkie 'jazdy'. Zatem z dziennym poślizgiem względem mojego perfekcyjnie opracowanego planu pojawiłam się w SOS. Zaraz po wejściu do budynku strzałka kieruje do stanowiska, gdzie sprawdzane są wymagane dokumenty. Ja musiałam dostarczyć dokumenty z 3 kategorii, były to: paszport, wiza z pozwoleniem na pracę oraz dwa dokumenty potwierdzające, że mieszkam w stanie Illinois. Gdy pan nr 1 skontrolował, że dokumenty są ok, strzałka poprowadziła mnie do kolejnego pana (nr 2), który wypełnił moją aplikacje, zadał kilka pytań o wzrost, wagę (to jest skandal), czy zażywam narkotyki, czy prowadziłam po pijaku, itp. Następnie sprawdził mój wzrok. Przy każdym takim stanowisku, a jest ich sporo, znajduje się maszyna do której przykłada się oczy, pojawiają się literki rożnej wielkości w kilku rzędach, i wtedy pan pyta o przeczytanie tych z linii na przykład 5. Test jak u nas, tylko wykonywany na maszynie, a nie za pomocą tablicy na ścianie. Od pana nr 2 przeszłam do kasy, a stamtąd do strefy egzaminu pisemnego. Egzamin pisemny to test jednokrotnego wyboru plus rozpoznawanie znaków drogowych (znakom należy przypisać odpowiednią nazwę, dla zmyłki w puli jest o dwie nazwy więcej niż znaków). Moja nauka przyniosła efekty i zdałam (jupiii). Poproszono mnie o podjechaniem samochodem na tyłu budynku, gdzie miał zacząć się egzamin praktyczny. Najpierw zjawiła się pani mająca ocenić czy samochód nadaje się do jazdy po drogach. Tu nastąpiła chwila grozy. Na egzamin przyjechałam samochodem pożyczonym od kolegi. Bombowiec ma popsuty pas bezpieczeństwa od strony pasażera, zatem nikt nie pozwoliłby mi nim zdawać. Okazało się że "kawalerowóz" kolegi ma przyciemniane szyby, co w taką pochmurną pogodę, wg tej pani, nie jest bezpieczne. Mimo to dopuściła samochód do egzaminu (uff). Po niej zjawił się mój egzaminator i ruszyliśmy w trasę. Egzamin praktyczny był bezstresowy. Trwał około 20 min. Wykonałam podstawowe manewry, parkowanie, cofanie, jazdę po skrzyżowaniu all-way-stop..itp. Egzaminator stwierdził, że zdałam i zapytał czy jestem przygotowana na najważniejsza cześć - zdjęcie!!! Zaprowadził mnie do stanowiska gdzie kolejna pani cykała zdjęcia i wyrabiała dokumenty. Po chwili przesłali do niej moją aplikacje, pani zawołała mnie aby zrobić mi focie, a po 2 min zawołała po raz drugi, aby wręczyć dokument....Chyba trzeba naszych polskich urzędników wysłać do USA, żeby ich uświadomić, że jednak da się wyrobić dokument w kilka minut, a nie kilka tygodni, w dodatku nie trzeba wcześniej biegać po fotografach, tylko fotka robiona jest na miejscu...Przejście całego procesu, od wejścia do budynku do otrzymania dokumentu to jakaś godzina. Można? Można!
A więc mam ten upragniony dokument i nawet zdjęcie nie jest najgorsze :) Jeśli zastanawiacie się po grzyba mi to było, to powody są następujące. Po pierwsze ubezpieczenie samochodu. Potrzebowałam amerykańskie prawko żeby moja polisa była ważna. Co prawda w chwili kupowanie polisy nie dysponowałam tym dokumentem, ale dostałam 30 dni aby go dostarczyć. Po drugie, nie muszę już używać paszportu żeby się wylegitymować. W Stanach prawo jazdy jest jednocześnie swoistym dowodem osobistym. Można takie ID wyrobić nawet dzieciom, oczywiście nie mogą one wtedy prowadzić samochodu. Dlatego teraz przy każdym wejściu do knajpy, gdzie na wstępie sprawdzane jest czy delikwent jest uprawniony do spożywania alkoholu, ja z dumą prezentuje moje prawko. I to jest właśnie powód trzeci hehe. Jednak za 4 lata moje prawo jazdy wygasa i muszę wtedy powtórzyć egzamin...
Niestety nie mam zdjęć, które zapewne wzmocniłyby siłę przekazu powyższego wywodu. Aby jednak nie rozczarować moich czytelników, wrzucę fotki....będzie zaskoczenie...Chicago!!! Domyślam się, że większość już odkłada na bilet dla mnie abym w końcu zrobiła zdjęcia jakiegoś innego miejsca :) Na pocieszenie powiem, że są to zdjęcia spomiędzy drapaczy chmur, w tym kilka po zmroku, więc może uda mi się choć trochę pokazać magię tego miejsca.