Radyoda çalmaya başlayan şarkıyla birden irkildi, etrafına hafif bi' göz attıktan sonra sigarasını ağır ağır içine çekti, kül tablasına bastı ve oturduğu iskemleden kalkıp dışarı çıktı. Nefes alamıyor gibiydi ya da öyle hissediyordu. Bir eli göğsünde hızlı adımlarla yürümeye başladı, bu sefer alışık olmadığı bir yoldan yürümeye başlamıştı bozuntuya vermeden devam etti, ne de olsa her sokak denize çıkacaktı, düşlediği gibi de olmuştu. Çok geçmeden deniz görünmüştü, biraz daha yürüdü, artık deniz tam karşısındaydı. Elini göğsünden indirdi, derin bi' nefes aldı, hemen ardından etrafına baktı, boş bir bank bulmalıyım diye düşünürken kıyı boyunca olan bütün bankaların boş olduğunu gördü. Her zamanki oturduğu banka oturdu gözlerini denizin maviliğine dikti, o dalgalandıkça nefes aldığını hisseder gibi oldu. Nefes alışverişi biraz olsun düzelmişti. Gözlerini hiç ayırmadan dalmıştı o derin maviliğe.
Düşünceleri susmuyordu, adam akıllı düşünemiyordu bile, nasıl birşey ya bu? Diye geçirdi içinden. Kendi kendisine sinirlendi yerden küçük bir taş alıp denize savurdu, denizle buluşan taş olduğu gibi dibi boylamıştı. Başka şeyler düşünmeye başladı. Nasıl geçecekti bu içini kemiren acı, nasıl dinecekti içinde ki bu savaş? Üstelik düşman cephesinden de kendi gölgesini görüyordu kendisiydi, ve kendi gölgesine savaş açmıştı. Cephanesi bitmişti, dizlerinin üzerine çöküp gölgesine teslim olmuştu farkındaydı. Peki nasıl geçecekti bu tükenmişlik hissi? Kahretsin neyi biliyordu ki zaten, yine kızmıştı kendisine, bir insan kendi gölgesine savaş açıp kendisine nasıl mağlup olabilirdi? Kendisine nasıl yenilirdi? Yere indirdi bakışlarını, gözleriyle taş arıyordu aradığını bulamayınca tekrar maviliğe çevirdi bakışlarını. İnsan nasıl bu kadar çaresiz olabilir ya? Dedi içinden. Hüzünle karışık öfkeyle düşüncelerini bir bir denize akıtmaya gelmişti o gün, o banka..
romaincrisis
yousharknotpass
ellievsbear
vaporwave
blakekathryn