toz

tut ki yokuz.

[tozadam]

[tozadam]

[tozadam]

Hatırlar mısın

Hatırlar mısın Göz göze gelişimizi ilk defa Bakışlarımızın çakmaklaşışını Bir aksam vakti, yakınlarda Bir yerlerde bir şeylerin yanışını Hatırlar misin

Hatırlar mısın İlk öptüğüm günü dudaklarından Başımın dönmesini, tenimin tutuşmasını Yıllar yılı kendi yatağında kaybolan Nehrimin, denizine kavuşmasını Hatırlar mısın

Hatırlar mısın Ayrı yaşadığımız binlerce geceden ayrı Bir geceyi, sabahsız, çılgın, dopdolu Ve senin özleminle sımsıkı saran kolu Hatırlar misin

Hatırlar mısın Ormanda dibe vuruşunu gün ışığının Ağaçların ürperişini derinden Basını omsuzuma koyusunu, dalgın Sonra bir yangının başlayışını ellerinden Hatırlar misin

Hatırlar mısın Kendimizden geçerek, alabildiğine Birlikte gittiğimiz o yerleri O ağaçlı yol, o serin kumsal, o meyhane Ve güllerin ağlayışını bir aksam üzeri Hatırlar mısın

Hatırlar mısın Nasıl bir koşuydu o doludizgin Ne kadar yoğu var etmiştik birlikte O seven gönüllerimiz bir çift güvercin Gibi nasıl kanat çıkmışlardı mavilikte Hatırlar mısın

Hatırlar mısın Gün boyu seninle cağlar astığımızı Bir yalan dünyada yalansız severek Tanrıya yaklaşıp Tanrılaştığımızı Söyle hatırlar misin bir gün beni Hatırlar mısın?.........

[tozadam]

   Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:    Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi    Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten    Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği    İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne    Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa    Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır    Kopmaz kökler salmaktır oraya    Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını    Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin    Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara    Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin    İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine    Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına    İnsan balıklama dalmalı içine hayatın    Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına    Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar    Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın    Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu    Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın    Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle    Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı    Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına    Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı    Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:    Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara,göğe,bütün evrene karışırcasına        Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır    Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana

Ataol BEHRAMOĞLU

[tozadam]

I  Ne zaman bir çocuk ölse  gözü evlerinde  annesinin kavurduğu  helvada  kalır  II  Yoksul bir çocuk görsem  yağmur altında üşüyen  köprü olmak geçer  hiç değilse  içimden  III  Her akşamüstü oyuncakçı  camekanından  çocuk ellerinin  izlerini  siler

Sunay Akın

[tozadam]

Bir zamanlar sizi de sevmiştik hatırlar mısınız Güzelsiniz demiştik gerçekten güzeldiniz Her gece ayla beraber çıkardınız gökyüzüne Gün olur güneşler doğardı aydınlığınızdan Gözlerinizin şavkı vururdu duvarlara Gün olur dağ rüzgarıyla gelirdiniz İnsanı büyüleyen bir havanız vardı Güzelsiniz demiştik gerçekten güzeldiniz.

Tutunca avuçlarımızda eriyecek sanırdık elleriniz Öyle beyazdılar, inceydiler anlatılmaz Ya dudaklarınız yaban eriği kokulu İnsanı deli divane eden dudaklarınız Hiç öpmemiştik ama bilirdik tadını öpmüşçesine Zekiydiniz aklımızdan geçenleri bilirdiniz Bir tanrı yüreğiyle severdik sizi Güzelsiniz demiştik gerçekten güzeldiniz.

Nereye gitsek sizi bulurduk karşımızda Yürüsek gölgemizdiniz uyusak düşümüzdünüz Kır çiçekleri açardı bastığınız yerde ‹yot kokuları gelirdi uzak denizlerden Gözlerinize gemilerin biri gelir biri giderdi Yosun yeşili elbiseler giyerdiniz Bilseniz nasıl da yaraşırdı size.

Şimdi ne desek faydasız yoksunuz Bir karanlıktır bıraktınız arkanızda Yüzünüzü görmek mümkün değil artık Kulaklarımızda yalnız aksi kaldı gülüşlerinizin Hani yokluğunuz bu kadar uzun sürmeyecekti Hani giderken gelirim demiştiniz Vefasızlık bile yakıştı size Güzelsiniz demiştik gerçekten güzeldiniz…

Özdemir Asaf

[tozadam]

açılmış sarmaşık gülleri  kokularıyla baygın  en görkemli saatinde yıldız alacasının  gizli bir yılan gibi yuvalanmış  içimde keder  uzak bir telefonda ağlayan  yağmurlu genç kadın  rüzgâr  uzak karanlıklara sürmüş yıldızları  mor kıvılcımlar geçiyor  dağınık yalnızlığımdan  onu çok arıyorum onu çok arıyorum  heryerinde vücudumun  ağır yanık sızıları  bir yerlere yıldırım düşüyorum  ayrılığımızı hissettiğim an  demirler eriyor hırsımdan  ay ışığına batmış  karabiber ağaçları  gümüş tozu  gecenin ırmağında yüzüyor zambaklar  yaseminler unutulmuş  tedirgin gülümser  çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var  çünkü ayrılık da sevdâya dahil  çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili  hiç bir anı tek başına yaşayamazlar  her an ötekisiyle birlikte  herşey onunla ilgili  telaşlı karanlıkta yumuşak yarasalar  gittikçe genişleyen  yakılmış ot kokusu  yıldızlar inanılmayacak bir irilikte  yansımalar tutmuş bütün sâhili  çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var  öyle vahşi bir tad ki dayanılır gibi değil  çünkü ayrılık da sevdâya dahil  çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili  yalnızlık  hızla alçalan bulutlar  karanlık bir ağırlık  hava ağır toprak ağır yaprak ağır  su tozları yağıyor üstümüze  özgürlüğümüz yoksa yalnızlığımız mıdır  eflatuna çalar puslu lacivert  bir sis kuşattı ormanı  karanlık çöktü denize  yalnızlık  çakmak taşı gibi sert  elmas gibi keskin  ne yanına dönsen bir yerin kesilir  fena kan kaybedersin  kapını bir çalan olmadı mı hele  elini bir tutan  bilekleri bembeyaz kuğu boynu  parmakları uzun ve ince  sımsıcak bakışları suç ortağı  kaçamak gülüşleri gizlice  yalnızların en büyük sorunu  tek başına özgürlük ne işe yarayacak  bir türlü çözemedikleri bu  ölü bir gezegenin  soğuk tenhalığına  benzemesin diye  özgürlük mutlaka paylaşılacak  suç ortağı bir sevgiliyle  sanmıştık ki ikimiz  yeryüzünde ancak  birbirimiz için varız  ikimiz sanmıştık ki  tek kişilik bir yalnızlığa bile  rahatça sığarız  hiç yanılmamışız  her an düşüp düşüp  kristal bir bardak gibi  tuz parça kırılsak da  hâlâ içimizde o yanardağ ağzı  hâlâ kıpkızıl gülümseyen  -sanki ateşten bir tebessüm-  zehir zemberek aşkımız

Attila İlhan

[witchking-jr]